Archiwa tagu: lody

Wielki Kanion Kolorado i mali my

23 grudnia godzina 21:06

Z naszej pustyni wybraliśmy się znów do Horseshoe bend, ale tym razem nie, żeby łapać stopa, ale dostać się stamtąd do Wielkiego Kanionu 🙂 stwierdziliśmy, że tak będzie łatwiej bo na pewno jest trochę osób, które jadą stamtąd prosto do parku narodowego 🙂 Może i faktycznie jechali w tamtą stronę, ale niekoniecznie chcieli, żebyśmy zostali ich towarzyszami w trakcie drogi 😉 Może też za późno się zebraliśmy bo było już dosyć późno po południu.. w każdym razie staliśmy i machaliśmy i uśmiechaliśmy się.. pomachał nam przyjaźnie pan policjant.. i kilka innych osób.. swoją drogą zawsze nas to zastanawia czemu ludzie do nas się uśmiechają i machają i mając pusty samochód i jadąc w naszą stronę jednak nie chcą nas zabrać 😉 to chyba ta część amerykańskiej kultury zwana fałszywy uśmiech nr któryś tam, żeby nie było aż tak widać, że mam Cię w tyłku 😉 hihi 😛 Ciężko powiedzieć czy lepsze jest polskie nieuśmiechanie się w ogóle lub zrzędliwa mina czy taki uśmiech na niby 😛 Ale na szczęście większość uśmiechów kierowanych do nas jest prawdziwa, a przynajmniej mam taką nadzieję 😉 no może oprócz tych autostopowych jak widać na załączonym obrazku czy tam opisie 😉 Wracając do stania i łapania to przejechała np bardzo sympatycznie wyglądająca para i pomyślałam, że fajnie by było jakby nas chcieli zabrać, ale oni dopiero przyjechali obejrzeć podkowę, więc to jeszcze trochę potrwa.. Staliśmy i czekaliśmy.. i nic.. robiło się już coraz ciemniej i zbliżał się powoli zachód słońca a wraz z nim zimność.. no cóż.. chyba trzeba się pogodzić z porażką i iść szukać jakiegoś spanka zanim będzie całkiem ciemno.. wyruszyliśmy.. ale nie przeszliśmy daleko i okazało się, że wszędzie dookoła jest płot zarówno z prawej jak i lewej strony.. no więc zawróciliśmy z powrotem w stronę Horseshoe bend.. przeszliśmy może kilka kroków i zatrzymał się samochód! 🙂 a w nim.. zgadnijcie kto.. tak 🙂 ta sympatyczna para 🙂 Jack i Emily 🙂 Chcieli nas zabrać gdzieś przed kanionem, ale w końcu postanowili nas podwieźć do samego parku narodowego 🙂 Zawsze tak mówię, że czekamy na odpowiednią osobę 🙂 i jak już się w końcu znajdzie to prawie wszyscy nas podwożą dalej niż zamierzają sami jechać nadrabiając czasami baaardzo dużo drogi 🙂 no i uśmiechają się do nas dużo 🙂 tak naprawdę 🙂 Po drodze sympatycznie sobie rozmawialiśmy i chcieli posłuchać polskiej muzyki, więc zaserwowałam im przegląd muzyki z naszego wesela 😀 Ale jestem Anna Maria Jopek (lubię bardzo) Brzydala Domowych Melodii (też)Jest takie miejsce Bednarka (też) Cykady na cykladach Maanam, nawet była Dumka na dwa serca :P, Hey Angelene (Grzesia najulubieńsze) Jutro jest dziś Nosowska OSTR (lubimy bardzo) Koła czasu ONA (też) Ognia! Dyjak plus Nosowska (też) czyli nie nasze naulubieńsze tylko piosenki, ale taki przegląd polskich dobrych znanych głosów 🙂 a na koniec jak już nie mieli siły słuchać polskiego włączyliśmy Julię Pietruchę (dzięki Zdzichu – lubimy dzięki Tobie :D) Po drodze zatrzymaliśmy się w jednym miejscu widokowym, które zrobiło na nas wszystkich ogromne wrażenie 🙂

Dalej widoki też były wspaniałe, ale niestety coraz ciemniejsze 😉 podziwialiśmy przepiękny zachód słońca, a potem już tylko ciemność ogarnęła świat poza samochodem 😉

Wjeżdżając do parku narodowego zobaczyliśmy.. śnieg.. no to ładnie 😛 i dużo drzew co było dla nas też zaskoczeniem.. i znak drogowy uwaga dzikie koty 😛 Dojechaliśmy do Visitor Center juz całkiem po ciemku i oczywiście było zamknięte 😉 ale byliśmy przeogromnie wdzięczni naszym dobroczyńcom, że dowieźli nas aż tak daleko, bo tutaj jeżdżą już darmowe autobusy 🙂 Przytulenie na koniec 🙂 i maszerujemy szukać spanka.. na szczęście dla nas jest tutaj bardzo dużo drzew, a pomiędzy nimi śnieg 😛 to drugie nie na szczęście, ale jest go mało 😛 odchodzimy kawałek od drogi pomiędzy drzewa i już mamy spanko 🙂 dobrze, że tak dużo tutaj takich jakby trocin z drzew, to jest miękko pod nami 🙂 obsypujemy też namiot dookoła i nie jest tak zimno 🙂 ale następne noce mają być coraz zimniejsze.. Kolejny dzień spędzamy na doprowadzaniu się do porządku.. zaczynamy od prysznica.. idziemy w stronę kempingu.. a tam kartka, że prysznice niedostępne z powodu remontu bojlera.. wyszła jeszcze pani, żeby nam powiedzieć gdzie mamy iść pod prysznic w zastępstwie.. no to nieźle myślimy.. miał być tani prysznic tzn 2$ za 8 minut, a teraz mamy iść do jakiegoś lodge, to tam pewnie z nas nieźle zedrą.. no ale cóż.. już postanowione i wymarzone 🙂 gorący prysznic musi być ;D Pani za kontuarem mówi nam, że dostaniemy kartę do pokoju hotelowego i że w tym pokoju możemy wziąć prysznic ile chcemy tzn 20 minut czy tam godzina.. nie ważne.. zostawiamy dowód Grześka w zamian za kartę hotelową i nie pytając ile taka przyjemność kosztuje idziemy się nacieszyć ciepłą wodą 🙂 która okazuje się tak gorąca, że nawet ja nie jestem w stanie się myć rozkręconą na max gorącą 😉 W kabinie prysznicowo wannowej wisi kartka z wyzwaniem, żeby wykąpać się w krótszym czasie niż 8 minut, co jest podobno średnim czasem prysznica.. o nie.. nie tym razem myślimy 🙂 i delektujemy się kąpielą baardzo długo 🙂 i nawet suszę włosy wyjątkowo suszarką jak jest dostępna 😀

Wracamy po 2 godzinach myśląc, że ile by nie kosztował ten luksus amerykański to było warto 🙂 i okazuje się, że nic nie płacimy! 🙂 ale super! 🙂 z radości za zaoszczędzone pieniądze postanawiamy się najeść w restauracji 😀 w której o dziwo jest nawet wegańskie jedzenie 😀 wybieramy kanapkę z chleba bezglutenowego z grillowaną cukinią i bakłażanem i pomidorem, sałatą i hummusem 🙂 a do tego zupę chilli z fasolą i warzywami, która była tak gęsta, że bardziej jak leczo niż zupa 🙂 ale się obżarliśmy 🙂 a jakie pyszne to było 🙂 szczególnie ta zupa 🙂 i taka ogrzewająca 🙂

A na koniec jeszcze wypraliśmy sobie wszystko i już całkiem pachnęliśmy jak nowi 😉 Zszedł nam na to cały dzień i nawet nie widzieliśmy jeszcze kanionu 😛 ale nie ucieknie i jutro z rana się do niego wybierzemy 🙂 Mieliśmy wstać na wschód słońca, ale nam nie wyszło i dotarliśmy na punkt widokowy chyba dopiero koło południa.. ale widok był i tak niesamowity 🙂 niby taka po prostu dziura w ziemi, ale naprawdę wyjątkowo piękna 🙂 Co prawda wolimy jednak bardziej tradycyjne góry niż takie pustynne, ale Kanion i tak zrobił na nas ogromne wrażenie 🙂 Nazwa nie oszukuje.. jest faktycznie wielki 🙂 w końcu w najszerszym miejscu ma szerokość 29 km i widać go z kosmosu 🙂 jest największym przełomem rzeki na świecie, ma 446 km długości, ale nie najgłębszym (kanion Colca jest 2 razy głębszy i najgłębszy na Ziemi).

Po nazachwycaniu się kanionem z punktu widokowego poszliśmy na spacer wzdłuż jego brzegu 🙂 i spotkaliśmy.. Polaków! 🙂 pierwszy raz w USA poza Alaską 🙂 Bardzo nam się przyjemnie rozmawiało z Jackiem i Grześkiem, bo nie dość, że po polsku to jeszcze całkiem ciekawie 🙂 w końcu poszli dalej, a my spakowaliśmy się do końca po zrobieniu obiadku 🙂 Widoki z kolejnych punktów widokowych różniły się w sumie tylko dlatego, że pojawiały się coraz to inne chmury i czasem jakieś zagłębienie było oświetlone, a czasem nie 🙂 ale jutro pojedziemy do innego punktu to może tam będzie widać inną stronę kanionu 🙂 Po drodze były różne atrakcje edukacyjne takie jak małe kawałki skał tworzących kanion, które można było sobie podotykać i zobaczyć ile mają lat 🙂 albo zagadki w stylu znajdź rzekę Kolorado patrząc przez rurkę, która jest tak przymocowana, że nie da się jej przestawić w żadne inne miejsce, tylko tam gdzie widać rzekę 😛 takie to skomplikowane zadanie 😉 Dzień już coraz krótszy, więc niedługo zaczęło się ściemniać i robić zimno.. doszliśmy jeszcze do Hopi house i poszliśmy na autobus 🙂 po drodze mijając stary drewniany dworzec kolejowy mający 115 lat 🙂

Kolejnego dnia wybraliśmy się na punkt widokowy Yaki Point, na którym było mało ludzi przez to, że nie można tam dojechać samochodem tylko autobusem.. a jak odeszliśmy kilkaset metrów dalej wzdłuż kanionu nie było już kompletnie nikogo 🙂 Pogoda tego dnia była lepsza niż dzień wcześniej, świeciło tak słońce, że aż sobie siedzieliśmy nad kanionem bez butów i sobie czytaliśmy Teofila 🙂 przepiękny widok, cisza i spokój 🙂 jest cudownie 🙂 ale nie trwało to długo i zerwał się zimny wiatr przez który chmury zasłoniły nam słoneczko 😛 i trzeba się było ewakuować 😉 Pojechaliśmy pougrzewać się przy kominku, który był tak uroczo cieplutki, że aż nie chciało się od niego odchodzić 🙂 ale ponieważ nie można było przy nim spać w końcu się zebraliśmy i poszliśmy spać na naszą miejscówę do dzików i sarenek 🙂

Ostatniego dnia przed planowanym odjazdem pojechaliśmy na Kaibab trail, żeby spróbować zejść wgłąb kanionu 🙂 Trasa na dół była bardzo przyjemna i było całkiem cieplutko, faktycznie dużo cieplej niż na górze i można by tak sobie schodzić coraz niżej, tylko że powstrzymywało nas trochę to, że trzeba potem wejść z powrotem po tej stromiźnie 😉 Spotkaliśmy po drodze muły idące za przewodnikiem i dużo więcej ludzi niż się spodziewaliśmy.. i całkiem ładne widoki 🙂 niby tylko trochę niżej a jednak inne niż patrząc z góry 🙂 Doszliśmy do punktu widokowego Ooh Aah Point (fajna nazwa co?:), który nie ma swojej nazwy bez powodu, bo faktycznie widok stamtąd jest bardzo ładny 🙂 i zeszliśmy jeszcze trochę niżej, żeby odejść od tłumu w spokojniejsze miejsce i poczytać sobie kundelka 🙂 Jakiś czas poczytaliśmy podziwiając widoki i znów pojawił się zimny wiatr, który nas wygonił i zaczęliśmy wracać z powrotem na górę 🙂 Plan, żeby zostać do zachodu słońca porobić zdjęcia nie wypalił, bo było bardzo zimno, ale i tak było bardzo ładnie 🙂 Wieczorem znów ogrzewaliśmy się przy kominku, a potem poszliśmy spać..

Kolejnego ranka obudził nas deszcz.. i nie chciał przestać padać, a trzeba się już było zebrać, bo było całkiem widno w naszym schowanku, więc bardzo niechętnie wyszliśmy z domku na deszcz.. szybko poskładaliśmy namiocik, ale i tak zdążyliśmy już mocno zmoknąć.. i biegusiem do.. kominka oczywiście 😀 Przyjemne ciepełko wysuszyło nasze ubranka i nawet buty też 🙂 ale deszcz się uparł i nie chciał przestać padać i o łapaniu stopa w taką pogodę mogliśmy zapomnieć.. więc większość dnia przesiedzieliśmy przy kominku 🙂 ale już nie było kaski na zupkę, a przelewu nie dało rady zrobić na dolary, bo nie było zasięgu.. Głodni czegoś innego niż codzienny ryż pojechaliśmy w poszukiwaniu internetu i jednocześnie zasięgu w telefonie do biblioteki 🙂 internet tam był taki szybki, że strona banku wczytywała się dosłownie 10 minut! (ah ten amerykański szybki internet;), ale jak się już nawet wczytała to sms i tak nie chciał przyjść mimo tego, że nawet zasięg się pojawił.. no cóż 😛 taki los 😛 za ostatnie dolary zakupiliśmy sobie 5 bananów 😀 i wykorzystując okazję, że nie padało poszliśmy spać oczekując bardzo zimnej nocy przed którą mieliśmy uciec, ale niestety nie udało się to nam przez całodzienny deszcz..

W nocy było dosyć zimno, ale daliśmy jakoś radę się w miarę wyspać, a rano zauważyliśmy dookoła namiotu.. śnieg! 🙂 świeżutki, czyściutki, przez nikogo nie podeptany 🙂 taki świąteczny 🙂 nie było go za dużo, ale wystarczająco, żeby się zrobiło biało dookoła 🙂 Trochę to nam się wydawało dziwne, że w pustynnym kanionie pojawia się śnieg, ale jest on w sumie na wysokości ponad 2100 metrów, więc wyżej niż nasza Śnieżka na przykład..

