Archiwa tagu: monk sandals

Park Narodowy Zion i Anioły kalifornijskie

23. listopada 13:33

Z Yosemite Valley zabrała nas busem para podróżników do Tunnel View, skąd rozpościerała się piękna panorama w kierunku doliny 🙂

Stamtąd zabrała nas przemiła pani w bluzie z Jezusem i dwójką hiszpańskojęzycznych towarzyszy i 3 psami 🙂 Minęliśmy Wawona z wielkimi sekwojami i przekolorowymi jesiennymi drzewami 🙂 a przed wjazdem do Fresno, przejeżdżaliśmy obok przeogromnych łąk z pasącymi się stadami krów, oświetlonymi superksiężycem 🙂

Zostaliśmy dotransportowani już po zmroku do Whole Foodsa, gdzie uzupełniliśmy nasze zapasy jedzenia 🙂 i ku naszej uciesze, odezwał się do nas ktoś z couchsurfingu, że może nas przenocować 😀 jupi!! 🙂 W końcu gorący prysznic 🙂 czekaliśmy więc w markecie na odpowiedź, gdzie nasz wybawiciel mieszka i okazało się to niestety bardzo daleko, a nie wiedzieliśmy czy jakieś autobusy jeżdżą tam o tak późnej porze.. Okazało się że niestety nie.. Było już po 21szej i nijakich szans, żeby zdążyć tam na nogach, ze znów przeładowanymi kreaturkami o jakiejś normalnej porze.. Nasza radość topniała w ekspresowym tempie, ale napisaliśmy czy by Josh po nas nie przyjechał i czekaliśmy godzinę na odpowiedź.. i już prawie mieliśmy iść zrezygnowani szukać jakiegoś miejsca do spania (z myślą.. a już było tak blisko..), kiedy odpisał już po 22giej.. I przyjechał po nas swoim jeepem 🙂 uratowani! 🙂 Pewnie nie zdawał sobie nawet sprawy jak bardzo byliśmy mu wdzięczni 🙂 Gorący prysznic był jak wybawienie 🙂 Ciekawe wieczorne, a raczej nocne rozmowy o zdjęciach i filmach i chyba dopiero po 2giej poszliśmy spać 🙂 Ale pierwszy raz był to prawdziwy couchsurfing, bo spaliśmy na kanapie, a raczej 2 kanapach i pod kocykami 🙂 ja miałam w zeberkę 😀

Następnego dnia korzystając ze słońca i 25°C wybraliśmy się na spacer – bez plecaków! 🙂 do sklepu, po to czego nam jeszcze brakowało, ubrani pierwszy raz w sandałki! krótkie spodenki! a ja w koszulkę na ramiączkach 🙂 Jak tylko zaszło słońce, było znów zimno, ale cieńsze ubranka zaliczone! 🙂 Odwiedziliśmy też Josha w jego przydomowym salonie tatuażu, a w międzyczasie próbowaliśmy wstawić zaległe posty na bloga, ale udało się tylko jeden, bo już więcej nie dałam rady wstrzymywać chęci spania 😛

Rano udaliśmy się wspólnie z Joshem i Bryanem, który z nimi mieszka, na rowerową przejażdżkę po Clovis 🙂 Poranne delikatne słońce, świeże powietrze i to uczucie wiatru na twarzy, które uwielbiam 🙂 czego chcieć więcej? 🙂 do tego zabawne rozmowy i przekolorowe drzewa 🙂 było wspaniale 🙂

Spakowaliśmy się po powrocie, zjedliśmy coś i wyruszyliśmy w trasę.. Po rozmowach z Joshem i analizie pogody, zrezygnowaliśmy z Kings Canyon National Park i Sequoia National Park ze względu na mróz i śnieg, mimo że są tam piękne widoki i świetne szlaki, ale jest tam wyżej niż w Yosemite, bo jest najwyższy szczyt Ameryki Północnej poza Alaską (Mount Whitney – 4421 m n.p.m.) i na pewno jest już tam dużo śniegu, a miało być teraz ochłodzenie i załamanie pogody i napadać jeszcze więcej.. Zrezygnowaliśmy też z Death Valley National Park, ze względu na brak samochodu 😛 bo podobno tam nie ma w ogóle wody, a ciężko byłoby dźwigać jeszcze dodatkowo wodę na kilka dni.. No więc zdecydowaliśmy, że jedziemy w stronę Zion National Park i Grand Canyon.. Od Josha ruszyliśmy autobusem (za 2,5 dolara za 2 osoby) przez miasto, bo jest naprawdę spore i z  kreaturkami chyba cały dzień byśmy przez nie szli, do zjazdu na autostradę.. Stamtąd przemiła młoda meksykanka Suzie wywiozła nas poza miasto i cieszyła się bardzo, że może nam pomóc i porozmawiać i nie myśleć o egzaminie który ją czeka 🙂 Dzięki niej nie mieliśmy problemu ze znalezieniem miejsca do spania, bo przeszliśmy tylko kilkaset metrów i rozłożyliśmy namiot pomiędzy drzewami w sadzie w Selma 🙂

