Archiwa tagu: kibelek

Kosmiczne dźwięki w sercu lasu deszczowego

23 września godz. 8:57

Siedzimy sobie w namiocie, gigantyczne krople deszczu bębnią o dach.. mieliśmy dzisiaj wstać wcześnie i jechać dalej na południe.. ale tak leje, że trochę jeszcze poczekamy.. I tak jesteśmy mega szczęśliwi, bo udało się wczoraj iść pod ciepły prysznic i to dużo taniej niż 7 dolarów za osobę 😛 (7$ + dodatkowa opłata – cena prysznica w hotelu, nam się udało 4$ za 2 osoby) i uprać i wysuszyć ubrania i buty 🙂 Wcześniej wstawiliśmy też zaległe posty na bloga, jak udało się dotrzeć do cywilizacji, wifi i prądu po 7 dniach w dziczy 🙂

W lesie deszczowym jest przepięknie, bardzo dziko, bardzo zielono, wszędzie mchy i paprocie (nawet wysoko na drzewach, które są przeogromne).. Szliśmy tak naprawdę 4 dni, a 3 siedzieliśmy i odpoczywaliśmy na kempingu z bambi 🙂 tam widzieliśmy większość ludzi podczas naszej przygody z lasem deszczowym 🙂 ale też nie jakoś dużo, może z 10 osób.. Odpoczęliśmy sobie, poczytaliśmy kundelka Teofilla w hamaku w śpiworkach – raz nawet sarenki przyszły posłuchać 🙂 Zastanawialiśmy się tylko jak będziemy wieszać wysoko między drzewami nasze jedzenie, śmieci, kosmetyki itd., bo dalej miało już nie być skrzynek misiowych.. Ale nie przejmowaliśmy się tym za bardzo i stwierdziliśmy, że jak trzeba będzie, to jakoś sobie poradzimy 🙂 Jak wyszliśmy z kempingu, po kilku minutach spotkaliśmy ludzi.. i to by było na tyle na jakiś czas 😉 Las deszczowy mimo słonecznej pogody był bardzo zacieniony, tak że solara można było schować do plecaka 😛 ponieważ drzewa są tak przeogromne, że aż ciężko zadrzeć głowę tak wysoko z plecakiem na plecach, żeby zobaczyć ich czubki 🙂

Na początku szliśmy cały czas przez las, od czasu do czasu przechodziliśmy przez mostek nad strumieniem zrobiony z pnia drzewa z poręczą – na razie szlak był zadbany 🙂 po jakimś czasie doszliśmy do tabliczki „bear wire” i ku naszej radości między drzewami rozwieszony był metalowy drut, do którego karabinkiem przyczepia się plecak, wciąga na górę  i przypina na dole jednego z drzew 🙂 uff.. chyba nie będzie tak źle z wieszaniem plecaka 😉

Było to mniej więcej 5 km od kempingu, więc mieliśmy nadzieję, że co jakiś cza takie druty będą się pojawiać 🙂 Było tam też kilka miejsc na namioty i nawet kibelek 😀 i to nie taki jak przy Ptarmigan 😛 ale tradycyjny wychodek obity deskami, aczkolwiek bez wyciętego księżyca albo serduszka 😉

Tego dnia przeszliśmy tylko z 10 km, doszliśmy do następnych drutów i stwierdziliśmy, że na pierwszy dzień wędrówki wystarczy. Mimo tego, że szlak był wydeptany bardziej niż niektóre wcześniejsze, to jednak były to góry, my mieliśmy ciężkie plecaki (jeszcze był zapas jedzenia 😛 ) i wyruszliśmy dopiero po 13:00 tego dnia..

Następnego dnia wyruszyliśmy z samego rana o 11:00 😉 Na początku trochę słońce przeświecało przez chmury, ale nie trwało to zbyt długo.. jak się rozpadało, tak już padało do ostatniego dnia.. Szlak też zaczął się robić coraz cięższy.. mniej wydeptany, co chwilę wielkie drzewo zwalone na ścieżkę.. albo trzeba było przecisnąć się pod spodem (raczej bez plecaka i na kolanach) lub bardzo okrężnie obchodzić nad drzewem dookoła..