Tradycyjnie się ugrzaliśmy przy kominku i poszliśmy się pożegnać z ośnieżonym kanionem, który był tylko delikatnie pobielony, ale i tak był ładny 🙂 i poszliśmy łapać stopa 🙂

Dosyć szybko nam się udało i zabrali nas Jonathan i Luis 🙂 Zawieźli nas do Williams do sklepu, żebyśmy mogli uzupełnić zapasy jedzonkowe 🙂 Miało być tam już cieplej niż w Wielkim Kanionie, w którym tej nocy miało być minus 14!.. ale niestety aż tak bardzo ciepło nie było.. Nasza najzimniejsza do tej pory noc w namiocie jaką przeżyliśmy mogła się poszczycić mrozem 8 stopniowym!.. no ciężko się spało i co jakiś czas się budziliśmy i chyba ze 4 razy w nocy sikaliśmy z zimna 😛 ale jakoś przetrwaliśmy tą noc i w sumie to zimno było najbardziej w stopy.. mimo 4 par skarpetek u mnie, w tym 2 grubych zimowych alaskańskich 😉 Kolejna noc, nawet jakby się nie udało dalej pojechać miała być już cieplejsza na szczęście 🙂 i faktycznie była lepsza i nawet się za bardzo w nocy nie budziliśmy 🙂

Plan był ambitny, żeby na moje urodziny dojechać do jeziora Mead i tam sobie odpocząć już w cieplejszej atmosferze, ale nie za bardzo nam wychodziło stopowanie i z Williams udało nam się wydostać zaledwie do pobliskiej miejscowości Ash Fork, w której.. nie było niczego ciekawego 😛 Po bezskutecznym stopowaniu dalej poszliśmy szukać miejsca do spania na bezpańskim by się wydawało polu, na którym jak się okazało pasły się normalnie krowy 🙂 ale na szczęście teraz ich nie było i nie miały jak sobie zrobić czochradła z naszego namiotu 😉 Obejrzeliśmy sobie piękny zachód słońca na tle gór, Grzesiek jeszcze trochę pomarzł robiąc nocne zdjęcia, zjedliśmy sobie zupę z puree z dyni i poszliśmy spać 🙂

30 urodziny jak to okrągłe urodziny były bardzo wyjątkowe 🙂 pierwsze urodziny poza Polską, poza domem, poza rodziną.. bardzo mi się tęskniło.. ale też pierwsze urodziny w które jadłam truskawki (organiczne kalifornijskie :D) i były na prawdę pyszne, dojrzałe i słodziutkie 🙂

Od Grześka dostałam wyjątkowy tort zrobiony z puree z dyni, melasy, nasionek konopii i proszku green and fruits 😀 a do tego świeczka 😀 jak na prawdziwy tort przystało 😀

Poszliśmy łapać stopa, ale nic nam z tego nie wychodziło taki był tam ruch na wjeździe na autostradę, więc żeby się trochę ruszyć poszliśmy na spacer wzdłuż autostrady.. Przeszliśmy przez drut kolczasty na kolejne pole, na którym kiedyś mieszkały krowy i sobie wędrowaliśmy.. mieliśmy do przejścia może z 10 km do kolejnego zjazdu z autostrady na Route 66, ale szło nam to bardzo powoli przez nierówności kamienistej łąki.. w końcu doszliśmy do miejsca, które nam się wydało całkiem dobre, żeby tam pójść spać.. zostawiliśmy plecaki i wdrapywaliśmy się na górkę, żeby zobaczyć jak to wygląda z góry, kiedy nagle z naprzeciwka rozległo się donośne.. muczenie 😛 no to my w tył zwrot po plecaki, a z daleka patrzyło na nas stado byczków 😛

Miejsce spalone na nocleg, więc chcąc czy nie chcąc poszliśmy dalej.. ale tym razem wzdłuż autostrady, żeby nie iść po polu z krowami i żeby było szybciej.. Szliśmy i szliśmy.. plecy były już bardzo zmęczone, słońce coraz niżej na niebie.. a tu jeszcze kawał drogi..

Pomyślałam sobie, że może nawet by było dobrze jakby jakiś policjant nas zgarnął z tej autostrady to już by nie trzeba dalej iść 😛 i za chwilę zatrzymał się za nami samochód.. i nie był to ktoś kto chciał nas zabrać na stopa tylko właśnie.. policjant.. na sygnale.. Jak się do niego odwróciliśmy to nam pomachał 🙂 i wtedy już się przestaliśmy przejmować, że pójdziemy do „jail” za nielegalne chodzenie po autostradzie 😛 Pan policjant powiedział nam, że dla naszego bezpieczeństwa lepiej nie iść obok autostrady, bo jakiś kierowca może zasnąć czy coś i zapytał gdzie idziemy.. Zawiózł nas do następnego miasta czyli Seligman, a my oglądaliśmy sobie przepiękny zachód na Route 66 zza krat z tylnych siedzeń policyjnego radiowozu 😉 co prawda trochę było niewygodnie bo siedzenia były plastikowe, ale o wiele szybciej nam się udało dotrzeć do naszego celu 🙂 Taki to oryginalny autostop złapaliśmy w moje urodziny 🙂

W miasteczku na stacji benzynowej zjedliśmy jeszcze po ciastku urodzinowym i posiedzieliśmy chwilkę przy internecie 🙂 Dostałam pełno kochanych życzeń od rodzinki i znajomych jak już miałam w końcu zasięg i internet 🙂 jestem bardzo wdzięczna 🙂 dziękuję jeszcze raz 🙂 troszkę mniej tęskniłam jak czytałam te wszystkie kochane rzeczy 🙂 a pani ze stacji sama zaproponowała, żebyśmy sobie posiedzieli i się ugrzali 🙂 i takie to były wyjątkowe urodziny oryginalne, a po nich byliśmy tacy zmęczeni, że nawet zaplanowanego filmu w namiocie nie obejrzeliśmy, tylko poszliśmy spać na kolejną łąkę..

A rano kiedy wstaliśmy nie tak znowu ze wschodem słońca i Grzesiek wyszedł z namiotu poinformował mnie „o w d*pę – krowy przyszły” poważnym głosem z nutką konspiracji 😛 a ja na to wybuchłam takim śmiechem, że aż się popłakałam.. a Grzesiek.. „ale naprawdę.. takie czarne :P” Pakowałam się chyba najszybciej w naszej karierze, ale krowy i tak do nas nie przyszły.. tylko powędrowały w inną zupełnie stronę pastwiska, a nas nikt tradycyjnie nie zauważył.. nadajemy się na nielegalnych imigrantów 😉 albo włamywaczy hihi ;P Z mocnym postanowieniem, że teraz to już dojedziemy do jeziora, żeby chociaż trochę je pooglądać i zdążyć do Las Vegas na święta staliśmy uśmiechnięci i machaliśmy przejeżdżającym kierowcom.. ale nie było ich tak znowu dużo.. Staliśmy.. czekaliśmy.. nawet sobie zatańczyliśmy.. ale nie na bosaka jak na naszej pustyni.. zjedliśmy sobie nawet obiadek.. i czas najwyższy jechać.. bo jak nie to jakimś chyba pociągiem by trzeba.. i zatrzymała się siwiutka pani.. Indianka.. o imieniu Ti 🙂 Bardzo nas ucieszyło, że w końcu się stąd wydostaniemy i nie trzeba znów będzie łapać policjanta na stopa 😉

Nasza wybawicielka dowiozła nad do wyjazdu z Kingman w kierunku Las Vegas, gdzie po zjedzeniu 2 klifbarów i wypiciu zielonego butelkowego smuta łapaliśmy dalej.. i nawet po niedługim czasie na szczęście, bo zaczynało padać, zatrzymał się Mike, który jechał do Las Vegas, ale specjalnie dla nas zjechał z drogi w kierunku Zapory Hoovera 🙂 Pożegnał się z nami i odjechał i się zaczęło.. Znów policja na sygnale.. ale tym razem pan nie był ani trochę uśmiechnięty i kazał nam się do siebie nie zbliżać.. zasypał nas gradem pytań.. kto to był.. czemu nas tu zostawił itd.. Mówimy, że nie wiemy i że jechaliśmy autostopem.. tu nie można łapać stopa.. ale nie chcemy tu łapać stopa, tylko pójść obejrzeć zaporę.. Mamy mu pokazać swoje paszporty.. i powiedzieć swoje nazwisko, imię, drugie imię.. i datę urodzenia.. normalnie jak jacyś nielegalni imigranci.. a i jeszcze zanim wziął nasze paszporty, żeby sobie nie pobrudzić rąk to założył ostentacyjnie rękawiczki.. normalnie zeżarło go już jego ego chyba dawno i nie ma dla niego nadziei.. 😉 Zadzwonił nawet po posiłki! 😛 przyjechał drugi radiowóz, bo pan policjant nie wiedział co też z nami począć (to chyba pierwszy przypadek od kiedy otwarto zaporę, że ktoś próbował do niej dojść pieszo, a nie samochodem ;P) i musiał zadzwonić do jakiegoś przełożonego, a nie chciał nas samych zostawić, żebyśmy nie uciekli wysadzić zapory 😉 Dwóch kolejnych policjantów wyglądało na trochę zażenowanych zachowaniem kolegi.. jak na ich pytanie powiedzieliśmy, że jechaliśmy na stopa tylko się uśmiechnęli i pokiwali ze zrozumieniem głowami.. W międzyczasie wyrocznia obwieściła chyba panu policjantowi, że jednak nie musi nas zastrzelić, ani zabrać do „jail”.. oddał nam paszporty.. powiedział, że nie możemy tu łapać stopa, więc mamy wrócić taksówką (taa.. jasne 😉 i że nie możemy używać naszej kartki itd.. i że możemy łaskawie przejść obok bramki kontroli bezpieczeństwa i pójść bokiem drogi do skrótu na trail.. No cóż.. czy już kiedyś pisałam jacy Amerykanie są świrnięci? 😛 Niezłe zagrożenie stwarzamy dla nich my prehistoryczni ludzie poruszający się na złowieszczych nogach.. uuuuuu.. powiało grozą co? 😛 Śmialiśmy się jak słuchaliśmy, że Maxa Kolonko w pierwszy dzień policja zatrzymała jak sobie na nogach chodził po Nju Jorku, a tu my też takie przestępstwo popełniliśmy.. przestępstwo braku samochodu 😛 Mam nadzieję, że pan policjant kiedyś stanie się trochę bardziej świadomym i empatycznym człowiekiem.. a jak nie to trudno.. jego strata.. my i tak już mu wybaczyliśmy jego miłe i kulturalne zachowanie 😛 A tak swoją drogą to i tak mi się nie podobała ta tama 😛 ot kawał betonu.. i pełno drutów elektrycznych dookoła, że aż mózg się może usmażyć jak się tam dłużej pobędzie, a do tego jeszcze kartki obwieszczające, że w użyciu są promienie X, żeby wykryć wszelkie noże, broń itd.. i nawet jedzenia nie można mieć.. dobrze, że nas nie przeszukali bo za butlę gazową i nóż do krojenia to jak nic by było dożywocie 😉 Z ciekawostek to tylko tyle, że po jednej stronie tamy jest inny czas niż po drugiej, bo akurat na rzece Kolorado jest zmiana strefy czasowej i można się przenosić w czasie 😉 a tak to pełno ludzi, hałas i nic co Gosio-Grzesie lubią najbardziej 😉

Poszliśmy więc w kierunku jeziora, ale na trail weszliśmy już po ciemku i widoków nie było, a szlak jak na amerykańskie standardy był naprawdę ciężki.. krzaki na środku rosnące, osuwające się kamienie spod nóg.. trochę nam zajęło zanim doszliśmy nad brzeg jeziora.. Odeszliśmy kawałek i rozbiliśmy namiot, stwierdziliśmy, że lepsze miejsce poszukamy kolejnego dnia po widoku, a teraz zmęczeni emocjonującym dniem chcieliśmy już koniecznie spać..

Rano przywitał nas znów deszcz.. samochody za bardzo nie jeździły drogą nieopodal, więc postanowiliśmy, że przeczekamy.. podczas chwilowej przerwy złożyliśmy biedny mokry cały namiocik i poszliśmy oglądać jezioro.. za jakiś czas znów zaczęło padać, więc stwierdziliśmy, że dobrze byłoby się gdzieś schować i poszliśmy do Visitor Center 🙂 tam było ciepło i przyjemnie i sucho 🙂 i był internet i prąd i różne fajne filmy do oglądania 🙂 Np taki o jeziorze, w którym informowali nas, że tutaj praktycznie nigdy nie pada deszcz.. ale mamy fart co? 😉 Szybko zamykali, więc poczekaliśmy chwilę pod dachem aż trochę przestanie padać i poszliśmy szukać miejsca na spanko.. znaleźliśmy takie, że spokojnie mogliśmy się wyspać 🙂 i było cieplutko 🙂

A rano po odwiedzeniu łazienki wyszliśmy na drogę wyjazdową na autostradę łapać stopa.. ruch był mały, więc nie spodziewaliśmy się wielkich i szybkich sukcesów.. ale może po 10 minutach zatrzymał się Bob, który najpierw chciał nas podwieźć na najbliższą stację benzynową, ale po chwili rozmowy z nami postanowił nas zawieźć do samiuśkiego Vegas do domu Huntera 🙂 a jak już nas nawet przywiózł to powiedział, że gdyby coś było nie tak to, że zaprasza do siebie do domu 🙂 Ale my miłych ludzi spotykamy na swojej drodze co? 🙂

Poszliśmy jeszcze do sklepu zrobić zakupy na wigilijną kolację.. planujemy zupę grzybową i łazanki 🙂 i zakupiliśmy truskawki i lody truskawkowe za pieniądze od Mikołaja (dziękujemy :*) i kierowaliśmy się w stronę naszego świątecznego domku 🙂

Hunter powitał nas miło 🙂 oprowadził po swoim domu z wieloma sypialniami.. ma nawet basen, ale trochę za zimno teraz 😉 powiedział, żebyśmy czuli się jak u siebie i korzystali ze wszystkiego 🙂 Trochę pogadaliśmy i poszliśmy pod nasz wymarzony gorący prysznic, a teraz siedzę i piszę.. i trochę mi zeszło.. bo już 1:41.. ale chcę, żeby udało się rano wstawić post na bloga jak już dopasujemy zdjęcia i żebyście mieli co poczytać w świąteczny czas 🙂

Chcieliśmy Wam wszystkim życzyć najwspanialszych świąt 🙂 oczywiście wypełnionych miłością 🙂 i radością 🙂 spędzonych w rodzinnym gronie 🙂 na odpoczywaniu.. rozmowach.. okazywaniu sobie czułości przez przytulanie i patrzenie w oczy 🙂 Żebyście się za bardzo nie przejedli tymi wszystkimi pysznościami i wyszli na jakiś spacer na świeżym powietrzu albo pobiegać 🙂 zamiast siedzieć przed telewizorem 😉 albo tylko jeść i jeść i jeść 😉 i żebyście naładowali bateryjki tymi wszystkimi cudownymi uczuciami i mieli potem siłę wrócić do normalnego codziennego życia wnosząc do niego jak najwięcej miłości i radości 🙂 bo o to chodzi w życiu, żeby świętować codziennie! 🙂 żeby celebrować każdą chwilę 🙂 żeby delektować się każdym momentem swojego życia 🙂 żeby żyć.. w każdej godzinie, minucie i sekundzie swojego wspaniałego życia 🙂 bo mamy tylko jedno, jedyne i niepowtarzalne i doceniajmy je po prostu 🙂 Będziemy bardzo tęsknić spędzając pierwsze nasze święta bez rodzinki poza domem, ale przesyłamy wam wszystkim ogrom naszej miłości i radości, żeby była z wami jak najczęściej, szczególnie kiedy będzie najbardziej potrzebna 🙂i jesteśmy wdzięczni, że mimo, że tak daleko to jesteście z nami cały czas 🙂 Dziękujemy! 🙂 przesyłamy mnóstwo buziaków i przytulaństwa i tęsknimy mocno 🙂

Jak zostaliśmy pustelnikami..