Kolejnego dnia załamała się pogoda i tak bardzo wiało i były chmury, że pół dnia przesiedzieliśmy w Walmarcie i wstawiliśmy zaległy wpis.. Wyszliśmy łapać stopa i bardzo zmarzliśmy przez wiatr, ale nikt nas nie chciał zabrać, tylko jeden chłopak dał nam 3 $ 😛 i pojechał dalej 😛 Zziębnięci poczłapaliśmy z powrotem do Walmarta i za „zarobione” pieniądze kupiliśmy sobie lody 🙂 Ugrzaliśmy się w markecie i poszliśmy spać.. Kolejnego dnia była lepsza pogoda, więc wcześniej zaczęliśmy łapać i udało się.. Kolejny Meksykanin przewiózł nas kawałek do Kingsburg do stacji benzynowej i powiedział, żeby się nie wstydzić i wziąć sobie coś do jedzenia i picia, więc wzięliśmy cztery Clifbary i soczek pomarańczowy i jabłkowy 😀 Stamtąd zabrał nas Armando, który jest azteckim Indianinem 🙂

Przywiózł nas do siebie do domu, dał na pamiątka aztecką piramidę ze świętym olejem, która ma nam przynieść szczęście w podroży i Las Vegas 😉 i zawiózł do.. swojej siostry na ranczo 🙂 Olivia powitała nas jak dawno nie widzianych znajomych i nakarmiła przepysznym meksykańskim burrito z fasolą, tak że prawie pękliśmy 😛 Opowiedziała o swojej rodzinie pokazując zdjęcia, a na koniec oddała nam swoją sypialnię z oddzielną łazienką 🙂

Czy już pisałam kiedyś jakich cudownych ludzi spotykamy na swojej drodze? 🙂 Życie jest takie wspaniałe i pełne miłości i radości 🙂 jesteśmy tacy wdzięczni! 🙂 A rano pierwszy raz w życiu jeździliśmy konno – na przemiłym koniu o imieniu Gator w wieku 21 lat! 🙂 bo to było prawdziwe rancho 😀 przemilaśny czarny kociamber, trzy psy, dwa kucyki, cztery dorosłe konie i jeden młody świeżo przyprowadzony z okolicznych gór i jeszcze nieoswojony, nad którym teraz właśnie Olivia pracuje 🙂

Po przejażdżce i śniadaniu pojechaliśmy do okolicznej buddyjskiej świątyni Mountain Spirit Center z Olivią i jej dwoma wnuczkami, a potem do Subwaya gdzie nam postawiła wegańską kanapkę, a dzieciaki zjadły obiad i lody 🙂 i podrzuciła nas na rozdroże w kierunku Vegas 🙂

Przytulaliśmy się nawet dwa razy, Olivia zrobiła sobie z nami zdjęcie i odjechała 🙂

A my po niedługim na szczęście czasie, bo bardzo wiało, złapaliśmy stopa prosto do Las Vegas 🙂 Przez całą drogę tylko pustynie i pustynie i.. góry 🙂 nie sam piasek tylko pełno drobnych krzaczków i kaktusów, ale wody to tam nie było nigdzie, a rzeki wszystkie powysychane..