Zaczęły się też hardkorowe przeprawy przez rzekę.. Czasem kilka minut zajęło nam zastanawianie się, którędy wiedzie szlak dalej po drugiej stronie rzeki.. Co my byśmy zrobili bez gps.. Przeprawa przez rzekę nie była już mostem ani pniem (chyba, że bardzo wysoko nad rzeką – było kilka mostów) była.. zagadką do rozwiązania 😉

Na przykład kilka zwalonych bezładnie pni, przez które trzeba było przejść.. potem jakiś kawałek deski.. trochę kamieni.. a potem znów pień.. taki survival race 😉 tyle, że z ciężkimi plecakami i na śliskim mokrym pniu jest troszkę trudniej 😉 Trzeba było często wykorzystywać pokłady odwagi 😉 ale jak udało się przejść na drugą stronę – jaka satysfakcja 😀 bezcenna 😀

Była to przeprawa przez las deszczowy godna Beara Gryllsa, mimo że szliśmy teoretycznie cały czas szlakiem 😀 ale nie wiem ile lat temu jakiś rangers tędy przechodził 😛 Szlak był taki, jaki las chciał, żeby był 🙂 taki.. spontaniczny 😉

Szliśmy wśród zieloności i było bardzo pięknie, ale deszcz wciąż padał i nie dawał za wygraną.. czasem ciut mniej, ale drzewa i tak były tak mokre, że z nich co jakiś czas spadały wielkie krople.. no cóż.. las deszczowy..

Na początku omijaliśmy kałuże, nie wchodziliśmy w większe błoto.. ale jak już zaczęło się ściemniać, a było to już około 19:00.. to już było nam praktycznie wszystko jedno bo i tak mieliśmy już całe buty i skarpetki mokre 😛 chyba tylko kalosze by to wytrzymały 😛 W którymś momencie podnosząc głowę do góry zobaczyłam.. wielkiego jelenia! 🙂 Stał sobie dostojnie pomiędzy drzewami, niedaleko nas 🙂 Popatrzył.. popatrzył i poszedł w swoją stronę.. Niestety było już zbyt ciemno, żeby zrobić zdjęcie.. Założyliśmy czołówki po kolejnym ślizgu na tyłku po błocie, podczas obchodzenia kolejnego drzewa.. Plecy bolały już chyba wszędzie 😛 ale szliśmy jak najszybciej do kempingu oznaczonego na gps, żeby były jakieś druty.. Było już całkiem ciemno, obok ścieżki zaświeciła para oczu.. to sarna uciekła jak nas usłyszała, a za chwilę całe stado.. weszliśmy na łąkę.. widocznie postanowiły sobie tu spać spokojnie, dopóki im nie przeszkodziliśmy.. Sorry sarny, my też już byśmy chętnie spali 😛 ale trzeba znaleźć miejsce na domek.. ciap.. ciap.. plask.. ciap.. plask.. środkiem ścieżki, która jest już teraz płynącą rzeką.. jeszcze tylko 500 metrów.. i nagle po lewej.. druty! uff.. uratowani 🙂 Ale poszliśmy jeszcze kawałek dalej sprawdzić czy nie będzie lepiej.. może by tak taki schron z kominkiem? 😀 ..po prawej kibelek.. a kawałek dalej.. wielki dom! Nie mogłam uwierzyć własnym oczom.. chyba halucynacje ze zmęczenia 😉 Idziemy 2 dni nie spotykając nikogo, w środku szlaku zapomnianego nawet przez rangersów, a tu taka chałupa? Aż się trochę dziwnie, surrealistycznie poczułam.. co to u licha? 😛 Okazało się to opuszczoną bazą rangersów pozabijaną dechami.. ciekawe kiedy ostatnio ktoś tutaj rezydował.. chyba dawno 😛 sam domek miał już prawie sto lat.. i miał kominek 😉 ale był zamknięty na kłódkę niestety 😛 Taki dom się marnuje, a my byśmy się tam chętnie ugrzali i wysuszyli.. no cóż.. Poszliśmy się rozbić niedaleko drutów, porozwieszaliśmy mokre skarpetki, założyliśmy suche do spania, opatuliliśmy się i szybko zasnęliśmy 🙂 Zrobiliśmy tego dnia 21 km! po górach.. byliśmy wykończeni..

