Dotarliśmy na biegun północny!

28 sierpień godz. 9:49 (USA)

Delta Junction – koniec, a dla nas początek Alaska Highway i krwiożercze komary 😛 Jedenastym kierowcą, który nas wczoraj zabrał był Eta, młody chłopak, pewnie z 10 lat młodszy od nas, który sam do nas podszedł w miejscu gdzie łapaliśmy stopa 🙂 Słuchał fajnej muzyki i szybko nam zleciało to niecałe 100 mil. Najważniejsze, że udało się nam uciec od deszczu, a może nawet pierwszej na Alasce burzy, bo pierwszy raz słyszeliśmy tu grzmoty. Fairbanks możemy określić jako miasto latające 😛 Pełno lotnisk, samoloty latające tak nisko nad miastem, jakby brzuchem dotykały budynków i lasu, wojskowe myśliwce i.. pełno ptaków! gęsi, żurawi.. całe stada.. Latają sobie kluczami w tą i z powrotem, siedzą gromadami na łące przy markecie.. Miasto się nam pewnie będzie też kojarzyć z przejażdżką autobusem miejskim, bo pierwszy raz korzystaliśmy z jego dobrodziejstw na Alasce. W automacie kupiliśmy za 5$ pakiet 5 żetonów – po jednym na przejazd. Najpierw przejażdżka przez większość miasta w poszukiwaniu butli z gazem, której w kilku marketach nie udało się znaleźć, więc na pocieszenie kupiliśmy pyszną, bezglutenową pizzę z wegańskim żółtym serem 🙂 Była mrożona a w namiocie nie mamy przenośnego piekarnika, więc jakoś trzeba było sobie radzić ;p Normalnie nigdy nie używamy, ale teraz wybawieniem okazała się mikrofalówka w środku supermarketu, w której udało się ugrzać pizzę mimo, że wg google było to niemożliwe 😉 Była ciepła, z ciągnącym się serem, mmm 🙂 Butlę udało się upolować dopiero następnego dnia w REI, czyli w 5 odwiedzonym markecie. Później zrobiliśmy piknik na trawie, bo była piękna słoneczna pogoda. Siedzieliśmy pierwszy raz na bosaka na trawie 🙂 łączyliśmy się z ziemią, żeby się doładować energetycznie ;P a przy okazji opalaliśmy stópki:) Taka fajna chwila odpoczynku teraz i tu:) wykorzystanie chwili na maksa 🙂 A jak znów przyszły chmury ruszyliśmy dalej.. i w międzyczasie skoczyliśmy autobusem na Biegun Północny! żeby odwiedzić Św. Mikołaja :D… taki żarcik 😉 Dotarliśmy do miejscowości North Pole, w której faktycznie ma swój domek Mikołaj i tutaj przychodzą do niego listy od dzieci z całej Ameryki, ponieważ kod pocztowy miejscowości jest oficjalnym kodem pocztowym Mikołaja 🙂 Świąteczny nastrój mają tutaj przez cały rok;p w sklepach są ubrane choinki, wszędzie światełka, lampy uliczne na podobieństwo podłużnych różowo-białych cukierków;p Nie odwiedziliśmy świętego, żeby się nie rozczarować, że nic nie dostaniemy, bo to jeszcze za wcześnie 😉 ale przenocowaliśmy się niedaleko jego domku obok małej rzeczki Thirtymile Slough pośród lasu 🙂 Następnego dnia śniadanko w domku, potem małe co niego w sklepie (lody bananowe z orzechami włoskimi i kawałkami czekolady jednak chyba nr 1! :D) i z samego rana o 17 zaczęliśmy łapać stopa w kierunku Kanady ;P żeby jeszcze zdążyć przed zbliżającą się burzą 🙂 W Delta Junction gdzie dotarliśmy z Eta nie ma zbyt dużo atrakcji, aczkolwiek jak to Grzesiek się śmieje Amerykanie potrafią zrobić biznes ze wszystkiego.. ponieważ ich atrakcją turystyczną jest.. koniec autostrady;p Są tutaj tablice informacyjne, że autostrada była wybudowana do celów militarnych w czasie II Wojny Światowej, jest tutaj pełno maszyn z tamtych czasów… walce drogowe itd.. Są też znaki informujące, że do Los Angeles jeszcze tylko 3336 mil 😉 ale za to na pocieszenie do Kanady 201 mil 🙂 W najbliższym czasie powinno się udać przekroczyć granicę Alaski 🙂 Wczoraj przejeżdżaliśmy obok dużej ilości jezior, ogromnej rzeki Tanana i nieskończonej przestrzeni lasów gdzie tylko okiem sięgnąć… Liście też już zaczynają mieć tutaj różne różniste kolory od zielonych przez żółte do pomarańczowych 🙂 Jest już jesiennie, mało turystów mimo weekendu i mało ludzi na kempingu obok którego przechodziliśmy. Tutaj w okolicy tylko wzgórza, ale z daleka zaczyna już być widać góry 🙂 Jest tak cieplutko, że w nocy pierwszy raz spałam bez skarpetek 😀 pewnie dlatego, że jakby na łóżku wodnym tyle mięciutkich poduszek z mchu mieliśmy pod sobą 🙂 Był to chyba najwygodniejszy nocleg w dziczy jak na razie 🙂 Za to komarów jest tutaj zatrzęsienie, też chyba lubią ciepełko 😉 tam w górach może będzie ich mniej… ale za to pewnie będzie też zimniej… zobaczymy co przyniesie nam ten dzień.. i następne… na razie cieszymy się ciepłem słońca na twarzy 🙂 niebieskim niebiem z małą ilością obłoczków o tak różnych ciekawych kształtach 🙂 śpiewem szczekającego ptaszka, który codziennie nas budzi o 6 rano, żeby nas poinformować, że kolejny piękny dzień się rozpoczął 🙂 kolejny wspaniały dzień dla nas wszystkich 🙂 Dziękujemy! 🙂