Mojave „boneyard” czyli złomowisko samolotów

Najwyższy termometr na świecie w miasteczku Baker

Jukka krótkolistna zwana także drzewem Jozuego (Joshua Tree)

Największa elektrownia słoneczna Ivanpah Solar Plant

W Vegas wylądowaliśmy we Whole Foodsie gdzie było pełno pysznego wegańskiego jedzenia, między innymi lody Coconut Bliss w promocji 😀 więc spróbowaliśmy nowych smaków : miętowych z czekoladą, które były bardzo dobre, ale lepsze były chyba z korzennymi ciasteczkami bezglutenowymi, a najoryginalniejsze w smaku kawowe z macą i kawałkami surowego kakao 🙂

W Vegas odwiedziliśmy tylko rano znak Welcome, przy którym tylko wtedy nie było kolejki, a potem była bardzo długa, a resztę stwierdziliśmy, że odwiedzimy może później jak będziemy wracać z parków.. bo pogoda coraz zimniejsza, więc lepiej najpierw odwiedzić góry, a potem jak będziemy jechać na południe to znów odwiedzimy Vegas, no i zagramy chociaż raz w jakimś kasynie 😀

Z Vegas wydostaliśmy się dzięki Jeremiah, który uratował nas przed deszczem, zawiózł do Walmarta i nawet dalej niż chcieliśmy 🙂 W markecie kupiliśmy sobie pyszne lody brownie z okazji półrocznicy naszego małżeństwa 😀 i grube ciepłe bluzy i rękawiczki, żeby nie zamarznąć (bluzy niezbyt piękne i dużo za szerokie 😛 ale najważniejsze, że ciepłe 🙂 i z kapturem i z kieszonką kangurką) i do kompletu srebrną grubą folię na podłogę do namiotu, żeby od ziemi było cieplej 🙂 Przygotowani na mrozy i oby nie śnieg 😛 dotarliśmy z naszym kierowcą do Hurricane gdzie wciąż padało, ale już słabiej.. i udało nam się chyba ponad 3 tygodnie przeżyć bez deszczu! 🙂 Rekord ponad rekordy 😀 Spod stacji benzynowej było już niedaleko do parku i po chwili zabrała nas pani jadąca do pracy 🙂 Dotarliśmy już po południu, próbowaliśmy się czegoś dowiedzieć w Visitor Center, ale pani Rangers nie była zbyt rozmowna i wcale nie odwzajemniała naszego uśmiechu 😛 Dowiedzieliśmy się tylko, że nie będzie to nasz ulubiony park, jeśli chodzi o spontaniczną przygodę, ponieważ każdy nocleg musi być wcześniej zarezerwowany (z niemałym wyprzedzeniem), nawet ten backcountry.. i że nie można się rozbijać gdzie się chce (tylko chyba w 2 miejscach można, daleko od tego gdzie trafiliśmy) i nie można robić ognisk.. nigdy! pod żadnym pozorem! 😛 A za pozwolenie na nocleg w dziczy płaci się 15 $ a za kemping 20 $.. i że na górze podobno jest już sporo śniegu i.. nie ma wody.. Chwilę posiedzieliśmy nad mapą i doszliśmy do wniosku, że jednak nie zostaniemy tu 7-10 dni, tak jak planowaliśmy.. i nie odpoczniemy tak jak chcieliśmy.. bo nie zarezerwowaliśmy miesiąc wcześniej noclegu 😛 i nie będziemy dźwigać ze sobą galona wody na każdy dzień 😛 W ostatnim momencie się dowiedzieliśmy, że nam przestawili godzinę w nowej strefie czasowej 😛 więc nawet sobie elektroniki nie zdążyliśmy podładować i zamknęli nam Visitor Center 😛 a my poszliśmy na dwór gotować jedzonko i szukać noclegu 🙂 Na szczęście przestało padać, ale było bardzo zimno.. Spaliśmy na zamkniętym kempingu, ale to oznaczało, że znowu trzeba wstać bardzo wcześnie.. Widno zrobiło się jeszcze przed 7:00..

Zjedliśmy coś, poszliśmy do łazienki się umyć i łapaliśmy stopa, bo autobusy jeżdżą tylko w weekendy.. Po chwili zabrało nas 2 chłopaków busem, którzy też jechali do The Grotto 🙂

Po kilku minutach wchodzenia stromo pod górę, zaczęło świecić na nas słońce i w końcu dogrzani – powoli się rozbieraliśmy z kolejnych cebulkowych warstw, a było ich sporo, mimo że mrozu w nocy nie było, ale bardzo mocny wiatr.. Widoki po drodze były przecudne 🙂 mnóstwo barw, czerwono pomarańczowe skały, żółte liście na drzewach, zielone kaktusy i krzaczki.. Jest to faktycznie wyjątkowy park i widoki jakich w Polsce się nigdzie nie zobaczy.. ale.. na szlaku tłum ludzi.. Spodziewaliśmy się większej dzikości.. ale może to przez to, że Święto Dziękczynienia za 2 dni i pewnie mają długi weekend.. Z naszymi ciężkimi kreaturkami na plecach byliśmy dla niektórych wiekszą atrakcją niż krajobrazy.. Ale cóż się dziwić kiedy większość osób sapała gorzej od nas z malutkimi plecakami albo w ogóle bez 😛 Wszyscy byli pod wrażeniem jacy jesteśmy dzielni 😀 i nie mogli uwierzyć dlaczego idziemy z plecakami skoro nie nocujemy na górze 😛 Trudno im tu w Ameryce uwierzyć, że ktoś może nie mieć samochodu i nie jest bezdomny 😛