Rano usłyszeliśmy dziwny dźwięk.. radio? ludzie? jakiś rangers idzie z krótkofalówką? nie słychać ludzkich głosów.. hmm.. za chwilę bliżej.. dźwięk jak z kosmosu.. bardzo piękny.. taki.. tajemniczy.. wyszliśmy z namiotu zobaczyć o co chodzi.. a to.. stado jeleni kanadyjskich (elków) i największy samiec (przewodnik stada) wydaje ten nieziemski dźwięk, a gdzieś z oddali przychodzi trochę inna odpowiedź.. Dla tej chwili warto było przeleźć te kilometry w deszczu i błocie 🙂 Jelenie są takie dostojne 🙂 piękne 🙂 spokojne 🙂 Udało się nawet Grześkowi zrobić im zdjęcia całkiem z bliska, a potem po prostu odeszły.. nie jakieś tam uciekanie.. o nie.. to byłoby niegodne elka.. dostojnie się.. oddaliły 😉 Byliśmy zachwyceni 🙂 To chyba najfajniejsze doświadczenie z tego parku i na pewno je zapamiętamy na całe życie 🙂

Niestety nie zanosiło się na poprawę pogody, nic nam oczywiście nie wyschło 😛 więc najpierw nowe suche skarpetki, potem reklamówki 😛 i dopiero buty.. chociaż na jakiś czas będzie wrażenie suchości 😉

Jak założyliśmy plecaki, woda nam ciekła po plecach, bo już nie wytrzymywały deszczowego przeciążenia.. dobrze, że w środku mamy wszystko w torebkach strunowych/kompresyjnych 😀 Na pocieszenie mgła się troszkę uniosła i zobaczyliśmy piękne wodospady i góry, które wczoraj już spały jak przyszliśmy po ciemku 🙂

No to w drogę.. nie ma co czekać na poprawę pogody.. jedzenia nie przybywa 😛 plecy i nogi też coraz bardziej bolą 😛 Momentami mimo deszczu były piękne widoki – mega kolorowe góry przez jesienne liście, śnieg na szczytach, kolorowe łąki z jagodami.. normalnie misiowa kraina, ale w taką pogodę to nawet misiek woli siedzieć w domu przed tv 😉

Za to jagody były bardzo dobre, a na jednej z nasłonecznionych polanek, gdzie miały już czerwone liście – były przepyszne 🙂 Chyba najlepsze jakie jedliśmy w życiu 🙂 słodkie jak z cukrem i aromatyczne jak jakiś aromat jagodowy 😀 ale się najedliśmy 🙂 Grzesiek wcześniej wchodził na górę, żeby nazrywać takich wielkich, a dalej było pełno krzaków takich mniejszych, ale dużo smaczniejszych 🙂 bo rosły sobie w słoneczku 🙂

Na łące Honeymoon też było pięknie i jagodowo, ale nie zatrzymaliśmy się bo oczywiście padało 😉 hihi 🙂 Jak szliśmy szybko – było bardzo ciepło, mimo mokrości nawet majtek 😛 gorzej jak stawaliśmy zrobić coś do jedzenia, ale wtedy ciepła herbata i jedzenie rozgrzewały nas od środka 🙂

Oprócz elków, saren i ptaków, co jakiś czas spotykaliśmy malutkie wiewióreczki 🙂 ale latającej nie widzieliśmy niestety.. ani pumy, ani niedźwiedzia.. ale na pewno spały smacznie w jakiejś ciepłej i suchej kryjówce, bo kto normalny by w taką pogodę chodził po lesie.. chyba nikt.. my to wiadomo, że do normalnych nie należymy 😛 Największe wrażenie robiły na nas przeogromne klony z jesiennymi liśćmi, jednocześnie ubrane calutkie w zielone gloniaste ubranko 🙂