7 grudnia 12:00

Kolejnego dnia Zion przywitał nas bardzo mroźnym porankiem.. Szybciutko poskładaliśmy namiot, zanim zrobiło się widno i ktokolwiek mógłby nas zauważyć w naszym miejscu niedaleko skał.. Ruszyliśmy w stronę parkingu.. Słońce powolutku zaczynało oświetlać szczyty gór.. ciekawe za ile godzin jego promienie dosięgną do dna doliny.. może koło południa.. nie zamierzaliśmy na to czekać, żeby nie zamarznąć przez mroźny wiatr..

Na stoliku połączonym z ławkami rozłożyliśmy naszą srebrną folię w taki sposób, żeby osłonić kuchenkę przed silnym wiatrem, który inaczej nie pozwoliłby jej w ogóle odpalić lub gasił co chwilę..

Stopy i dłonie a konkretnie palce marzły mimo przysiadów i pajacyków.. W końcu zaczęliśmy się gonić dookoła ławki 😛 co na chwilę nas ogrzało 🙂 Mulaki nie były nami zainteresowane, tylko spokojnie żuły wyskubane z trawy żółte liście.. Potok ludzi wylewał się z autobusu co 10 minut też bez zwracania na nas uwagi i kierował się w stronę Angels Landing.. ale tym razem pierwsi turyści byli dopiero po 7-ej wraz z pierwszym autobusem, a nie jeszcze całkiem po ciemku przed 6-tą.. Gdzie im się tak śpieszy, jak cały szlak zajmuje może ze 4 godziny? Może nie chcą się przepychać na łańcuchach albo chcą zdążyć na obiad na dole.. a może biedulki nie potrafią odpoczywać i po prostu lubią tak wstawać po 4-tej nawet jak mają wolne.. No cóż.. My też wstajemy po 5-tej codziennie, ale chętnie byśmy pospali dłużej 😉 ..Woda się w końcu zagotowała.. ryż kilka minut się pogotował.. można go przelać do termosu.. i w drogę 🙂 jeszcze dolanie wody do butelek, bo nie wiadomo czy tam będzie.. i akurat podjechał autobus 🙂 Kiedy wysiadaliśmy na ostatnim przystanku pan kierowca życzył nam miłej wspinaczki – ah te plecaki 😉 Podziękowaliśmy grzecznie bez wyprowadzania go z błędu i życzyliśmy miłego dnia 🙂 O dziwo, mimo że to podobno jeden z najpopularniejszych szlaków, oprócz nas było bardzo mało ludzi.. pewnie dlatego że jest zima 😛 a szlak Riverside Walk, którym teraz wyruszyliśmy kończy się The Narrows, którym idzie się wzdłuż rzeki, ale brodząc w niej czasem nawet do pasa.. Moczyć się w taką pogodę nie zamierzaliśmy, bo to co latem jest zapewne cudownym orzeźwieniem, teraz mogłoby spowodować niezłą hipotermię 😛 Ale chcieliśmy zobaczyć czy nie da się może obejść jakoś boczkiem rzeki, bo ładne tam podobno wodospady.. no i kanion 🙂 Szlak wzdłuż rzeki był bardzo kolorowy przez jesienne liście 🙂 do tego szum wody i.. cisza 🙂 bo mało ludzi na szlaku.. ale okazał się bardzo krótki i całkiem po płaskim, więc nawet się nie ugrzaliśmy 😛 a tu koniec.. Wzdłuż murka poustawiane.. buty.. chyba się tu przebierają w wodoodporne kombinezony.. Całe rodzinki maszerowały w kolorowych kubraczkach z drewnianymi kijami wzdłuż rzeki.. dorośli mieli do kolan wodę, a niektóre dzieci prawie do pasa.. ale i tak dzielnie maszerowały 🙂

Popatrzyliśmy chwilę i zawróciliśmy.. Coraz więcej ludzi wchodziło na szlak.. ale sami obcokrajowcy.. w końcu dzisiaj Święto Dziękczynienia 🙂 Amerykanie pewnie siedzą i jedzą biedne indyki.. Przy wyjściu ze szlaku zaświeciło na nas słońce 🙂 usiedliśmy na ławce na przystanku, żeby coś zjeść, a jednocześnie poddawać się ogrzewającym promieniom 🙂 Powoli zaczynaliśmy się rozbierać z licznych warstw ubrań.. siedzieliśmy i cieszyliśmy się słoneczkiem 🙂 jest takie wspaniałe, że dzieli się z nami swoją mocą 🙂 i nie tylko z nami 🙂 jest tak miłe, że nie wybiera z kim się dzielić swoją miłością 🙂 oświetla i ogrzewa wszystkich 🙂 Bądźmy jak słońce! 🙂 bądźmy miłością, którą chcemy ujrzeć we wszechświecie 🙂 dla siebie 🙂 dla bliskich i dalekich nam istot 🙂 bo co to znaczy dalekich.. skoro wszyscy jesteśmy połączeni.. to co dajemy.. wraca do nas.. Dziękujemy za to słońce i za tą bezwarunkową miłość 🙂 Postanawiamy zrobić sobie piknik nad rzeką i po prostu siedzieć i nacieszać się słońcem, a przy okazji wysuszy nam mokre włosy 🙂 Tutaj nie ma tylu osób co na przystanku, tylko czasem ktoś przechodzi.. Jeden pan zagaduje, że mamy bardzo fajne miejsce na kolację z okazji Święta Dziękczynienia.. pyta się czy gotujemy zupę z indyka i śmiejąc się, że nie jemy indyka bośmy weganie.. odchodzi..

Mimo, że jeszcze dosyć wcześnie.. pewnie po 15-stej.. słońce chowa się za góry.. a my idziemy na autobus i wracamy do Visitor Center..

Nie wiadomo do której dzisiaj jest otwarty sklep, więc idziemy szybko coś kupić.. dostajemy za darmo banany z kropami 🙂 i szalejemy z okazji święta i kupujemy korzenne ciastka i czipsy z fioletowej kukurydzy 😀 Nacieszamy się ostatnimi promieniami słońca i pysznym niezdrowym jedzonkiem 🙂 i idziemy zwiedzać okolicę 🙂 Pranie za 4 $, więc poszukamy w mieście.. 5 min prysznica też za 4 $ za osobę.. ceny mają niezłe.. Oglądamy kolorowe już świąteczne światełka z bałwanami, choinkami itd..

Próbujemy chwilę przepisać wpis, ale jest za zimno tak siedzieć bez ruchu.. Zmarznięci idziemy na nasz zamknięty kemping i zasypiamy w zdecydowanie cieplejszym otoczeniu niż poprzedniej nocy 🙂

Ale rano jak wstajemy jest znów bardzo wcześnie i zimno.. na szczęście nie aż tak jak wczoraj 🙂 aczkolwiek ludzie chodzą w puchowych kurtkach i czapkach zimowych.. jest pewnie koło zera.. ale niektórzy są tak gorący, że mają.. japonki..

Nigdy tego nie zrozumiemy 😛 zimowa kurtka i czapka, trzęsą się z zimna i mają japonki 😛 czy to taki lans, czy co? 😛 chyba taki sam jak piżama w markecie 😉 ach ta Ameryka 😉 Po naszykowaniu jedzonka idziemy na autobus i dzisiaj jedziemy na Observation Point, bo podobno jest tam najpiękniejszy widok na dolinę i Angels Landing 🙂 Szlak zaczynamy tak samo jak na Hidden Canyon, ale idzie nam dużo szybciej.. kondycja już wyrobiona 😉 Mało ludzi za nami podąża.. chyba odpoczywają po wczorajszym obżarstwie 😉 ale to dobrze, że tak mało ludzi 🙂 Jest cicho.. może uda się tym razem zobaczyć z bliska owce.. bo ostatnio były bardzo daleko.. i teraz też.. tym razem postanowiły pójść w stronę ukrytego kanionu 😉 Widoki coraz ładniejsze, słońce oświetla coraz więcej doliny, ale nas wciąż nie 😛 i mimo, że idziemy stromo pod górę jest zimno.. Po drodze mijamy oszronione liście, a potem zamarzniętą wodę w kanionie..

Wieje zimny wiatr, że aż boli gardło.. gdzie to słońce się schowało? Zimno wynagradzają nam widoki 🙂

Przez chwilę chowa się dolina z drogą, a wchodzimy w przepiękny kanion 🙂 Ściany są tak wysokie, a przy tym stromo nachylone, że wyglądają jakby miały na nas runąć.. i czasem im się to wcześniej zdarzało, co widać po świeżo odłamanych skałach innego, bardziej pomarańczowego koloru..

Wędrujemy jak oczarowani tym przepięknym kanionem z przeróżnie wyrzeźbionymi ścianami 🙂 mnóstwo kolorów i wielorakich kształtów.. jaka natura jest cudowna, wyjątkowa, niepowtarzalna 🙂

Mijający ludzie oczywiście znów nas pytają czy chcemy spać na górze.. nie widzą sensu w niesionych przez nas tak wielkich plecakach stromo pod górę.. ale wody po drodze (oprócz małej kałuży tej zamarzniętej i brudnej) nie ma w ogóle.. więc choćbyśmy chcieli, nie będzie jak spać na szczycie.. Wchodzimy okręcając głowę dookoła i obserwując coraz to nowe widoki i.. jest 🙂 w końcu słońce! 🙂 siadamy przy ścieżce 🙂 delektujemy się 🙂 jemy, odpoczywamy, czytamy kundelka 🙂 To nawet nie połowa drogi, ale chcemy naładować bateryjki 🙂 Pierwsi ludzie zaczynają schodzić.. o której oni weszli na szlak? Nie wyglądają jakby tam spali.. mogli może maksymalnie 2 godziny przed nami, bo wcześniej nie było autobusów.. a już schodzą.. ekspresowe zwiedzanie.. ale co kto lubi.. My jeszcze trochę siedzimy i cieszymy się chwilą 🙂 widokiem 🙂 ciszą 🙂 czystym powietrzem 🙂 świat jest taki wspaniały 🙂 słońce nas znów rozpieszcza 🙂 jak dobrze tak po prostu.. być 🙂 W końcu ruszamy i trochę się rozbieramy, a jeszcze wyżej zostajemy tylko w pojedynczej warstewce ubrań 🙂 jest ciepło i przyjemnie 🙂 nie wieje już też tak wiatr.. słońce nas ogrzewa 🙂 widoki są coraz piękniejsze 🙂

Jesteśmy już bardzo wysoko nad doliną.. z daleka widzimy nasz punkt docelowy.. płaski jak stół wierzchołek góry pokryty niezliczonymi drzewami.. pełno miejsca na namiot myślimy, ale wody wciąż brak.. i tak już zostało.. oprócz jednej rozdeptanej kałuży.. w końcu to pustynia.. i jak widać nie ma tu żartów, skoro nawet zimą nie ma wody, to jak jest latem?.. Docieramy do punktu widokowego.. otwiera się przed nami bezkresna przestrzeń 🙂 jest pięknie 🙂 dolina oświetlona słońcem prezentuje się zjawiskowo 🙂

Jest sporo ludzi, ale wolą siedzieć dalej od przepaści, więc nikt nam nie zasłania tego cudu natury 🙂 Siedzimy, cieszymy się, medytujemy, jesteśmy tu i teraz 🙂 jest idealnie 🙂 Jedna pani chce nam zrobić zdjęcie, bo „tak ładnie wyglądamy” 😉 a przed chwilą myślałam, żeby kogoś poprosić 🙂 wystarczy pomyśleć 😉

Nacieszamy się widokiem i chwilą 🙂 dookoła dużo ludzi, ale jest w miarę cicho, wszyscy siedzą oniemiali.. co chwilę się zmieniają siedzący obok nas.. tylko my cały czas w tym samym miejscu.. i wiewiórki 🙂 jest ich pełno 🙂

Mimo zakazu co chwile coś się im udaje wysępić od kogoś 😛 Śmiejemy się że pewnie mają gdzieś schowane takie zapasy, że nam by na całą zimę starczyły 😛 Odchodzimy trochę na bok, robimy jedzonko i cała masa wiewiórek nam towarzyszy 🙂 nie boją się niczego 😛 biegają po ludziach, po plecakach, po pionowych skałach, grawitacja dla nich nie istnieje 😛 Próbują coś podeżreć z naszych strunówek, ale w końcu zrezygnowane idą po łatwiejszy łup.. I znów biegną z orzeszkiem w sobie tylko znanym kierunku.. Słońce jest już coraz niżej, ludzi coraz mniej, w końcu zostajemy tylko my i jacyś Rosjanie..

Czas wracać, żeby zejść po widoku i zdążyć na ostatni autobus.. Po jakimś czasie wszyscy nas wyprzedzają i idziemy sami 🙂 Jest cicho, spokojnie, już tak nie wieje wiatr jak rano, z górki idzie nam dużo łatwiej z plecakami.. Krok po kroku coraz niżej wracamy tą samą trasą.. Inny kąt padania promieni słonecznych, inna strona z której patrzymy i znów się zachwycamy jakbyśmy szli tu pierwszy raz.. Kiedy dochodzimy do wcześniej oblodzonej wody, już prawie odtajała i widać ślady owiec.. Może się uda, może jeszcze nie poszły spać, a jesteśmy teraz sami i jest cicho.. Obchodzimy skałę dookoła i ..są! na górze, ale bardzo daleko i słabo je widać, a światła też już coraz mniej.. ale kawałek dalej widzimy kolejne 🙂 są bardzo blisko nas i nawet patrzą się prosto na nas, ale jest już dosyć ciemno.. Może coś będzie widać na zdjęciu – myślimy i idziemy dalej żegnając się z bighorn sheep (owce gruborogie) i życząc im smacznej kolacji i dobrej nocy 🙂 Rogi mają faktycznie potężne i wyglądają bardziej jak nasze kozice górskie niż owce 😛

Schodzimy na dół już praktycznie po ciemku i czekamy na autobus.. Dobrze, że nie wieje tak jak rano, to nie jest aż tak zimno.. Autobus przyjeżdża i jakoś się w nim upychamy.. o siedzeniu można zapomnieć 😛 ledwo jest miejsce, żeby stać 😉 ale na następnych przystankach nawet nie mają jak wsiąść więc i tak mamy za co być wdzięczni 🙂 Ciężko oddychać w tym tłumie i trudno utrzymać równowagę z ciężkim plecakiem, ale jakoś udało się dotrwać do Visitor Center 🙂 Zmęczeni całym dniem idziemy na nasz kemping ostatni raz.. Rano oglądamy ostatni wschód w Zion National Park, robimy jedzonko i idziemy do Visitor Center podładować elektronikę i wstawić wpis na bloga..

