Pyszne curry i botwinka.. i zabawy z Kaleesi :)

1 października godz. 09:26

Siedzimy sobie w sklepie w Tillamook, gdzie jakimś cudem jest gniazdko elektryczne i wi-fi jednocześnie 😀

Browarek dla biegaczy za skromne 7$ 😛 Nie próbowaliśmy 😉

Mimo, że z parku Olympic wyruszyliśmy dosyć późno, udało się nam złapać stopa prosto do planowanego Aberdeen i to chyba w minutę 😛

Zabrał nas Roy, który tworzy artystyczne meble z wielkich poskręcanych pni 😀 Pokazał nam nawet gazetę, w której był na pierwszej stronie i mówił, że to nie on tworzy, ale natura jest twórcą i pozwala mu się odkrywać 🙂

W Aberdeen zrobiliśmy zakupy i nawet pozwiedzaliśmy trochę to miasteczko, które jednak nie miało zbyt dużo do zaoferowania, więc nic dziwnego, że Kurt Cobain stamtąd uciekł 😉 ale odwiedziliśmy jego pomnik w okolicy, w której się urodził. W końcu Nirvana to mój pierwszy młodzieńczy ulubiony zespół 🙂

Jak na niezbyt urodziwe miasteczko przystało, w wielu miejscach próbuje w nim rozkwitać sztuka, żeby troszkę podkolorować jego szarość 😉 bardzo nam się podobały rzeźby i murale 🙂 była nawet cała uliczka, gdzie można było namalować jakiś swój obraz na ścianie 🙂 fajna akcja 🙂

Jest nawet Polska. Kto znajdzie? 😛

Plusem Aberdeen był też rynek, na którym kupiliśmy sobie pyszne słodkie dojrzałe melony kantalupa po 0,99 $ za sztukę i banany z kropami za.. 0,19$! 🙂

W końcu się najedliśmy owoców 🙂 W końcu ceny zaczęły być bardziej przystępne 😉 W końcu też zrobiło się.. gorąco! 🙂 krótki rękawek i podwinięte nogawki w spodniach 🙂 Czyżby udało się w końcu dotrzeć do lata? 🙂 Ale czeka na nas Redwood, więc powoli kilkoma stopami, najpierw dotarliśmy do Raymond, gdzie za to wszystko było mega drogie 😛 a stamtąd superszybkim sportowym autem – nasz kierowca aż dostał mandat 😉 ale pan władza był bardzo miły i tylko straszył z 10 razy więzieniem 😛 a nasz driver przez 10 lat jak jeździł samochodem (od 16. roku życia!) dostał dopiero pierwszy mandat 😉 za bardzo chyba się z nami rozgadał i nie zauważył ograniczenia prędkości 😉 Trzeba przyznać, że amerykańscy kierowcy, przynajmniej ci, z którymi my jeździmy jeżdżą bardzo dobrze i bezpiecznie.. często też bardzo szybko, ale nie.. głupio.. tzn. nie wyprzedzają na górce, zakręcie, jak nic nie widzą.. Polakom niestety zdarza się to za często.. Dotarliśmy do Warrenton i mieliśmy nadzieję że w Walgreens będzie Vega One, ale pozostało nam tylko testowanie nowego zastępnika warzywno-owocowego Garden of Life RAW Organic Meal.. niestety nie ma aż takiego super składu i.. smaku 🙂

Odezwało się do nas kilka osób, że nie mogą nas przenocować lub nie mają pralki 😛 i Lydia, że jutro możemy przyjechać 🙂 i nawet zapytała czy po nas przyjechać, bo do Astorii było kilka mil.. ale ponieważ miała być w domu po 14:00 stwierdziliśmy że do 15:00 powinniśmy spokojnie zajść na nogach, nawet z ciężkimi plecakami 🙂 Tutaj już nie było tak gorąco mimo, że świeciło słońce, ponieważ było bardzo wietrznie.. Dookoła Astorii są trzy mosty, w tym jeden, którym przyjechaliśmy z Waszyngtonu i wjechaliśmy do Oregonu ma aż 6 km! 🙂 bardzo fajnie to wygląda, szczególnie z góry 🙂

U Lydii, Jamesa i Kaleesi spędziliśmy 2 noce 🙂 Czuliśmy się u nich prawie jak w domu 🙂 znów gorący prysznic i pranie sprawiły, że staliśmy się bardziej cywilizowani 🙂 Ale najfajniejsze były rozmowy z nimi 🙂 Pierwszego wieczoru pojechaliśmy samochodem na wybrzeże obejrzeć zachód słońca, statki, centrum miasteczka i.. lwy morskie 🙂 Pierwszy raz je widzieliśmy na żywo 🙂