..i wodospady.. 🙂

..i góry, jeśli łaskawie pokazały się zza mgły lub chmur

Momentami nawet świeciło słońce 🙂 i jednocześnie.. padało.. no jakże by inaczej.. w końcu to las deszczowy.. ale tęczy nie widzieliśmy 😛 Tego dnia też ruszyliśmy skoro świt o 11:00 i przeszliśmy 20 kilometrów, ale tak szybko maszerowaliśmy, że nawet udało się rozbić namiot przed samym schowaniem się słonka 🙂 A po drodze po niecałych trzech dniach spotkaliśmy.. 2 ludzi! 🙂 wow! 🙂 W tym dniu szlak był już trochę łatwiejszy, widać było, że ta część parku jest bardziej uczęszczana, poprzecinane piłą tarasujące drogę pnie, mostki (choćby z pnia), nawet jeden całkiem nowy kawałek szlaku na miejsce starego, który był pewnie labiryntem zwalonych pni 😉

Spaliśmy w pięknym miejscu, koło mostu i rzeki z głęboką błękitną wodą, gdzie być może nawet latem ktoś się kąpie 🙂

Przed nami jeszcze tylko kilka kilometrów do drogi i kempingu.. być może będzie tam jakiś samochód i ktoś nas weźmie, bo jedzenia skromnie – jeszcze tylko na jeden dzień..

Doszliśmy do kempingu, parkingu i stacji rangersów – nie było nikogo 😛 Ale za to Grzesiek zrobił mi ognisko, mimo że wszystko było bardzo mokre – brawo! 😀 żeby się trochę wysuszyć 🙂 Rękawiczki suche 🙂 sukces! 🙂

Tego dnia czasami nawet świeciło słońce, a czasami padało, trochę wyschły nam dzięki temu ubrania i plecaki, także już się nie lało po plecach, ale buty oczywiście dalej mokre i kończył się zapas suchych skarpetek 😛 Wypadałoby dotrzeć do cywilizacji 😉 Okazało się, że nie było żadnego auta, bo droga się zawaliła i jest zamknięta – tylko koparki.. Grzesiek nawet otworzył jedną, bo nie była zamknięta – a kluczyki w stacyjce 😛 i zapozował do zdjęcia 🙂

No to jeszcze pewnie ze 2 dni drogi przed nami 😛 ale pod koniec dnia, jak już było prawie ciemno i szukaliśmy miejsca na nocleg, spotkaliśmy ni stąd, ni zowąd dwóch panów jak sobie spacerowali z lornetką..

Szliśmy i szliśmy, aż w końcu doszliśmy do ich samochodu na rozstaju dróg, zrobiliśmy jedzenie i postanowiliśmy na nich poczekać 🙂 i opłacało się – bo wzięli nas na pace nad jezioro Quinault do kempingu i sklepu, który już był niestety zamknięty, ale od rana czynny 😀 Jak się dowiedzieli, że przyjechaliśmy tutaj na stopa z Alaski to pan, który był strażakiem, powiedział że jesteśmy dzielniejsi od niego – hihi 🙂 No więc udało się kupić coś do jedzenia, umyć i wyprać i wypadało by jechać dalej.

Tu w sklepie drogo i mały wybór, więc dobrze by było dotrzeć do Aberdeen do jakiegoś supermarketu i uzupełnić zapasy, bo już nam się nawet przyprawy prawie pokończyły i koper na herbatę 😛 Dokupiliśmy sobie za to melasy, bo nam posmakowała – a jest bardzo zdrowa i daje trochę kalorii i do tego ryż, żeby nam starczyło dopóki nie dotrzemy do sklepu. Siedzimy cały czas w namiocie i wciąż pada, ale może już troszkę mniej i się uda ruszyć dalej – spróbujemy 🙂

Super była przygoda z lasem deszczowym 🙂 przez całą drogę mogliśmy sobie medytować, nacieszać się przyrodą i być tu i teraz.. co było szczególnie trudne, jak byliśmy cali mokrzy i zmęczeni.. ale trening czyni mistrza 🙂 Byliśmy wtedy wdzięczni za to, że żyjemy 🙂 możemy chodzić 🙂 widzimy te wszystkie cudowności 🙂 mamy co jeść 🙂 świeże powietrze do oddychania i czystą wodę do picia 🙂 No i mamy siebie 🙂 i miłość i radość 🙂 Dziękujemy! 🙂

Co nam się kojarzy z Alaską?