Jutro ma tutaj już padać śnieg, więc ruszamy dalej.. Jedziemy autobusem do Canyon Junction i tam próbujemy łapać stopa.. Po kilku minutach zatrzymuje się Radu z Rumunii 🙂 Pyta się gdzie chcemy jechać i mimo, że to niecałkiem po drodze podwozi nas do Page 🙂

Rozmawiamy sobie po drodze o różnych rzeczach nawet o weganizmie, którego nie rozumie.. Jak pytam co warto zobaczyć w Rumunii wzrusza ramionami.. w końcu coś niechętnie wymienia.. widać, że zdecydowanie bardziej zachwycony jest USA.. Kolejny raz zastanawiamy się co ludzie tutaj takiego widzą 😉 To znaczy parki narodowe i natura są wspaniałe.. ale żeby się aż tak zachwycać i chcieć tu mieszkać to my na pewno nie 😛 Wysadzając nas w Page dziwi się, że jeszcze nie wiemy gdzie będziemy spać.. mówi, że on jest spontaniczny, ale my to już w ogóle 😛 mówimy, żeby się nie martwił, że damy sobie radę i że zawsze znajdujemy miejsce do spania.. No bo czy tak nie jest? Prędzej czy później zawsze jakieś w końcu znajdujemy 😉 Zrobiliśmy zakupy w Safewayu, nawet były lody w promocji 🙂

Zjedliśmy sałatkę 🙂 w końcu coś zielonego! 🙂 i ruszyliśmy szukać miejsce do spania.. Niby mała miejscowość, ale musieliśmy wyjść całkiem na obrzeże, żeby znaleźć jakieś spokojne miejsce.. Było już całkiem ciemno, więc nie odeszliśmy bardzo daleko od drogi i trzeba było znów skoro świt wstać.. W nocy bardzo mocno zaczęło wiać, a namiot nie był przyszpilkowany i prawie odlecieliśmy 😉 i było bardzo zimno.. Kolejnej nocy nie dość, że przypięliśmy namiot szpilkami to jeszcze okopaliśmy go piaskiem dookoła, żeby nie wiało.. Co jak co, piasku tu było pod dostatkiem, bo zamieszkaliśmy na pustyni 🙂 Kolejnego dnia poszliśmy do miasta zrobić pranie i wróciliśmy znów na to samo miejsce.. ale później mieszkaliśmy już sobie w takim miejscu, że nie było nas widać z ulicy i mogliśmy w końcu się wyspać do woli! 🙂

W dniu, kiedy tu dotarliśmy, mimo że pogoda mówiła nam co innego, dopadły nas ciemne chmury i silny wiatr i zanim zdążyliśmy rozłożyć namiot – grad i śnieg! ..nie ma jak śnieg i grad na pustyni.. takie rzeczy to tylko nam się chyba przydarzają 😉 ale potem było już tylko lepiej 🙂 W końcu się wysypialiśmy 🙂 mogliśmy spać nawet cały dzień albo cały dzień po prostu siedzieć w namiocie 🙂

Mimo, że w nocy prawie codziennie był przymrozek, to w dzień w środku namiot się nagrzewał do tego stopnia, że mieliśmy swoją prawie saunę, w której można było siedzieć koło południa nawet na golasa ;D Tym sposobem zostaliśmy prawdziwymi pustelnikami 😉 mamy swoją prywatną pustynię, na której mieszkamy tylko my 🙂 i zwierzątka 🙂 Spodziewaliśmy się tutaj troszkę innych stworzeń.. jakichś węży, skorpionów itd… a tutaj najczęściej spotykamy.. króliki 😛 które jak nas widzą, to spierdzielają z prędkością światła, zygzakiem pomiędzy krzaczkami.. czasem też widzimy zające 🙂 i.. kojoty 🙂 które wyglądają jak.. wilki.. no i słyszymy ich koncert codziennie, jak tylko słońce zajdzie 🙂 i od czasu do czasu jak na przykład wyjdziemy w nocy z namiotu pooglądać gwiazdy 🙂 no dobra.. na siku 😛 Czasem też przeleci jakiś ptaszek i raz widzieliśmy.. mrówkę 😛 i jaszczurkę 🙂 Super jest mieć swoją pustynię 🙂 chodzimy sobie i zwiedzamy 🙂 np niedaleki Horseshoe bend 🙂 no i ogólnie rzekę Kolorado i Wielki Kanion 🙂 Podkowa była bardzo ładna, ale mimo, że poszliśmy na zachód nie było aż tak kolorowo jak na zdjęciach z google 😉 tzn efekt wow był jak najbardziej 😀 i bardzo nam się podobało 🙂 ale te kolory to raczej na pewno podkręcone w fotoszopie 😛

A ludzi tam tyle, że ciekawi byliśmy ile jest latem 😉 więc jak zwykle bardziej podobały nam się ustronniejsze miejsca, gdzie byliśmy tylko my 🙂 no i czasem przed nami kojoty 🙂 Bardzo fajny był jeden kanion, w którym znaleźliśmy np. przepiękną lodową rzeźbę z zamarzniętymi w środku listkami 🙂 prawdziwy cud natury! 🙂 a oprócz nas wcześniej podziwiały ją tylko kojoty, których śladów było tam sporo 🙂

No i ta cisza 🙂 i wspaniałe widoki 🙂 Było świetnie 🙂

 

Mimo, że mieszkamy na środku pustyni, mamy na szczęście kilka kilometrów dalej market z wodą 🙂 bo co jak co, ale wody to tu nie ma w ogóle 😛 no chyba, że na dnie kanionu, gdzie się  nie da zejść tak strome są jego ściany ..albo w kaktusach 😛 które czasem pewnie przez to, że są tutaj jedynym źródłem wody są.. poobgryzane 😛 jakie zdesperowane musiało być to stworzonko.. I tak sobie mieszkamy na naszej pustyni 🙂 i odpoczywamy 🙂 w końcu! 🙂 .. za darmo.. i nikt nam nie przeszkadza.. tylko czasem przeleci nad namiotem jakiś helikopter albo samolot.. i z daleka majaczy miasto.. a z drugiej strony tylko pustynia.. góry.. i Wielki Kanion 🙂

Nie spodziewałam się, że aż tak nam się spodoba na pustyni, ale jest tutaj tak pięknie 🙂 a w nocy śpimy w hotelu milion gwiazdkowym 🙂

Cisza dookoła 🙂 i czytamy kundelka 🙂 i spacerujemy 🙂 i wysypiamy się 🙂 i mamy czas, żeby odpoczywać 🙂 pobyć tu i teraz 🙂 cieszyć się chwilą 🙂 słońcem 🙂 ciepłem 🙂 świeżym powietrzem 🙂 pięknymi widokami 🙂 spokojem 🙂 podziwiamy zachody słońca 🙂 i wschody 🙂 i gwiazdy 🙂 i żyjemy 🙂 po prostu w tej właśnie chwili 🙂 jedynej, którą mamy 🙂 która jest idealna, tylko dlatego, że po prostu jesteśmy na tym wspaniałym świecie 🙂 przesyłamy miłość i radość 🙂 Dziękujemy! 🙂

Park Narodowy Zion i Anioły kalifornijskie

23. listopada 13:33

Z Yosemite Valley zabrała nas busem para podróżników do Tunnel View, skąd rozpościerała się piękna panorama w kierunku doliny 🙂

Stamtąd zabrała nas przemiła pani w bluzie z Jezusem i dwójką hiszpańskojęzycznych towarzyszy i 3 psami 🙂 Minęliśmy Wawona z wielkimi sekwojami i przekolorowymi jesiennymi drzewami 🙂 a przed wjazdem do Fresno, przejeżdżaliśmy obok przeogromnych łąk z pasącymi się stadami krów, oświetlonymi superksiężycem 🙂

Zostaliśmy dotransportowani już po zmroku do Whole Foodsa, gdzie uzupełniliśmy nasze zapasy jedzenia 🙂 i ku naszej uciesze, odezwał się do nas ktoś z couchsurfingu, że może nas przenocować 😀 jupi!! 🙂 W końcu gorący prysznic 🙂 czekaliśmy więc w markecie na odpowiedź, gdzie nasz wybawiciel mieszka i okazało się to niestety bardzo daleko, a nie wiedzieliśmy czy jakieś autobusy jeżdżą tam o tak późnej porze.. Okazało się że niestety nie.. Było już po 21szej i nijakich szans, żeby zdążyć tam na nogach, ze znów przeładowanymi kreaturkami o jakiejś normalnej porze.. Nasza radość topniała w ekspresowym tempie, ale napisaliśmy czy by Josh po nas nie przyjechał i czekaliśmy godzinę na odpowiedź.. i już prawie mieliśmy iść zrezygnowani szukać jakiegoś miejsca do spania (z myślą.. a już było tak blisko..), kiedy odpisał już po 22giej.. I przyjechał po nas swoim jeepem 🙂 uratowani! 🙂 Pewnie nie zdawał sobie nawet sprawy jak bardzo byliśmy mu wdzięczni 🙂 Gorący prysznic był jak wybawienie 🙂 Ciekawe wieczorne, a raczej nocne rozmowy o zdjęciach i filmach i chyba dopiero po 2giej poszliśmy spać 🙂 Ale pierwszy raz był to prawdziwy couchsurfing, bo spaliśmy na kanapie, a raczej 2 kanapach i pod kocykami 🙂 ja miałam w zeberkę 😀

Następnego dnia korzystając ze słońca i 25°C wybraliśmy się na spacer – bez plecaków! 🙂 do sklepu, po to czego nam jeszcze brakowało, ubrani pierwszy raz w sandałki! krótkie spodenki! a ja w koszulkę na ramiączkach 🙂 Jak tylko zaszło słońce, było znów zimno, ale cieńsze ubranka zaliczone! 🙂 Odwiedziliśmy też Josha w jego przydomowym salonie tatuażu, a w międzyczasie próbowaliśmy wstawić zaległe posty na bloga, ale udało się tylko jeden, bo już więcej nie dałam rady wstrzymywać chęci spania 😛

Rano udaliśmy się wspólnie z Joshem i Bryanem, który z nimi mieszka, na rowerową przejażdżkę po Clovis 🙂 Poranne delikatne słońce, świeże powietrze i to uczucie wiatru na twarzy, które uwielbiam 🙂 czego chcieć więcej? 🙂 do tego zabawne rozmowy i przekolorowe drzewa 🙂 było wspaniale 🙂

Spakowaliśmy się po powrocie, zjedliśmy coś i wyruszyliśmy w trasę.. Po rozmowach z Joshem i analizie pogody, zrezygnowaliśmy z Kings Canyon National Park i Sequoia National Park ze względu na mróz i śnieg, mimo że są tam piękne widoki i świetne szlaki, ale jest tam wyżej niż w Yosemite, bo jest najwyższy szczyt Ameryki Północnej poza Alaską (Mount Whitney – 4421 m n.p.m.) i na pewno jest już tam dużo śniegu, a miało być teraz ochłodzenie i załamanie pogody i napadać jeszcze więcej.. Zrezygnowaliśmy też z Death Valley National Park, ze względu na brak samochodu 😛 bo podobno tam nie ma w ogóle wody, a ciężko byłoby dźwigać jeszcze dodatkowo wodę na kilka dni.. No więc zdecydowaliśmy, że jedziemy w stronę Zion National Park i Grand Canyon.. Od Josha ruszyliśmy autobusem (za 2,5 dolara za 2 osoby) przez miasto, bo jest naprawdę spore i z  kreaturkami chyba cały dzień byśmy przez nie szli, do zjazdu na autostradę.. Stamtąd przemiła młoda meksykanka Suzie wywiozła nas poza miasto i cieszyła się bardzo, że może nam pomóc i porozmawiać i nie myśleć o egzaminie który ją czeka 🙂 Dzięki niej nie mieliśmy problemu ze znalezieniem miejsca do spania, bo przeszliśmy tylko kilkaset metrów i rozłożyliśmy namiot pomiędzy drzewami w sadzie w Selma 🙂

Kolejnego dnia załamała się pogoda i tak bardzo wiało i były chmury, że pół dnia przesiedzieliśmy w Walmarcie i wstawiliśmy zaległy wpis.. Wyszliśmy łapać stopa i bardzo zmarzliśmy przez wiatr, ale nikt nas nie chciał zabrać, tylko jeden chłopak dał nam 3 $ 😛 i pojechał dalej 😛 Zziębnięci poczłapaliśmy z powrotem do Walmarta i za „zarobione” pieniądze kupiliśmy sobie lody 🙂 Ugrzaliśmy się w markecie i poszliśmy spać.. Kolejnego dnia była lepsza pogoda, więc wcześniej zaczęliśmy łapać i udało się.. Kolejny Meksykanin przewiózł nas kawałek do Kingsburg do stacji benzynowej i powiedział, żeby się nie wstydzić i wziąć sobie coś do jedzenia i picia, więc wzięliśmy cztery Clifbary i soczek pomarańczowy i jabłkowy 😀 Stamtąd zabrał nas Armando, który jest azteckim Indianinem 🙂

Przywiózł nas do siebie do domu, dał na pamiątka aztecką piramidę ze świętym olejem, która ma nam przynieść szczęście w podroży i Las Vegas 😉 i zawiózł do.. swojej siostry na ranczo 🙂 Olivia powitała nas jak dawno nie widzianych znajomych i nakarmiła przepysznym meksykańskim burrito z fasolą, tak że prawie pękliśmy 😛 Opowiedziała o swojej rodzinie pokazując zdjęcia, a na koniec oddała nam swoją sypialnię z oddzielną łazienką 🙂

Czy już pisałam kiedyś jakich cudownych ludzi spotykamy na swojej drodze? 🙂 Życie jest takie wspaniałe i pełne miłości i radości 🙂 jesteśmy tacy wdzięczni! 🙂 A rano pierwszy raz w życiu jeździliśmy konno – na przemiłym koniu o imieniu Gator w wieku 21 lat! 🙂 bo to było prawdziwe rancho 😀 przemilaśny czarny kociamber, trzy psy, dwa kucyki, cztery dorosłe konie i jeden młody świeżo przyprowadzony z okolicznych gór i jeszcze nieoswojony, nad którym teraz właśnie Olivia pracuje 🙂

Po przejażdżce i śniadaniu pojechaliśmy do okolicznej buddyjskiej świątyni Mountain Spirit Center z Olivią i jej dwoma wnuczkami, a potem do Subwaya gdzie nam postawiła wegańską kanapkę, a dzieciaki zjadły obiad i lody 🙂 i podrzuciła nas na rozdroże w kierunku Vegas 🙂

Przytulaliśmy się nawet dwa razy, Olivia zrobiła sobie z nami zdjęcie i odjechała 🙂

A my po niedługim na szczęście czasie, bo bardzo wiało, złapaliśmy stopa prosto do Las Vegas 🙂 Przez całą drogę tylko pustynie i pustynie i.. góry 🙂 nie sam piasek tylko pełno drobnych krzaczków i kaktusów, ale wody to tam nie było nigdzie, a rzeki wszystkie powysychane..