Jak wróciliśmy do mieszkania, gospodarze poczęstowali nas przepysznym wegańskim curry! 🙂 Już dawno nie jedliśmy czegoś tak dobrego 🙂 i z ziemniakami, które się Grześkowi już tak dawno marzyły ;D graliśmy też w bardzo fajną grę planszową Pente, która nieźle angażuje mózg 😛 .. chyba sobie taką kupimy, jakbyśmy się nudzili 😉 hihi 🙂 oczywiście się nie nudzimy tutaj w ogóle i mamy jeszcze pełno książek do przeczytania 😉

Chcieli nam dać materac dmuchany, pościel itd, ale przecież mamy swoje matki samo-pompujące i śpiworki 🙂 Lydia pracuje w college’u i dzięki temu, że jeździ do pracy na 11:00, mogliśmy się porządnie wyspać 🙂 Rano wypiliśmy wymarzone zielone smoothie (banany, jarmuż, ananas, mleko migdałowe).

Po śniadanku wybraliśmy się na wieżę widokową (Astoria Column – 38m wysokości, 164 schody) bo była piękna pogoda 🙂 Widoki były wspaniałe 🙂 dookoła góry, długie mosty, ocean, statki 🙂 i mało ludzi o tej porze dnia 🙂 no i bez plecaków! 🙂 to chyba było najfajniejsze 🙂

 

Mój znaleziony samolocik niestety za długo nie poleciał z góry, ale znalazł go znów ktoś na dole i poskładał od nowa, więc będzie przynajmniej wielokrotnego użytku 😉 samolocik zrzucany z wieży, też może być recyklingowany 😛

Wieża w tym roku była odrestaurowana i miała odnowione obrazy, które były na niej już 90 lat temu 🙂 Była to cała historia Astorii, od czasów kiedy przybyli tu Europejczycy, żeby stworzyć Indianom „nowy wspaniały świat”..  No cóż.. zdecydowanie nie ma z czego być dumnym 😛 wystarczy spojrzeć jak pięknie i dziko wyglądała ta kraina zanim przybyli stwarzać cywilizację 😛 aż mi się zachciało obejrzeć Pocahontas (ale dawno nie widziałam) albo Avatara 😉

Posiedzieliśmy sobie trochę na łące obok wieży i przepisywaliśmy wspomnienia z Olympic 🙂 a w międzyczasie znów zaczęło mocno wiać i się robić zimno 😛

Wymyśliliśmy, że zrobimy dla Lydii i Jamesa jakieś tradycyjne polskie danie w ramach wdzięczności 🙂 i żeby pochwalić się trochę naszą kulturą i pysznym polskim jedzeniem 🙂 Wybór padł na botwinkę – oczywiście w wersji wegańskiej 😀 Za lekko nam było bez plecaków to sobie wymyśliliśmy dźwiganie zakupów przez całe miasteczko o niezliczonej ilości wzgórz – hihi 😉 Oczywiście wszystkie składniki musiały być organiczne – więc była to niezła inwestycja 😉 szczególnie koperek, który nie jest tutaj tak powszechny jak u nas 😛 ale wiadomo, że jest to najważniejszy składnik botwinki dodający aromatu, ważniejszy nawet niż buraki 😛 Była trochę trema, tym bardziej że nigdy wcześniej nie robiliśmy botwinki 😛 i oczywiście jak to my – nie mogliśmy zrobić w całości z jednego przepisu, tylko jak zwykle stworzyliśmy swój własny 😉

Ale kiedy już w trakcie tworzenia naszego dzieła kulinarnego Lydia wołała z pokoju, że super pachnie, troszkę się uspokoiliśmy 🙂 takie gotowanie jest nieźle kreatywne 🙂 Zupka miała na dnie miseczek puree z ziemniaków prze-py-szne! 🙂 a botwinka była doprawiona świeżym czosnkiem, imbirem, papryczką chilli, koperkiem i mlekiem kokosowym 🙂 a na górze dekoracja z koperku i orzechów włoskich 🙂 Nie chwaląc się zupa nam wyszła.. obłędna! 😀 Gospodarze się zachwycali a my.. nacieszaliśmy się polskim smakiem 🙂 Gorąca pyszna zupa to jest to! W kuchence turystycznej nie da się takiej zrobić 😛 Nawet w akademiku w parowarze nie robiliśmy zup 😛 mimo, że lubimy 🙂 więc już nam się bardzo tęskniło 🙂 Lydia chciała przepis (trzeba stworzyć 😛 ) więc to najlepszy znak, że smakowało 🙂