  1. łosie
  2. szczekający ptaszek
  3. wiewiórki alpejskie, jeżozwierz, ptarmigany, orły, kruki, niedźwiedź czarny, małe myszy 😉
  4. przyjaźni, uśmiechnięci ludzie 🙂
  5. „where are you from”? (skąd jesteście?)
  6. „how are you”? (jak się macie?)
  7. „you are from Holland”? (jesteście z Holandii?)
  8. góry wszędzie dookoła
  9. przestrzeń i cisza
  10. zieloność
  11. rowery i przyczepka
  12. dziury na poboczu
  13. no trespassing
  14. ogromne dzikie róże
  15. samoloty
  16. zapach marihuany
  17. ryk silnika pickupa
  18. gwizd pociągu
  19. close toilet lid
  20. puszka misiowa, specjalne kosze na śmieci i pojemniki na jedzenie
  21. suszarka do prania
  22. leave no trace
  23. wielkie opakowania jedzeniaterazitu.com
  24. Amerykanie chodzący do sklepów w japonkach/klapkach/kaloszach
  25. Clif Bar
  26. lody Ben&Jerry’s i Coconut Bliss
  27. pierwszy lot
  28. zielone i żółte autobusy
  29. rdzenni mieszkańcy Alaski
  30. lodowce
  31. zimno brrr i wiatr
  32. strzelanie
  33. Walmart, Safeway i Fred Mayer
  34. Denali Park
  35. Denali/McKinley
  36. Ptarmigan Lake
  37. jagody
  38. czerwone owocki
  39. Anchorage, Fairbanks, Seward, Wasilla, Healy, North Pole, Delta Junction, Tok
  40. zorza polarna
  41. Kenai Park
  42. kempingi z kibelkiem bez wody i bez prysznica
  43. ryż z soczewicą
  44. mile, stopy itd
  45. dolary, centy, dime
  46. złoto
  47. niebieska lodowcowa rzeka
  48. białe „zielone” światło
  49. wygodne chodniki i ścieżki rowerowe
  50. przyjaźni kierowcy
  51. szerokie, dobre drogi
  52. bardzo szybkie i głośne mówienie
  53. smarkanie w papier toaletowy i ręczniki papierowe (paczka chusteczek w markecie 2 złote a chusteczka po sekundzie do wyrzucenia)
  54. domy z sidingiem, przystrzyżonym trawnikiem i flagą, bez płotu
  55. tryb samolotowy. brak prądu i internetu
  56. poduszki z mchu jak odskocznie
  57. mokre wszystko łącznie z butami
  58. komary
  59. bear spray
  60. magic pants
  61. life is good
  62. „ten plecak jest lepszy niż morele”
  63. „misie pysie kolorowe”
  64. honeymoon
  65. Spenard hostel
  66. backcountry
  67. „nice bikes” i „I like your bikes” (fajne rowery, podobają mi się wasze rowery)
  68. autostop
  69. Alpine trail
  70. Resurrection River
  71. hamak
  72. ognisko
  73. fioletowe tortille
  74. psy jeżdżące obok kierowcy
  75. pęknięta przednia szyba w samochodzie
  76. samochody bez światła, zderzaka, przedniej maski
  77. banany z kropami za darmo/w promocji
  78. puste drogi
  79. ogromna przestrzeń tylko dla nas
  80. Polacy w środku niczego
  81. klucze ptaków lecących na południe
  82. kolorowe liście
  83. ciężarówki over size
  84. duże ilości wojska
  85. drogi internet i ludzie siedzący w marketach z darmowym wi-fi z laptopami
  86. świecące „Open” w oknach