Mojave „boneyard” czyli złomowisko samolotów

Najwyższy termometr na świecie w miasteczku Baker

Jukka krótkolistna zwana także drzewem Jozuego (Joshua Tree)

Największa elektrownia słoneczna Ivanpah Solar Plant

W Vegas wylądowaliśmy we Whole Foodsie gdzie było pełno pysznego wegańskiego jedzenia, między innymi lody Coconut Bliss w promocji 😀 więc spróbowaliśmy nowych smaków : miętowych z czekoladą, które były bardzo dobre, ale lepsze były chyba z korzennymi ciasteczkami bezglutenowymi, a najoryginalniejsze w smaku kawowe z macą i kawałkami surowego kakao 🙂

W Vegas odwiedziliśmy tylko rano znak Welcome, przy którym tylko wtedy nie było kolejki, a potem była bardzo długa, a resztę stwierdziliśmy, że odwiedzimy może później jak będziemy wracać z parków.. bo pogoda coraz zimniejsza, więc lepiej najpierw odwiedzić góry, a potem jak będziemy jechać na południe to znów odwiedzimy Vegas, no i zagramy chociaż raz w jakimś kasynie 😀

Z Vegas wydostaliśmy się dzięki Jeremiah, który uratował nas przed deszczem, zawiózł do Walmarta i nawet dalej niż chcieliśmy 🙂 W markecie kupiliśmy sobie pyszne lody brownie z okazji półrocznicy naszego małżeństwa 😀 i grube ciepłe bluzy i rękawiczki, żeby nie zamarznąć (bluzy niezbyt piękne i dużo za szerokie 😛 ale najważniejsze, że ciepłe 🙂 i z kapturem i z kieszonką kangurką) i do kompletu srebrną grubą folię na podłogę do namiotu, żeby od ziemi było cieplej 🙂 Przygotowani na mrozy i oby nie śnieg 😛 dotarliśmy z naszym kierowcą do Hurricane gdzie wciąż padało, ale już słabiej.. i udało nam się chyba ponad 3 tygodnie przeżyć bez deszczu! 🙂 Rekord ponad rekordy 😀 Spod stacji benzynowej było już niedaleko do parku i po chwili zabrała nas pani jadąca do pracy 🙂 Dotarliśmy już po południu, próbowaliśmy się czegoś dowiedzieć w Visitor Center, ale pani Rangers nie była zbyt rozmowna i wcale nie odwzajemniała naszego uśmiechu 😛 Dowiedzieliśmy się tylko, że nie będzie to nasz ulubiony park, jeśli chodzi o spontaniczną przygodę, ponieważ każdy nocleg musi być wcześniej zarezerwowany (z niemałym wyprzedzeniem), nawet ten backcountry.. i że nie można się rozbijać gdzie się chce (tylko chyba w 2 miejscach można, daleko od tego gdzie trafiliśmy) i nie można robić ognisk.. nigdy! pod żadnym pozorem! 😛 A za pozwolenie na nocleg w dziczy płaci się 15 $ a za kemping 20 $.. i że na górze podobno jest już sporo śniegu i.. nie ma wody.. Chwilę posiedzieliśmy nad mapą i doszliśmy do wniosku, że jednak nie zostaniemy tu 7-10 dni, tak jak planowaliśmy.. i nie odpoczniemy tak jak chcieliśmy.. bo nie zarezerwowaliśmy miesiąc wcześniej noclegu 😛 i nie będziemy dźwigać ze sobą galona wody na każdy dzień 😛 W ostatnim momencie się dowiedzieliśmy, że nam przestawili godzinę w nowej strefie czasowej 😛 więc nawet sobie elektroniki nie zdążyliśmy podładować i zamknęli nam Visitor Center 😛 a my poszliśmy na dwór gotować jedzonko i szukać noclegu 🙂 Na szczęście przestało padać, ale było bardzo zimno.. Spaliśmy na zamkniętym kempingu, ale to oznaczało, że znowu trzeba wstać bardzo wcześnie.. Widno zrobiło się jeszcze przed 7:00..

Zjedliśmy coś, poszliśmy do łazienki się umyć i łapaliśmy stopa, bo autobusy jeżdżą tylko w weekendy.. Po chwili zabrało nas 2 chłopaków busem, którzy też jechali do The Grotto 🙂

Po kilku minutach wchodzenia stromo pod górę, zaczęło świecić na nas słońce i w końcu dogrzani – powoli się rozbieraliśmy z kolejnych cebulkowych warstw, a było ich sporo, mimo że mrozu w nocy nie było, ale bardzo mocny wiatr.. Widoki po drodze były przecudne 🙂 mnóstwo barw, czerwono pomarańczowe skały, żółte liście na drzewach, zielone kaktusy i krzaczki.. Jest to faktycznie wyjątkowy park i widoki jakich w Polsce się nigdzie nie zobaczy.. ale.. na szlaku tłum ludzi.. Spodziewaliśmy się większej dzikości.. ale może to przez to, że Święto Dziękczynienia za 2 dni i pewnie mają długi weekend.. Z naszymi ciężkimi kreaturkami na plecach byliśmy dla niektórych wiekszą atrakcją niż krajobrazy.. Ale cóż się dziwić kiedy większość osób sapała gorzej od nas z malutkimi plecakami albo w ogóle bez 😛 Wszyscy byli pod wrażeniem jacy jesteśmy dzielni 😀 i nie mogli uwierzyć dlaczego idziemy z plecakami skoro nie nocujemy na górze 😛 Trudno im tu w Ameryce uwierzyć, że ktoś może nie mieć samochodu i nie jest bezdomny 😛

Udało nam się jakoś doczłapać do rozdroża, na którym zrobiliśmy sobie piknik podziwiając przecudną panoramę dolinki i czekając aż szlak się troszkę wyludni.. bo teraz dalsza część trasy na Angels Landing wiodła wąską przepaścistą ścieżką, przeważnie z łańcuchami.. Śmialiśmy się, że pełno ludzi, którzy zeszli na dół cieszyli się, że przeżyli i byli tacy z siebie dumni, że ho ho 😛 A okazało się, że to dlatego, iż przy wejściu na łańcuchy była tablica z informacją, że od 2004 roku 6 osób nie przeżyło wycieczki tym szlakiem..

W sumie na wejściu na Orlą Perć też powinni coś takiego ustawić, to może część osób wchodząca tam w japonkach albo z malutkimi dziećmi albo lękiem wysokości by się zastanowiła przed wejściem.. bo tablica,  że szlak jest niebezpieczny, powoduje tylko typowo polską reakcję: „Co ja nie wejdę?!” 😛

W końcu na łańcuchach się troszkę przerzedziło, więc ruszyliśmy w kierunku anielskiego lądowiska 🙂 Widoki wspaniałe 🙂 Szlak bardzo ciekawy i miejscami mocno eksponowany i podobny troszkę do Orlej Perci 🙂 ale ogólnie dużo łatwiejszy, tyle że bez takiego wielkiego plecaczora 😛 a z kreaturką przyznaję, że momentami było mi bardzo ciężko, nawet jak podciągałam się za łańcuch albo jak nie było łańcucha i Grzesiek mnie popychał 😛 Jednak 20 kg na plecach robi sporą różnicę 😛 od innego punktu ciężkości, przez trudniejsze utrzymanie równowagi, do ciężkości dźwigania plecaka pod górę po prostu 😛

 

Ale dla widoków na górze warto było 😀 Oprócz przepięknej panoramy na dolinę i rzekę wijącą się dookoła i wysokie kolorowe góry gdzie okiem sięgnąć, zaszczyciły nas swoją obecnością jeszcze.. kondory kalifornijskie 🙂 które przeleciały sobie zaraz obok nas szybując na wietrze 🙂 Tak ogromnych ptaków jeszcze w życiu nie widzieliśmy 🙂 Są większe niż orły i budzą respekt przez ogromne pazury i dzioby 🙂 Są największymi ptakami w Ameryce Północnej, rozpiętość ich skrzydeł dochodzi do 320 cm! 🙂 a waga do 14 kg! 🙂 Składają tylko jedno jajo co dwa lata, które wysiaduje oboje rodziców przez około 50 dni i opiekują się pisklakiem do 8 miesięcy, a żyją do 50 lat! 🙂 Ale są też najrzadszymi ptakami na świecie, a w latach 1987-92 na wolności było tylko 8 sztuk, które wyłapono, żeby je oznaczyć i reintrodukować i teraz jest ich na wolności 156, czyli dalej bardzo mało i niezły mieliśmy fart, że udało nam się je zobaczyć 🙂

Z ciekawostek przez swoją wielkość kondory potrzebują sprzyjających warunków atmosferycznych, żeby w ogóle się wznieść w powietrze i podczas deszczu i pogody bezwietrznej w ogóle nie latają 😛 a poza tym są padlinożerne 😛 Kondory pokrążyły dookoła nas, żeby każdy mógł zrobić zdjęcie i nacieszyć oczy i.. odleciały 🙂 takie troszkę dziwne mają tu te anioły 😉 ale bardzo ładne 🙂 Posiedzieliśmy chwilę na górze, pomedytowaliśmy, nacieszyliśmy oczy, pobyliśmy tu i teraz i schodziliśmy.. a nie było to wcale łatwiejsze niż wchodzenie 😛 ale przynajmniej tłum ludzi był już mniejszy 🙂

Na rozdrożu znów sobie zjedliśmy jedzonko i część trasy schodziliśmy już po ciemku, ale za rozdrożem już był praktycznie wszędzie wybetonowany chodnik, więc spoko 😛 Spaliśmy w dolince niedaleko rzeki, więc mimo skał z jednej strony nas osłaniających było dosyć zimno.. i dzisiaj wejdę jeszcze jednak w kiszkę wewnętrzną 😛 Tam było ciszej niż poprzedniej nocy i mieliśmy znów hotel 1 000 000 gwiazdkowy, dzięki bezchmurnemu niebu i ciemności dookoła 🙂 A rano spotkaliśmy rodzinę mulaków 🙂 5 małych, 5 mam, 4 rogatych tatusiów, z których jeden miał rogi przeogromne 🙂

Dzisiaj zaplanowaliśmy sobie wędrówkę w stronę East Rim, miał być punkt widokowy, ale okazało się, że była by to powtórka z wczoraj, więc poszliśmy do Hidden Canyon, bo czegoś takiego jeszcze nie widzieliśmy 🙂 Droga znów stromo pod górę i niestety tym razem cały czas w cieniu, a w połowie trasy o dziwo znów łańcuchy.. Fajna trasa przy urwisku nad przepaścią 😀 tzn. z jednej strony pięknie rzeźbione skały i przy nich łańcuchy, pod nogami wąska skalista ścieżka i.. przepaść 😉 jak byśmy szli do jakiejś ukrytej buddyjskiej świątyni, a nie do ukrytego kanionu 😉

Widoki na dolinkę znów bardzo ładne i formacje skalne też, do tego ten niesamowity czerwony kolor 🙂 Ukryty kanion był tak dobrze ukryty, że niektórzy ludzie nie wiedzieli w ogóle którędy mają iść 😛 Przez chwilę na rozdrożu poświeciło na nas pierwsze tego dnia słońce, ale schowało się za skalnymi ścianami otaczającymi nas z dwóch stron.. Szliśmy przepięknym tunelem.. po prawej cudnie wyrzeźbiona piaskowcowa ściana w takie wzory, że najlepszy architekt by się nie powstydził, a po lewej omszona zielona skała..

Bardzo fajny kanion, taki różnorodny, wspaniałe kolory i kształty.. a pod stopami.. plaża 😀 i co jakiś czas resztki strumyczka.. Przejścia były momentami takie wąskie, że przed jednym trzeba było zostawić plecaki w skalnej jaskini, bo byśmy się z nimi nie przecisnęli 😛 Było to trochę jak trasa z przeszkodami i kilkoma możliwymi opcjami do wyboru 🙂 a na końcu nawet jeden skalny łuk, jakich już raczej nie zobaczymy więcej przez zimno w Arches National Park..

Bardzo nam się podobało i w porównaniu do wczorajszego szlaku tym szło mało ludzi..  a jak wyszliśmy sobie na górę z widokiem na dolinę, przez większość czasu siedzieliśmy sami 🙂 świetne miejsce 🙂 cisza, piękny widok znad przepaści, tylko słońca brakowało.. ja sobie pisałam, Grzesiek się wspinał, trochę po prostu siedzieliśmy i patrzyliśmy 🙂

Jak to dobrze, że tu jesteśmy 🙂 że jesteśmy 🙂 że mamy zdrowe oczy i widzimy te cudowności 🙂 że możemy tutaj chodzić naszymi nóżkami 🙂 że jesteśmy zdrowi 🙂  że świeci słońce 🙂 ..w sensie nie pada 🙂 że mamy siebie 🙂 że mamy medytację i cieszenie się chwilą 🙂 że mamy miłość i radość 🙂 w każdym naszym kroku 🙂 teraz i tu 🙂 dziękujemy! 🙂

Słoneczne Yosemite

3 listopad 14:52

Z Novato zabrała nas na stopa kolejna kobieta Shila (ale te kobiety są tutaj dzielne 😀 ), która nas podwiozła w ogóle nie jadąc do San Francisco bo jak to powiedziała szkoda jej się nas zrobiło, że już się niedługo ściemnia a w dodatku pada 😛 Poczłapaliśmy w deszczu i we mgle i można powiedzieć, że spaliśmy pod mostem 😉 ale nie byle jakim bo Golden Gate Bridge 😀

Jak się kładliśmy spać to go w ogóle nie było widać, ale jak wstaliśmy o 6 rano i było jeszcze ciemno, mgła opadła i poprawiła się widoczność, tak że powitał nas piękny widok oświetlonego mostu, miasta i gwiazd na niebie i dopiero przy takim świetle most wyglądał na złoty, bo w dzień jest ciemnoczerwony..

Kiedy przechodziliśmy przez most, który ma prawie 3 km długości widzieliśmy delfiny 🙂 kilka helikopterów i pływające dookoła wojskowe motorówki z.. karabinami maszynowymi 😛 od razu poczuliśmy się bezpieczniej z taką obstawą 😉 i zastanawialiśmy się nawet czy nie kręcą akurat jakiegoś filmu ;P ale chyba nie..