Udało nam się jakoś doczłapać do rozdroża, na którym zrobiliśmy sobie piknik podziwiając przecudną panoramę dolinki i czekając aż szlak się troszkę wyludni.. bo teraz dalsza część trasy na Angels Landing wiodła wąską przepaścistą ścieżką, przeważnie z łańcuchami.. Śmialiśmy się, że pełno ludzi, którzy zeszli na dół cieszyli się, że przeżyli i byli tacy z siebie dumni, że ho ho 😛 A okazało się, że to dlatego, iż przy wejściu na łańcuchy była tablica z informacją, że od 2004 roku 6 osób nie przeżyło wycieczki tym szlakiem..

W sumie na wejściu na Orlą Perć też powinni coś takiego ustawić, to może część osób wchodząca tam w japonkach albo z malutkimi dziećmi albo lękiem wysokości by się zastanowiła przed wejściem.. bo tablica,  że szlak jest niebezpieczny, powoduje tylko typowo polską reakcję: „Co ja nie wejdę?!” 😛

W końcu na łańcuchach się troszkę przerzedziło, więc ruszyliśmy w kierunku anielskiego lądowiska 🙂 Widoki wspaniałe 🙂 Szlak bardzo ciekawy i miejscami mocno eksponowany i podobny troszkę do Orlej Perci 🙂 ale ogólnie dużo łatwiejszy, tyle że bez takiego wielkiego plecaczora 😛 a z kreaturką przyznaję, że momentami było mi bardzo ciężko, nawet jak podciągałam się za łańcuch albo jak nie było łańcucha i Grzesiek mnie popychał 😛 Jednak 20 kg na plecach robi sporą różnicę 😛 od innego punktu ciężkości, przez trudniejsze utrzymanie równowagi, do ciężkości dźwigania plecaka pod górę po prostu 😛

 

Ale dla widoków na górze warto było 😀 Oprócz przepięknej panoramy na dolinę i rzekę wijącą się dookoła i wysokie kolorowe góry gdzie okiem sięgnąć, zaszczyciły nas swoją obecnością jeszcze.. kondory kalifornijskie 🙂 które przeleciały sobie zaraz obok nas szybując na wietrze 🙂 Tak ogromnych ptaków jeszcze w życiu nie widzieliśmy 🙂 Są większe niż orły i budzą respekt przez ogromne pazury i dzioby 🙂 Są największymi ptakami w Ameryce Północnej, rozpiętość ich skrzydeł dochodzi do 320 cm! 🙂 a waga do 14 kg! 🙂 Składają tylko jedno jajo co dwa lata, które wysiaduje oboje rodziców przez około 50 dni i opiekują się pisklakiem do 8 miesięcy, a żyją do 50 lat! 🙂 Ale są też najrzadszymi ptakami na świecie, a w latach 1987-92 na wolności było tylko 8 sztuk, które wyłapono, żeby je oznaczyć i reintrodukować i teraz jest ich na wolności 156, czyli dalej bardzo mało i niezły mieliśmy fart, że udało nam się je zobaczyć 🙂

Z ciekawostek przez swoją wielkość kondory potrzebują sprzyjających warunków atmosferycznych, żeby w ogóle się wznieść w powietrze i podczas deszczu i pogody bezwietrznej w ogóle nie latają 😛 a poza tym są padlinożerne 😛 Kondory pokrążyły dookoła nas, żeby każdy mógł zrobić zdjęcie i nacieszyć oczy i.. odleciały 🙂 takie troszkę dziwne mają tu te anioły 😉 ale bardzo ładne 🙂 Posiedzieliśmy chwilę na górze, pomedytowaliśmy, nacieszyliśmy oczy, pobyliśmy tu i teraz i schodziliśmy.. a nie było to wcale łatwiejsze niż wchodzenie 😛 ale przynajmniej tłum ludzi był już mniejszy 🙂