A po kolacji znów rozmowy głównie o podróżowaniu (w końcu to też podróżnicy) 🙂 dzięki którym się sporo dowiedzieliśmy o okolicy bliższej i dalszej 🙂 Trochę podszkoliliśmy angielski, trzeba by się teraz zabrać za hiszpański 😛 Oprócz rozmów i jedzenia super były też zabawy z Kaleesi, ponieważ jest ona.. kotką 😀 a wiadomo jak ja kocham koty 🙂 w dodatku była przemiła, zabawna i była pieszczochem 🙂 i chyba mnie polubiła 😀

Poznaliśmy kolejnych wspaniałych przyjaciół, za którymi będziemy na pewno tęsknić 🙂 Trafiamy na naszej drodze na takich cudownych ludzi 🙂 Jesteśmy bardzo wdzięczni! 🙂 Lydia przed pracą zawiozła nas jeszcze z powrotem do Warrenton, żeby było szybciej niż nasze 1,5 godziny na nogach przez most 😛 i nasze drogi się rozeszły.. ale mam nadzieję, że jeszcze kiedyś się spotkamy 🙂 może w Polsce – gdzie kiedyś chcieliby pojechać, bo dziadek Jamesa jest z Polski 🙂

Z Warrenton trafiliśmy do Manzanita mijając po drodze Cannon Beach ze skałami wystającymi z morza, a potem według naszego kierowcy najlepszą plażę na całym West Coast do surfingu 🙂 Tym razem nie będziemy próbować, bo chmury deszczowe nas ścigają, ale w sumie fajnie by było kiedyś spróbować jak już jesteśmy na West Coast 🙂

Stamtąd zabrał nas na pace młody chłopak tutaj 🙂 podoba mi się jeżdżenie na pace – jak rollercoaster 🙂

Dzisiaj jest pochmurny, deszczowy dzień i najchętniej byśmy siedzieli cały dzień pod dachem w ciepełku 😛 ale chyba gdzieś się dalej ruszymy w kierunku parku – zobaczymy co z tego wyjdzie 🙂 może aż tak nie zmokniemy 😉 może już się wypadało 🙂 najważniejsze, że udało nam się w końcu kupić impregnat I zaimpregnować buty i znów.. działają! 🙂 są wodoodporne, a nogi suche 🙂 już dzisiaj testowaliśmy na wysokiej mokrej trawie 🙂 Jakie proste rzeczy mogą człowieka ucieszyć 🙂 zaimpregnowane buty 🙂 suche skarpetki 🙂 ciepłe ubranie 🙂 pyszne banany 🙂 fasolka z puszki w sosie pomidorowym 🙂 prąd w gniazdku! 🙂 wi-fi 🙂 plecak pełny jedzonka 🙂 ciężki, ale samowystarczalny 🙂 w końcu cały nasz domek dźwigamy na plecach 🙂 no i to, że możemy się tym wszystkim razem cieszyć 🙂 że razem sobie jemy śniadanko 🙂 razem sobie człapiemy z kreaturkami 🙂 razem sobie mokniemy 🙂 Dziękujemy! 🙂

7 komentarzy do “Pyszne curry i botwinka.. i zabawy z Kaleesi :)”

  1. Fajnie się czyta. Czasem „zazdraszczam” tych koktajli… a przy okazji widać, że będąc konsumentem „pierwszego rzędu” (sorki) można być szczęśliwym i najedzonym :). Pozdrawiamy

    1. Polecamy http://www.jadlonomia.com/rodzaj_dania/napoje/ 🙂
      i komponowanie zielonych szejków według własnej inwencji bo są naprawdę przepyszne i zdrowe 🙂 ważne, żeby było dużo bananów świeżych lub mrożonych, do tego jarmuż albo szpinak albo botwinka, albo pietruszka albo jakakolwiek zielenina i do smaku jakiś jeszcze owoc może być typu ananas, truskawka, pomarańcza.. możliwości jest baaardzo dużo, także można codziennie pić coś innego pysznego 🙂 życie roślinożercy jest faktycznie bardzo szczęśliwe, a najedzonego surowizną roślinożercy jest najszczęśliwsze ;D

  2. brawo Wy

    składnie sobie po podróżowałem z Wami po google maps.
    fajne, bede tak robił teraz zawsze.
    i piękne zdjęcia
    macie talent
    rozwalił mnie zarośniety kombajn ( machanizacja coś w usa nie nadąża? )

  3. Pozdrawiamy serdecznie z Widoradza (sąsiedzi Asi i Pawła). Dopiero dziś odnaleźliśmy Wasz blog, wpisywałam uparcie tuiteraz 😀 Podziwiamy, podziwiamy! Waszą wytrwałość i te wszystkie ciekawe rzeczy, które macie szczęście zobaczyć na własne oczy. Trzymajcie się… sucho!

    1. Super, że się w końcu udało do nas trafić 🙂 też pozdrawiamy serdecznie waszą całą rodzinkę 🙂

Możliwość komentowania jest wyłączona.