Alcatraz, które było widać w oddali też już nie pełni swojej dawnej funkcji więzienia, więc raczej nikt nie uciekł 😉 Ileż paliwa zużywają takie motorówki, które pływają tam wkoło tak długo.. ile oni pieniędzy marnują na wojsko.. ręce opadają.. Ale skoro Amerykanie się czują dzięki temu bezpieczniej to niech płacą na to podatki jak chcą 😛

Przez San Francisco przyjechaliśmy darmowym autobusem, żeby pooglądać chociaż przez szybę Downtown 🙂 ale jak to duże miasto nie zrobiło na nas wrażenia 😛

Może byśmy pozwiedzali wegańskie knajpy bo podobno według Happycow są najlepsze na świecie, ale nikt z couchsurfingów nas nie chciał, a noclegi podobno tam są (nawet jak na Amerykę:P) mega drogie.. My spaliśmy za darmo pod mostem i się nie musieliśmy przekonywać jakie są ceny.. Kemping co prawda kosztował 25 $ za miejsce (taniocha 😉 ) i był nawet bez wody pitnej, nie mówiąc o prysznicu 😛 ale przyszliśmy już jak było późno i nie było komu płacić, a wyszliśmy zanim się zrobiło widno.. miejsce było jak na nasze tradycyjne noclegi bardzo równe i w żadną stronę się nie staczaliśmy 😛 ale Grześka budził ocean, bo były wielkie fale i był bardzo głośny, więc jakoś super się nie wyspaliśmy 😛 Spodziewaliśmy się czegoś więcej po tym couchsurfingu, ale niestety jeżdżąc na stopa nie jesteśmy w stanie się zapowiedzieć z tygodniowym wyprzedzeniem 😛 bo nie wiemy nawet gdzie dotrzemy jutro 😛 A jak nam napisał jeden Polak (który tak czy siak nas nie przygarnął, bo miał się zapytać współlokatorów czy może, a w końcu tego nie zrobił) normalnie by nawet nie przeczytał tego co napisaliśmy, bo on czyta tylko pytania ludzi z minimum 5 referencjami.. ale spoko wyglądamy.. hmm.. czyli to, że przez 3 miesiące sobie sami radziliśmy i nie żerowaliśmy na cudzej gościnności i tylko dwa razy u kogoś spaliśmy jest naszym minusem.. no cóż.. nie tak sobie wyobrażaliśmy ideę tego serwisu.. dobrze, że część ludzi nam chociaż odpisuje, że nie mogą bo coś tam.. ale większość albo nic nie pisze albo nas po prostu skreśla bez przyczyny.. Szkoda, że nie zapisaliśmy się przed wyjazdem do Servasu, bo to chyba trochę lepiej działa, ale mieliśmy nadzieję że couchsurfing będzie w porządku.. Grześ nam trochę podpowiedział, więc może dzięki niemu jeszcze uda się jakiś nocleg prze cs, ale ogólnie słabo.. Nie mieliśmy ochoty szukać noclegu w San Francisco na dziko, bo to by było chyba ponad nasze siły, więc po przejechaniu miasta autobusem zaczęliśmy łapać stopa do Oakland.. Kiedy staliśmy przy wyjeździe z miasta z kartką podeszła do nas z pretensjami pewna murzynka, że zabieramy jej miejsce 😛 (miała kartkę jak wszyscy bezdomni w stylu: jestem głodna i biedna.. niech wam Bóg błogosławi..), ale jak zobaczyła, że chcemy tylko wyjechać z miasta to życzyła nam powodzenia 😉 Stamtąd zabrała nas kolejna dziewczyna! z psem i po 10 km trailu przez miasto i przez park dotarliśmy w końcu do kempingu.. który okazał się monitorowanym miejscem z kilkoma drewnianymi domkami, oczywiście bez wody.. prawie się rozłożyliśmy pod samą kamerą 😛 taka była mgła.. Ale w końcu odeszliśmy kawałek i spaliśmy w dosyć spokojnym miejscu, a poszliśmy spać już o 4 rano 😛 tyle czasu nam zajęło chodzenie przez ten park po ciemku, we mgle i stromo pod górę..

Pospaliśmy kilka godzin i ruszyliśmy dalej.. przez Redwood Regional Park (przypominał nam trochę podwrocławską Ślężę 🙂 ) jego niezliczonymi górzystymi ścieżkami 🙂 bardzo fajne miejsce.. ścieżki rowerowe, szlaki piesze, miejsce na piknik, bezpłatne kibelki.. Sporo ludzi korzystało z jego dobrodziejstw, ale był akurat weekend.. i całkiem fajna pogoda 🙂

Kolejnym miejscem, do którego zabrał na starszy Pan, który miał rodzinę w Niemczech, więc nawet kojarzył gdzie jest Polska 😀 było Castro Valley.. Tam szliśmy tylko około 6 km do miejsca na nocleg i poszliśmy spać dużo szybciej 🙂 Odprowadził nas tam bardzo sympatyczny piesek, którego się mocno wystraszyliśmy po ciemku, że do nas biegnie 😛 a on po prostu chciał nam towarzyszyć i żeby go głaskać 🙂 a jak już zrobiliśmy kolację w namiocie, tak bardzo chciał z nami spać, że aż próbował zrobić podkop 😛 ale w końcu poszedł spać i my też 🙂 Przeszliśmy przez miasto do drugiego Safewaya, ale tam też nie było jedzenia na wagę, więc łapaliśmy stopa do Whole Foodsa gdzie zawiozła nas bardzo sympatyczna meksykańska rodzinka 🙂 Siedzieliśmy z tyłu obok małej dziewczynki, która cały czas oglądała jakieś straszne filmy o olbrzymich pająkach 😛 a jak jej się tata zapytał co ogląda powiedziała że Spidermana 😛 ach te dzieci 😉 Whole Foods nas nie zawiódł i uzupełniliśmy zapasy przed wjazdem do kolejnego parku i przesiedzieliśmy Halloween doładowując telefony, komputer itd. 😛 Market oczywiście ustrojony w pajęczyny, pająki, dynie itp. Pełno poprzebieranych ludzi, ale nie widzieliśmy akcji jak dzieci chodziły po domach.. My świętowaliśmy Halloween i 100 dni naszej podróży przy kubku wegańskich, waniliowych, organicznych i bezcukrowych lodów Coconut-Bliss 🙂 Były pyszne, ale na razie nasze ulubione były czekoladowe z orzechami włoskimi i bezglutenowymi ciasteczkami brownie też tej firmy 🙂 Amerykańskie dekoracje na Halloween wyglądają przeróżnie.. co dom to inny pomysł..

Mi się najbardziej podobają te ekologiczne czyli powycinane dynie 🙂 no i czarne koty też są fajne 😀 poza tym pełno kościotrupów, nagrobków itd. co już mi się zdecydowanie mniej podoba 😛 chyba, że jest to szkielet na przykład psa (a zdarzają się 😛 ) to wygląda spoko – jak na anatomii 😉 fajne też są wszelkie światełka, bo ja bardzo lubię 🙂 a najgorsze są poodrywane ręce, głowy itp.. oczywiście wtedy wszystko to plastikowy szmelc z Chin tak jak plastikowe dynie.. jakby zwykłej nie można było kupić.. jeśli ktoś nawet nie umie wycinać to pomalowanie markerem i tak jest bardziej ekologiczne niż plastik.. a tych dekoracji mają tutaj przeogromne ilości.. ciekawe ile średnio każda rodzina traci na to co roku pieniędzy.. i ile niepotrzebnych śmieci przybywa.. O naszym polskim dniu Wszystkich Świętych nie mają pojęcia nawet ci którzy mają polskie korzenie.. ale jak opowiadamy jak to wygląda przyznają, że to bardzo fajny zwyczaj.. Tutaj nie zobaczymy na cmentarzu ani jednego światełka, bo są zakazane przez zagrożenie pożarowe.. Zawsze lubiłam widok cmentarza wieczorem 1 listopada w Polsce (pierwszy raz go nie zobaczę) mówiłam wtedy wszystkim, że dużo światła = dużo miłości.. każdy w końcu przynosi jakąś lampkę temu kogo kocha 🙂 i wspomina jaki to wspaniały człowiek, opowiada dzieciom, wnukom 🙂 Wiadomo, że można to święto obchodzić różnie.. My z Grześkiem zawsze kupowaliśmy szklane znicze z metalową przykrywką (żeby było ekologicznie bo ile ton śmieci ląduje po tym dniu w koszu chyba każdy widział) i wspominaliśmy najlepsze chwilę z tymi, których pamiętamy, a niestety nie ma ich już z nami.. Ale wiadomo że każdego z nas to kiedyś czeka.. śpieszmy się kochać ludzi – tak szybko odchodzą.. i śpieszmy się kochać życie i każdą chwilę, bo nie wiadomo kiedy my odejdziemy.. W Meksyku mają podobno takie święto jak w Polsce, ale oni przynoszą na groby jedzenie i picie, które dana osoba lubiła na przykład tequilę 😛

W Dublin spaliśmy na górce z widokiem na oświetlone całe miasto i wielkie więzienie 😛 nawet nie wiało aż tak jak się spodziewaliśmy, ale błoto było zacne 😛 wyglądaliśmy jakbyśmy już wrócili z Yosemite, a nie dopiero jechali 😛 Na szczęście w mieście była fajna mało uczęszczana łazienka koło boiska, gdzie nawet była gorąca woda! 😀 i można było spokojnie umyć włosy, ogolić się i doprowadzić ogólnie do porządku 😉 Jak już byliśmy znów czyści i piękni odwiedziliśmy muzeum motocykli Arlen Ness. Najbardziej podobały nam się stare maszyny Harley-Davidson – ręcznie robione prawdziwe dzieła sztuki.

Wieczorem udało nam się złapać stopa do Manteca, a naszym wybawicielem był Ali, który pochodzi z Indii, ma czwórkę dzieci i jest przesympatyczny 🙂 Jak to większość ludzi, którzy nas biorą na stopa normalnie nikogo nie bierze, ale my wyglądamy tak sympatycznie 😀 Pytał czy się nie boimy tak jeździć i że to niebezpieczne.. a jak powiedziałam, że dobrzy ludzie spotykają tylko dobrych ludzi ucieszył się, że się z tym zgadza 🙂 Dotarliśmy na miejsce późnym wieczorem, więc nie jechaliśmy już dalej tylko poszliśmy szukać domku, który znaleźliśmy wśród jakichś drzewek.. dobrze, że nic na nich nie rośnie i że spryskiwacze o tej porze roku już nie działają 😛 Na wszelki wypadek zebraliśmy się stamtąd zanim się zrobiło widno i po drodze kupiliśmy w samoobsługowej skrzynce przy plantacji 10 kiwi za 1,5$, całkiem niezła cena 🙂 Po zjedzeniu śniadanka szybko udało się złapać stopa i w kierunku parku podwiózł nas Josh, który jest strażakiem, częściowo Polakiem i ma 5 tygodniową dzidzię.. dojeżdża codziennie 2 godziny do pracy, bo w mieście mieszkania kosztują milion dolarów 😛 a poza tym lepiej mieszkać wśród przyrody 🙂 Zostawił nas przy drodze w stronę parku, którą nic prawie nie jeździło (w końcu środa), ale o dziwo po kilkunastu minutach zatrzymała się para wspinaczy, którzy tak jak my cieszyli się ze świetnej pogody i podwieźli nas do samiutkiego parku 🙂

Na polu namiotowym w Yosemite Valley było bardzo ciepło, ale był też ogromny tłum ludzi.. Ciekawe jak tu jest latem.. W Visitor Center dostaliśmy mapę, załatwiliśmy pozwolenie na spanie na dziko (za darmo) na 7 dni i wypożyczyliśmy za 10$ dwie puszki misiowe, żebyśmy mogli spać gdzie mamy ochotę, a nie tam gdzie są skrzynki.

Trochę to wszystko nam zajęło i na szlak wyruszyliśmy dopiero po godzinie 17tej.. W górach robi się dosyć szybko ciemno, więc większość trasy szliśmy w ciemności.. ale zdążyliśmy zobaczyć jeden wodospad! 🙂 i przepiękne przeogromne góry otaczające nas z każdej strony 🙂

Dodając do tego kolorowe liście i strumienie i rzeki otrzymaliśmy obraz chyba najpiękniejszego parku, który widzieliśmy do tej pory w Ameryce 🙂 Pogoda też była idealna 🙂 no może oprócz tego, że jak już zaszło słońce zrobiło się od razu baardzo zimno, ale piękne gwiazdy na niebie, których było tak dużo starały się wynagradzać nam zimno 🙂 Po drodze spotkaliśmy sporo osób schodzących i jedną wchodzącą jak my i kilka namiotów i ognisk przy nich, żeby się trochę ogrzać.. Na kempingu widzieliśmy jeszcze tylko jeden namiot.. W nocy, tak jak przypuszczaliśmy, było baaaardzo zimno, namiot nam przymarzł, a stopy trzeba było mieć podkulone pod korpusik, żeby nie było zimno 😛 Spaliśmy w kiszkach wewnętrznych, zewnętrznej i w kurtkach 😛 a ja nawet w rękawiczkach, ale przez naleśnikowate matki upału nie było 😉 Tej nocy ubierzemy jeszcze więcej ubrań i złożymy chyba maty na pół, a pod nogi plecaki.. zobaczymy 😛 Pierwszy raz w życiu śpimy tak wysoko.. a w dodatku w namiocie! 🙂 Kemping w Little Yosemite Valley jest na wysokości 1859 metrów! 🙂 Ale widoki jakie widzimy rano i spokój jaki tutaj panuje wynagradzają zimną noc 🙂 Postanawiamy dzisiaj się stąd nigdzie nie ruszać i po prostu odpocząć 🙂 Chociaż jeden dzień bez plecaka na plecach bardzo nam się przyda, bo nawet jak w jakimś mieście siedzieliśmy dłużej to i tak codziennie chodziliśmy z plecakami i od nowa każdego dnia rozbijaliśmy namiot.. Ponad miesiąc nie mieliśmy chociaż jednego dnia bez chodzenia minimum 6 km z plecakami! Nieźle co? 😀 ale nasze organizmy już się dopominają odpoczynku.. boli nas już prawie każdy mięsień – szyi, ramion, pleców, rąk, nóg 😛 także trzeba w końcu odpocząć 🙂 a tutaj jest cisza, spokój, nie trzeba wstawać o 5tej rano 😛 nigdzie chodzić, płacić 25 $ za jedną noc.. więc można powiedzieć, że oprócz zimności w nocy jest to miejsce idealne 🙂

W dzień jak świeciło słońce, było całkiem przyjemnie 🙂 ciepło, cisza, strumień z czystą wodą niedaleko 🙂 wiewiórki i dzięcioły jako towarzysze 🙂 i kilka osób na przeogromnym kempingu, żadnego hałasu, śmierdzącego grila, ani samochodów 😛 Zaraz sobie zrobimy ognisko i się ugrzejemy 🙂 a w nocy też może tym razem będzie cieplej 🙂 zobaczymy.. Jutro może pójdziemy dalej, a może jeszcze tu zostaniemy jeden dzień odpocząć.. Cieszymy się, że tu dotarliśmy i jest taka fajna pogoda, a jeszcze tydzień temu był tu śnieg!.. Mam nadzieję, że trochę ciepło się przeciągnie i przez ten tydzień kiedy tu będziemy słońce nas będzie rozpieszczać 🙂 Cieszymy się, że teraz jest ładna pogoda 🙂 świeci słońce 🙂 ptaszki ćwierkają 🙂 jest spokojnie 🙂 jest odpoczywanie 🙂 relaksowanie się 🙂 regenerowanie 🙂 cieszenie się naturą 🙂 delektowanie chwilą 🙂 świętowanie 🙂 celebrowanie tu i teraz 🙂 dziękujemy! 🙂

Co nam się kojarzy z Alaską?