Ptarmigan Lake Trail

1 sierpień godz. 11:41 (USA)

   

Whittier niestety nie okazało się przyjazne dla rowerzystów i nas nie wpuściło, bo był zakaz przejazdu przez tunel, a już nam zostało tylko z 7 km. No więc zawróciliśmy i pojechaliśmy w stronę Seward, pogoda była ok, w grubszej wersji ubrań było cieplej, ale bardzo górzyście.. Zaczęły się kryzysy przy wjeździe pod bardziej strome góry. Postanowiliśmy pozbyć się jednego bukłaka wody, to w końcu prawie aż 4 litry. A potem też drugiego i zostały nam w sumie 4 butelki po 250 ml. Ale tam co kawałek na kempingach jest woda, gorzej z jedzeniem. Przejechaliśmy niecałe 40 km i postanowiliśmy iść spać jak się nadarzyła okazja na rozbicie namiotu 🙂 Wstaliśmy chwilę po 6:00 (w niedzielę! :P) i już o 8:00 byliśmy na trasie. Wyczekiwany sklep okazał się niestety tylko barem.. Zjedliśmy już tego dnia na śniadanie soczewicę z ryżem, a później na obiad też. Obiad w pięknych okolicznościach przyrody – nad Lower Summit Lake 🙂 Została nam już tylko jedna porcja na kolację, no i ponad 70 km do Seward, gdzie już na pewno ma być sklep. Będąc w takiej sytuacji postanowiliśmy na Upper Summit Lake zjeść coś w tej restauracji, pojechać jak najdalej damy radę, zjeść resztę jedzenia na śniadanie i dojechać w końcu do Seward. Zjedliśmy najdroższą pizzę w naszym życiu za niecałe 22$! Była bardzo dobra – z papryką, pomidorami, czarnymi oliwkami, pieczarkami, bazylią, szpinakiem i sosem marinara no i bez sera oczywiście 🙂 Dała nam faktycznie sporego kopa energetycznego – aż taka duża porcja na jeden raz 😉 Tego dnia przejechaliśmy na rowerze.. 84 km! Jechaliśmy z przerwami na jedzenie ponad 12 godzin (niezła dniówka ;)), jak na teren górski to myślę, że wynik niczego sobie 🙂 Żeby zaoszczędzić kasę, którą wydaliśmy na pizzę postanowiliśmy spać na jakiejś górskiej trasie. Jak się okazało wybraliśmy sobie dość hardcorową – Ptarmigan Lake Trail 🙂 Najpierw próbowaliśmy rowerem z przyczepką, ale dosyć szybko okazało się to niemożliwe. Skończyła się utwardzona żwirowa droga, a zaczęły korzenie. Wróciliśmy do startu zostawić przyczepkę i jak się okazało słusznie też rowery. Trasa zajęła nam ponad 2 godziny! Biorąc pod uwagę to, że wyruszyliśmy dopiero po 21:00, to dotarliśmy już prawie o zmroku 😛 Dobrze, że mieliśmy butelkę do odstraszania niedźwiedzi – oczywiście żartuję 😛 Mieliśmy gaz antymisiowy, a butelka była żeby hałasować. Bo po tylu kilometrach na rowerze, idąc teraz przez chaszcze z ciężkimi plecakami, większość pod górę już nie mieliśmy siły gadać przez cały czas. Ale szczerze mówiąc, myślę, że niedźwiedź by się nie przedarł przez te krzaczory. Bo my mieliśmy bardzo duży problem, mimo że szliśmy cały czas „wydeptaną ścieżką” 😛 Była tak zarośnięta, że nie wiem jak często ktoś nią chodzi. Ale dzięki temu mieliśmy nocleg przy naszym prywatnym pięknym jeziorze 🙂 Tylko My, jezioro, ptaki i reszta przyrody 🙂 Świeże powietrze, brak hałasów, tylko szum wody, śpiew ptaków, no i wycie kojotów w nocy 😉 Jest pięknie, jest dziko, jest tak jak sobie wymarzyliśmy 🙂 To jest taka Alaska jaką chcieliśmy zobaczyć 🙂