  1. łosie
  2. szczekający ptaszek
  3. wiewiórki alpejskie, jeżozwierz, ptarmigany, orły, kruki, niedźwiedź czarny, małe myszy 😉
  4. przyjaźni, uśmiechnięci ludzie 🙂
  5. „where are you from”? (skąd jesteście?)
  6. „how are you”? (jak się macie?)
  7. „you are from Holland”? (jesteście z Holandii?)
  8. góry wszędzie dookoła
  9. przestrzeń i cisza
  10. zieloność
  11. rowery i przyczepka
  12. dziury na poboczu
  13. no trespassing
  14. ogromne dzikie róże
  15. samoloty
  16. zapach marihuany
  17. ryk silnika pickupa
  18. gwizd pociągu
  19. close toilet lid
  20. puszka misiowa, specjalne kosze na śmieci i pojemniki na jedzenie
  21. suszarka do prania
  22. leave no trace
  23. wielkie opakowania jedzeniaterazitu.com
  24. Amerykanie chodzący do sklepów w japonkach/klapkach/kaloszach
  25. Clif Bar
  26. lody Ben&Jerry’s i Coconut Bliss
  27. pierwszy lot
  28. zielone i żółte autobusy
  29. rdzenni mieszkańcy Alaski
  30. lodowce
  31. zimno brrr i wiatr
  32. strzelanie
  33. Walmart, Safeway i Fred Mayer
  34. Denali Park
  35. Denali/McKinley
  36. Ptarmigan Lake
  37. jagody
  38. czerwone owocki
  39. Anchorage, Fairbanks, Seward, Wasilla, Healy, North Pole, Delta Junction, Tok
  40. zorza polarna
  41. Kenai Park
  42. kempingi z kibelkiem bez wody i bez prysznica
  43. ryż z soczewicą
  44. mile, stopy itd
  45. dolary, centy, dime
  46. złoto
  47. niebieska lodowcowa rzeka
  48. białe „zielone” światło
  49. wygodne chodniki i ścieżki rowerowe
  50. przyjaźni kierowcy
  51. szerokie, dobre drogi
  52. bardzo szybkie i głośne mówienie
  53. smarkanie w papier toaletowy i ręczniki papierowe (paczka chusteczek w markecie 2 złote a chusteczka po sekundzie do wyrzucenia)
  54. domy z sidingiem, przystrzyżonym trawnikiem i flagą, bez płotu
  55. tryb samolotowy. brak prądu i internetu
  56. poduszki z mchu jak odskocznie
  57. mokre wszystko łącznie z butami
  58. komary
  59. bear spray
  60. magic pants
  61. life is good
  62. „ten plecak jest lepszy niż morele”
  63. „misie pysie kolorowe”
  64. honeymoon
  65. Spenard hostel
  66. backcountry
  67. „nice bikes” i „I like your bikes” (fajne rowery, podobają mi się wasze rowery)
  68. autostop
  69. Alpine trail
  70. Resurrection River
  71. hamak
  72. ognisko
  73. fioletowe tortille
  74. psy jeżdżące obok kierowcy
  75. pęknięta przednia szyba w samochodzie
  76. samochody bez światła, zderzaka, przedniej maski
  77. banany z kropami za darmo/w promocji
  78. puste drogi
  79. ogromna przestrzeń tylko dla nas
  80. Polacy w środku niczego
  81. klucze ptaków lecących na południe
  82. kolorowe liście
  83. ciężarówki over size
  84. duże ilości wojska
  85. drogi internet i ludzie siedzący w marketach z darmowym wi-fi z laptopami
  86. świecące „Open” w oknach

Dotarliśmy na biegun północny!

28 sierpień godz. 9:49 (USA)

Delta Junction – koniec, a dla nas początek Alaska Highway i krwiożercze komary 😛 Jedenastym kierowcą, który nas wczoraj zabrał był Eta, młody chłopak, pewnie z 10 lat młodszy od nas, który sam do nas podszedł w miejscu gdzie łapaliśmy stopa 🙂 Słuchał fajnej muzyki i szybko nam zleciało to niecałe 100 mil. Najważniejsze, że udało się nam uciec od deszczu, a może nawet pierwszej na Alasce burzy, bo pierwszy raz słyszeliśmy tu grzmoty. Fairbanks możemy określić jako miasto latające 😛 Pełno lotnisk, samoloty latające tak nisko nad miastem, jakby brzuchem dotykały budynków i lasu, wojskowe myśliwce i.. pełno ptaków! gęsi, żurawi.. całe stada.. Latają sobie kluczami w tą i z powrotem, siedzą gromadami na łące przy markecie.. Miasto się nam pewnie będzie też kojarzyć z przejażdżką autobusem miejskim, bo pierwszy raz korzystaliśmy z jego dobrodziejstw na Alasce. W automacie kupiliśmy za 5$ pakiet 5 żetonów – po jednym na przejazd. Najpierw przejażdżka przez większość miasta w poszukiwaniu butli z gazem, której w kilku marketach nie udało się znaleźć, więc na pocieszenie kupiliśmy pyszną, bezglutenową pizzę z wegańskim żółtym serem 🙂 Była mrożona a w namiocie nie mamy przenośnego piekarnika, więc jakoś trzeba było sobie radzić ;p Normalnie nigdy nie używamy, ale teraz wybawieniem okazała się mikrofalówka w środku supermarketu, w której udało się ugrzać pizzę mimo, że wg google było to niemożliwe 😉 Była ciepła, z ciągnącym się serem, mmm 🙂 Butlę udało się upolować dopiero następnego dnia w REI, czyli w 5 odwiedzonym markecie. Później zrobiliśmy piknik na trawie, bo była piękna słoneczna pogoda. Siedzieliśmy pierwszy raz na bosaka na trawie 🙂 łączyliśmy się z ziemią, żeby się doładować energetycznie ;P a przy okazji opalaliśmy stópki:) Taka fajna chwila odpoczynku teraz i tu:) wykorzystanie chwili na maksa 🙂 A jak znów przyszły chmury ruszyliśmy dalej.. i w międzyczasie skoczyliśmy autobusem na Biegun Północny! żeby odwiedzić Św. Mikołaja :D… taki żarcik 😉 Dotarliśmy do miejscowości North Pole, w której faktycznie ma swój domek Mikołaj i tutaj przychodzą do niego listy od dzieci z całej Ameryki, ponieważ kod pocztowy miejscowości jest oficjalnym kodem pocztowym Mikołaja 🙂 Świąteczny nastrój mają tutaj przez cały rok;p w sklepach są ubrane choinki, wszędzie światełka, lampy uliczne na podobieństwo podłużnych różowo-białych cukierków;p Nie odwiedziliśmy świętego, żeby się nie rozczarować, że nic nie dostaniemy, bo to jeszcze za wcześnie 😉 ale przenocowaliśmy się niedaleko jego domku obok małej rzeczki Thirtymile Slough pośród lasu 🙂 Następnego dnia śniadanko w domku, potem małe co niego w sklepie (lody bananowe z orzechami włoskimi i kawałkami czekolady jednak chyba nr 1! :D) i z samego rana o 17 zaczęliśmy łapać stopa w kierunku Kanady ;P żeby jeszcze zdążyć przed zbliżającą się burzą 🙂 W Delta Junction gdzie dotarliśmy z Eta nie ma zbyt dużo atrakcji, aczkolwiek jak to Grzesiek się śmieje Amerykanie potrafią zrobić biznes ze wszystkiego.. ponieważ ich atrakcją turystyczną jest.. koniec autostrady;p Są tutaj tablice informacyjne, że autostrada była wybudowana do celów militarnych w czasie II Wojny Światowej, jest tutaj pełno maszyn z tamtych czasów… walce drogowe itd.. Są też znaki informujące, że do Los Angeles jeszcze tylko 3336 mil 😉 ale za to na pocieszenie do Kanady 201 mil 🙂 W najbliższym czasie powinno się udać przekroczyć granicę Alaski 🙂 Wczoraj przejeżdżaliśmy obok dużej ilości jezior, ogromnej rzeki Tanana i nieskończonej przestrzeni lasów gdzie tylko okiem sięgnąć… Liście też już zaczynają mieć tutaj różne różniste kolory od zielonych przez żółte do pomarańczowych 🙂 Jest już jesiennie, mało turystów mimo weekendu i mało ludzi na kempingu obok którego przechodziliśmy. Tutaj w okolicy tylko wzgórza, ale z daleka zaczyna już być widać góry 🙂 Jest tak cieplutko, że w nocy pierwszy raz spałam bez skarpetek 😀 pewnie dlatego, że jakby na łóżku wodnym tyle mięciutkich poduszek z mchu mieliśmy pod sobą 🙂 Był to chyba najwygodniejszy nocleg w dziczy jak na razie 🙂 Za to komarów jest tutaj zatrzęsienie, też chyba lubią ciepełko 😉 tam w górach może będzie ich mniej… ale za to pewnie będzie też zimniej… zobaczymy co przyniesie nam ten dzień.. i następne… na razie cieszymy się ciepłem słońca na twarzy 🙂 niebieskim niebiem z małą ilością obłoczków o tak różnych ciekawych kształtach 🙂 śpiewem szczekającego ptaszka, który codziennie nas budzi o 6 rano, żeby nas poinformować, że kolejny piękny dzień się rozpoczął 🙂 kolejny wspaniały dzień dla nas wszystkich 🙂 Dziękujemy! 🙂

Luksusy cywilizowanego życia

24 sierpień godz. 14:40 (USA)

Dotarliśmy do Fairbanks wczoraj wieczorem i jesteśmy już dokładnie miesiąc na Alasce! 🙂 Tutaj jest zdecydowanie cieplej 🙂 i są komary 😛 w niektórych miejscach chmary. Już o nich zapomnieliśmy, bo w Denali już chyba wszystkie zamarzły 😉 Zanim wyruszyliśmy w podróż z Denali dostąpiliśmy na kempingu Riley Creek luksusów cywilizowanego życia 😀 Najpierw gorący prysznic (żeton kosztował 4,5$) trwający 10 minut! Cóż za luksus amerykański 😀 Miałam ochotę wzdychać „oh my God,  oh yes”! 😉 jak co niektóre amerykanki.. w kibelku 😉 Ale się powstrzymałam i po prostu trwałam w tym wspaniałym uczuciu 😀 W tej podróży nauczyłam się ekspresowo myć włosy w 2 minuty 🙂 a przez resztę czasu szorowanie i nacieszanie się ciepełkiem otulającym całe ciało.. mmm.. 🙂 Potem pranie i suszenie ubrań! 🙂 Tutaj pozytywne zaskoczenie, bo i jedno i drugie kosztowało nas 8 ćwierćdoladówek, czyli w sumie 4$ 🙂 a w Anchorage taki luksus kosztował 15$ 😛 (więc nie skorzystaliśmy). Zaryzykowaliśmy i wsadziliśmy wszystko łącznie z butami z gore-texu i spodniami przeciwdeszczowymi 😛 Tylko kurtki przeciwdeszczowe schły na nas 😉 Jakie to wspaniałe uczucie jak wszystkie ubrania są ciepłe, suche, pachnące 🙂 Jak wrócimy do Polski koniecznie kupujemy taką suszarkę 😛 Umyci, uprani – spokojnie mogliśmy łapać stopa, żeby nas nikt nie wyrzucił z samochodu 😉 Pierwszym szczęśliwcem, który miał okazję wysłuchać naszego amerykańskiego dukania okazał się Thomas 🙂 To już nasz 9 kierowca, bo jeszcze był na terenie parku nasz pierwszy stop na pace  pickupa 😛 i stop z chłopakiem dzięki któremu dowiedzieliśmy się jak zdobyć pozwolenie, żeby spać na dziko w parku, bo pracował tam 11 lat 🙂 Był tak miły, że zrobił nam przejażdżkę po miejscu gdzie miał być film a potem rozmowa.. i zostawił nas na kempingu 🙂 Co prawda nie było miejsca na nocleg i musieliśmy spać w krzakach 😉 ale za to były darmowe banany 😀 Kochamy za to Amerykanów, że nie lubią bananów w kropki 😛 przecież one są najlepsze i najzdrowsze 🙂 ale może lepiej ich nie uświadamiać 😉 Wracając do Thomasa podwiózł nas tylko do Healy i trwało to krótko, ale super się gadało 🙂 Może dlatego, że był mniej więcej w naszym wieku i nie było miedzy nami takiej bariery 🙂 Kolejnym szczęśliwcem był Dane (pseudonim gaduła ;)) zabrał nas już do samego Fairbanks 🙂 Starał się mówić powoli i naprawdę prawie wszystko rozumieliśmy 🙂 Wie jak to jest, jak przeciętny Amerykanin mówi z prędkością karabinu maszynowego i jak to jest się uczyć obcego języka, bo sam uczy się japońskiego i pracuje z Japończykami. Świetny facet! Dzięki temu, że cały czas coś gadał, dużo słuchaliśmy, ale też sami więcej mówiliśmy 🙂 Bardzo dużo ciekawych rzeczy się od niego dowiedzieliśmy o dzikich zwierzętach 🙂 ponieważ był.. myśliwym. Nie popieramy, ale szanujemy 🙂 a zawodowo pracuje w.. kopalni złota 😀 na kompletnym odludziu na północy Alaski 🙂 2 tygodnie praca, tydzień wolnego. Dzięki niemu dowiedzieliśmy się czemu większość miejscowych ma takie wielkie auta 😛 Podobno łosie jak przebiegają drogę, to w ogóle nie patrzą czy coś jedzie 😛 a większym autem jak się je staranuje to tylko auto ucierpi, a taki Dane i dwóch jego małych synków – nie 🙂 Tym sposobem rozwiązała się też zagadka dlaczego ponad połowa podwożących nas kierowców ma pękniętą przednią szybę 😉 Pocieszył nas też, że mamy większą szansę zobaczyć niedźwiedzia w Kanadzie, niż na Alasce, bo jest ich tam więcej, a mniej corocznie można upolować 🙂 Opowiedział też o krwiożerczym rosomaku tundrowym, którego boją się nawet niedźwiedzie i myśliwi i żeby trzymać się od niego z daleka 😛 Mówił, że nie jest łatwo odróżnić płeć karibu, ponieważ wszystkie mają rogi i że jak sobie coś ubzdurają to biegną ślepo przed siebie 😛 Co widzieliśmy z daleka przy Savage River – prędkość mają naprawdę niezłą 🙂 Opowiadał, że rysia (jak to kota) raczej zobaczymy tylko w nocy i daleko od drogi – tak jak wilki i niedźwiedzie 🙂 Było bardzo sympatycznie, zabawnie, sypał żartami, które nawet rozumieliśmy – hihi 🙂 Opowiadał trochę o sobie, o swojej rodzinie, o Alasce, zwierzętach, pracy – bardzo ciekawie. Droga w tak doborowym towarzystwie minęła nam bardzo szybko 🙂 i wieczorem dotarliśmy do Freda Meyera – jupi! jedzenie! 🙂 Z radości kupiliśmy do testowania dwa opakowania nowych lodów i trzeba zmienić klasyfikację ogólną 😉 Daliśmy jeszcze szansę Coconut Bliss i dobrze, bo ich lody wiśniowe z amaretto okazały się naszym numerem jeden! 🙂 Próbowaliśmy też Almond Dream Cappuccino Swirl – bardzo dobre, ale w klasyfikacji poza Ben & Jerry’s kawowymi z toffi i czekoladą (3 miejsce) i bananowymi z orzechami włoskimi i czekoladą (2 miejsce). Ogólnie jak coś chrupie w lodach jest pysznie 🙂 a jak jest to wegańska czekolada to już jest mega 🙂 Robimy zapasy: ryżu, soczewicy, przypraw, orzechów, surowego kakao, rodzynek, płatków owsianych, batonów Clif Bar 🙂 Kupiliśmy też na miejscu robione masło z orzechów ziemnych i masło z migdałów, które sobie sami zmieliliśmy w maszynie w sklepie 😀 Zaopatrzyliśmy się w melasę z trzciny cukrowej – podobno mega zdrowa – dużo żelaza, wapnia, magnezu i selenu 🙂 i będziemy testować 🙂 Nie wiadomo na jak długo będzie nam to musiało wystarczyć, ale pewnie za szybko nie znajdziemy się w supermarkecie 😛 To oczywiście super 🙂 ale plecaki będą bardzo ciężkie, a internet i prysznice pewnie raczej niezbyt regularne 😉 Pociesza nas to, że zrobiło się całkiem ciepło 🙂 i w nocy w naszych krzakach było całkiem przyjemnie, oprócz chmary komarów, które na szczęście zostały za moskitierą – haha 😀 Spałam tylko w jednych spodniach i w jednym długim rękawie i było mi bardzo ciepło 🙂 Grzesiek trochę przeżywa, że nie dotarliśmy do sławnego autobusu 142 (kto oglądał Into The Wild pewnie zna ;)), ale przekroczenie Teklaniki o tej porze roku było by wyczynem karkołomnym 😛 Jak jeszcze tu kiedyś przyjedziemy (tym razem latem) być może się uda zobaczyć autobus – jak coś jeszcze z niego zostanie 😉 Myślę, że jednak jeszcze dużo przygód przed nami w innych miejscach na świecie i trzeba już uciekać przed zimnem Alaski 🙂 tym bardziej, że wg tubylców ten rok jest wyjątkowo mokry 😛 Jesteśmy tu już miesiąc – widzieliśmy sporo – na pewno więcej niż osoby, które przyjeżdżają tu na krótki urlop na 2 tygodnie.. Ale z drugiej strony jest tu tyle miejsc do zobaczenia, że by pewnie 100 lat życia nie starczyło na zwiedzanie.. zresztą jak w Polsce 🙂 a Alaska jest 6x większa 🙂 Cieszymy się tym co udało się zobaczyć, zdjęciami i wspomnieniami, doceniamy to co jest 🙂 i mamy nadzieję, że jeszcze nie jeden wspaniały widok dzięki naszym oczom zobaczymy 🙂 nie jedną wspaniałą osobę poznamy 🙂 Nie planujemy niczego, oprócz tego, że teraz jedziemy na południe, w kierunku Kanady 🙂 Zobaczymy jak daleko codziennie uda się nam dojechać.. Na szczęście mamy to, czego tak wielu podróżnikom brakuje – czas 🙂 Nigdzie się nam nie śpieszy, takie slow travel 🙂 Cieszenie się miejscem i chwilą która trwa 🙂 cieszenie się swoim towarzystwem 🙂 świeżym powietrzem, słońcem, widokami 🙂 Wczoraj przy łapaniu stopa nuciło mi się cały czas „Yellow Submarine” 😉 że mamy wszystko czego w życiu potrzebujemy 🙂 trzeba tylko (lub aż) to zauważyć i docenić 🙂 Kolejny raz napiszę, że jesteśmy wdzięczni za wszystko co mamy 🙂 Mamy teraz materialnie napewno dużo mniej niż w Polsce, tzn. dużo mniej rzeczy 😛 ale paradoksalnie dzięki temu doceniamy wszystko co mamy 🙂 i mamy więcej czasu, żeby się zatrzymać i po prostu nacieszać 🙂 być wdzięcznym 🙂 a mamy za co 🙂 zresztą jak każdy kto żyje 🙂 to już wystarczająco, żeby być wdzięcznym 🙂 Dziękujemy, że jesteśmy 🙂 tu i teraz 🙂

12 lat minęło.. jak jeden dzień..

11 sierpnia godz. 16:45 (USA)

Siedzimy sobie przy kominku! W Safeway (taki market :P), oglądamy TV (no dobra – tylko słuchamy ;)), ja piszę, a Grzesiek surfuje w internecie.

7 sierpnia jechaliśmy do Edny i dojechaliśmy do tarasu widokowego przy Bird Creek i tam spaliśmy przy pięknym widoku 🙂 Pogoda tego dnia była zmienna, sporo padało i wiało, ale jak już zaczęliśmy jechać w stronę Edny od zakrętu, gdzie można było skręcić do Whittier – wiatr wiał nam w końcu w plecy i było dużo łatwiej 🙂

8 sierpnia poranek zaczął się brakiem powietrza w mojej przedniej dętce 😛 Grzegorz na szczęście szybko sobie z tym poradził i mogliśmy jechać dalej 🙂 W końcu wyszło troszkę słońca i wyschnął nam namiot i trochę się porozbieraliśmy z naszej grubej skorupy ubrań 🙂 Do Edny dotarliśmy dosyć wcześnie po południu i nie było jej w domu. Stwierdziliśmy, że zostawimy rzeczy pod jej domem i zobaczymy co tam u sąsiadów 🙂 W muzeum poszukiwaczy złota ich nie było, ale pooglądaliśmy sobie tam wszystko, znaleźliśmy w końcu złoty pociąg 😉 (niestety nie wzięliśmy aparatu, ale musicie nam uwierzyć na słowo ;)) i zaczęliśmy wracać po swoje rzeczy, a tutaj.. Edna! Przyjechała akurat z zakupów z Parisem 🙂 Tym razem byliśmy tylko my, Edna i Paris i było jak zwykle  przesympatycznie 🙂 Rozmawialiśmy (jakoś powolutku sobie zaczynamy radzić z tym amerykańskim :P), śmialiśmy się, oglądaliśmy zdjęcia, graliśmy w bilard (a raczej oni grali, a ja się uczyłam podstaw typu trzymanie kija, trafianie w bilę itd ;)). Edna poszła oglądać swoich ulubionych Rangersów, a my zaczęliśmy uzupełniać braki na blogu 🙂 W końcu nasze buty (a szczególnie Grześka, bo jemu przemokły na wylot) były czyste, suche i pachnące 😀 Mieliśmy czyste ciuchy, wygodne łóżko, gorący prysznic 🙂 Człowiek zaczyna doceniać takie wygody jak zwykły kibelek ze spłuczką, gorąca woda pod prysznicem, pralka.. Niby takie to wszystko zwykłe i w Polsce była to codzienność, ale tutaj przez większość naszego wyjazdu nie doświadczamy takich luksusów 😉 mimo, że to Ameryka 😀 Ale w sumie o to nam chodziło, żeby bardziej się cieszyć tym co się ma 🙂 Mimo bardzo wygodnego łóżka do końca się nie wyspaliśmy, bo było sporo bloga do nadrobienia, a i tak wszystkiego nie wpisaliśmy i poszliśmy spać bo byliśmy już tacy zmęczeni 😛

9 sierpnia – Jesteśmy razem już 12 lat! 🙂 Żegnamy się z Edną po zjedzeniu pysznego smoothie, owsianki i otrzymaniu w prezencie chleba przez nią upieczonego 🙂 Cały wieczór i noc lało i nie było widać praktycznie gór, a dziś już nawet widać i troszkę prześwieca słońce 🙂 Edna życzy nam suchej drogi 🙂 będzie się za nas modlić 🙂 mamy dawać znać co u nas i jak odwiedzimy Teksas lub Ohio to przyjmie nas jej rodzinka 🙂 W trakcie drogi zbierają się chmury i zaczyna padać tak, że trochę mokniemy, a potem znów wychodzi słoneczko 🙂 Dziś bardzo duży przypływ.. Podobno dużo ludzi wchodzi na zaschnięte błocko, robiąc zdjęcia i nie zdając sobie sprawy z tego, że szybko tu przychodzi przypływ, i ciężko od niego uciec 😛 Po drodze znów pęknięta dętka – tym razem w Grześka tylnim kole 😛 Ale na szczęście świeci słońce 🙂 Jest to boczna droga i po załataniu dziury próbujemy pierwszy raz jak się jeździ na ostrym kole 🙂 Kolejne marzenie Grześka spełnione 😀 Wieczorem robimy zakupy w Walmarcie – kupujemy na rocznicę dwa opakowania wegańskich lodów – ale szaleństwo! 🙂 Obydwa pyszne, ale o dziwo czekoladowe z brownie (z normalnymi kawałkami ciasta! – nie było zmrożone i twarde, ale miękkie i puchate – nie wiem jak oni to robią :P) mniej mi smakowało niż kawowe z kawałkami czekolady i ciągnącym się toffi 🙂 Mmm.. pychota 🙂 Po zakupach jedziemy spać do Chrisa znalezionego na warmshowers 🙂 Bardzo miło i sympatycznie, krótko pogadaliśmy bo była już prawie 22:00 a następnego dnia do pracy. Rano nie za bardzo się dogadaliśmy co do godziny o której mamy wyjść i jak brałam prysznic Chris już biegł do pracy i powiedział Grześkowi jak mamy zamknąć drzwi 😉 Fajnie, że nam tak zaufał 🙂 Jak wyszliśmy z domu, próbowaliśmy znaleźć sobie wodoodporne spodnie, które by się nadawały do biegania i na rower 🙂 Stwierdziliśmy, że jest to priorytet przed wyjazdem do Denali. Momentami było gorąco i nawet nie padało. Zwiedziliśmy centrum Anchorage, Grzesiek znalazł sobie fajne spodnie, dla mnie niestety mimo całego dnia spędzonego na poszukiwaniach – nic nie znaleźliśmy. Chyba nie muszę mówić o rozmiarach w Stanach? 😉 Spodnie w rozmiarze XS były takie, że ze dwie mnie by się pewnie zmieściły 😛 W centrum widzieliśmy najwyższy wieżowiec Philipsa, szklane przejście nad skrzyżowaniem między budynkami, murale, dużo ludzi, samochodów i dużo hałasu.. Chyba już się odzwyczailiśmy od miasta 😛 Byliśmy już zmęczeni, niewyspani (u Chrisa spaliśmy też ze 4 godziny bo zakładaliśmy konto na Couchsurfingu), głodni.. pojechaliśmy do Safewaya.  Nabraliśmy wody, kupiliśmy coś do jedzenia i poszukaliśmy noclegu. Spaliśmy w środku niczego, tzn. pomiędzy młodym lasem, w którym oprócz nas ostatnio były tylko łosie 🙂 Rano odwiedziło nas jakieś małe zwierzątko, które sobie coś chrupało koło namiotu 🙂 Wieczorem i w nocy i rano znów padał deszcz, potem chwila przerwy jak wyszliśmy z domku, a teraz jak to piszę znów pada deszcz 😛 No przydały by mi się też te wodoodporne spodenki na pewno 🙂 Może się uda jutro coś upolować bo dzisiaj to już raczej za późno. Dziś spotkaliśmy bardzo miłego Gottfrieda z Niemiec, który jest fotografem i robi bardzo ładne zdjęcia 🙂 No to już kończę, bo się rozpisałam bardzo i kiedy my to przepiszemy na bloga 😉

Hamak, ognisko, relaks..

3 sierpień godz. 11:28 (USA)

Siedzę sobie na hamaku i piszę 🙂 jest fajnie 🙂 Pranie się suszy, ładowarka solarna się ładuje, pyszne śniadanko zjedzone, jak to dobrze, że jest słońce 🙂 I to od samego rana i praktycznie nie ma chmur, nie ma upału jak w Polsce, ale jest tak w sam raz – kocham słońce 🙂 A wczoraj mój kochany mężuś zrobił mi nawet ognisko 😀 Było grilowane na kamieniu tofu przerobione na tofucznicę w sosie pomidorowym z cebulą i czosnkiem zawijane w pełnoziarnistą tortillę podgrzaną nad ogniem.. mmm.. pychota 🙂 Dzień odpoczynku się trochę przeciągnął bo jak zrobiliśmy pranie dopiero o 21:00, to mimo  że widno jest gdzieś do 24:00, to już wtedy słońce aż tak nie grzeje 😉 Przez noc, mimo że był wiatr też za bardzo nie wyschło więc teraz dopiero wysycha na słoneczku. Ze spodni jesteśmy bardzo zadowoleni na razie (wiadomość do Rafała ;)) Nie rozciągają się, łatwo się spiera nawet smar z roweru wodą z rzeki z mydłem Alterra 😉 Więc sprawdzają się super – a przede wszystkim są bardzo wygodne i do chodzenia i na rower 🙂 Wczoraj zaszaleliśmy i kupiliśmy lody czekoladowo-orzechowo włoskie Coconut Bliss organiczne – bardzo dobre, ale jednak dużo lepsze (a tańsze)  były te pierwsze (Ben & Jerry’s). To chyba były najlepsze lody wegańskie jakie jedliśmy i jest to jednogłośna opinia nas obydwojga 🙂 Piękne widoki, ładna pogoda, hamaczek 🙂 tylko wredne muchy dokuczją 😛 ps. pszczoły tak naprawdę wcale nie są wredne, tylko pracowite 😛 i podobno żądlą tylko gniewnych ludzi, a takich co są miłością i radością nie 🙂 co by dobrze o mnie świadczyło, bo już ileś lat mnie żadna nie użądliła 🙂 (a to wiadomość do rodziców :)) pps. i jeszcze wczoraj kupiliśmy pyszne organiczne banany i od razu zjedliśmy a przed chwilą zjedliśmy najpyszniejsza pomarańczę na pół, bo kosztowała chyba z 5zł 😛