Na rozdrożu znów sobie zjedliśmy jedzonko i część trasy schodziliśmy już po ciemku, ale za rozdrożem już był praktycznie wszędzie wybetonowany chodnik, więc spoko 😛 Spaliśmy w dolince niedaleko rzeki, więc mimo skał z jednej strony nas osłaniających było dosyć zimno.. i dzisiaj wejdę jeszcze jednak w kiszkę wewnętrzną 😛 Tam było ciszej niż poprzedniej nocy i mieliśmy znów hotel 1 000 000 gwiazdkowy, dzięki bezchmurnemu niebu i ciemności dookoła 🙂 A rano spotkaliśmy rodzinę mulaków 🙂 5 małych, 5 mam, 4 rogatych tatusiów, z których jeden miał rogi przeogromne 🙂

Dzisiaj zaplanowaliśmy sobie wędrówkę w stronę East Rim, miał być punkt widokowy, ale okazało się, że była by to powtórka z wczoraj, więc poszliśmy do Hidden Canyon, bo czegoś takiego jeszcze nie widzieliśmy 🙂 Droga znów stromo pod górę i niestety tym razem cały czas w cieniu, a w połowie trasy o dziwo znów łańcuchy.. Fajna trasa przy urwisku nad przepaścią 😀 tzn. z jednej strony pięknie rzeźbione skały i przy nich łańcuchy, pod nogami wąska skalista ścieżka i.. przepaść 😉 jak byśmy szli do jakiejś ukrytej buddyjskiej świątyni, a nie do ukrytego kanionu 😉

Widoki na dolinkę znów bardzo ładne i formacje skalne też, do tego ten niesamowity czerwony kolor 🙂 Ukryty kanion był tak dobrze ukryty, że niektórzy ludzie nie wiedzieli w ogóle którędy mają iść 😛 Przez chwilę na rozdrożu poświeciło na nas pierwsze tego dnia słońce, ale schowało się za skalnymi ścianami otaczającymi nas z dwóch stron.. Szliśmy przepięknym tunelem.. po prawej cudnie wyrzeźbiona piaskowcowa ściana w takie wzory, że najlepszy architekt by się nie powstydził, a po lewej omszona zielona skała..

Bardzo fajny kanion, taki różnorodny, wspaniałe kolory i kształty.. a pod stopami.. plaża 😀 i co jakiś czas resztki strumyczka.. Przejścia były momentami takie wąskie, że przed jednym trzeba było zostawić plecaki w skalnej jaskini, bo byśmy się z nimi nie przecisnęli 😛 Było to trochę jak trasa z przeszkodami i kilkoma możliwymi opcjami do wyboru 🙂 a na końcu nawet jeden skalny łuk, jakich już raczej nie zobaczymy więcej przez zimno w Arches National Park..

Bardzo nam się podobało i w porównaniu do wczorajszego szlaku tym szło mało ludzi..  a jak wyszliśmy sobie na górę z widokiem na dolinę, przez większość czasu siedzieliśmy sami 🙂 świetne miejsce 🙂 cisza, piękny widok znad przepaści, tylko słońca brakowało.. ja sobie pisałam, Grzesiek się wspinał, trochę po prostu siedzieliśmy i patrzyliśmy 🙂

Jak to dobrze, że tu jesteśmy 🙂 że jesteśmy 🙂 że mamy zdrowe oczy i widzimy te cudowności 🙂 że możemy tutaj chodzić naszymi nóżkami 🙂 że jesteśmy zdrowi 🙂  że świeci słońce 🙂 ..w sensie nie pada 🙂 że mamy siebie 🙂 że mamy medytację i cieszenie się chwilą 🙂 że mamy miłość i radość 🙂 w każdym naszym kroku 🙂 teraz i tu 🙂 dziękujemy! 🙂

Tańczący z wilkami

12 listopada godz. 16:14

Yosemite jest narazie naszym najulubieńszym parkiem w Ameryce 🙂 W dużym stopniu na pewno przyczyniła się do tego fantastyczna pogoda jaką tutaj mamy nieprzerwanie 10 dzień! 🙂 Jest to absolutny rekord w ciągu naszej podróży! 🙂 Jeszcze się nie zdarzyło, żeby nie padało dłużej niż 7 dni 🙂 a teraz wciąż jest słońce, ewentualnie przykryte delikatną warstwą chmur 🙂 Kolejną noc w Little Yosemite Valley przeżyliśmy dużo lepiej bo zapobiegawczo złożyliśmy maty na pół, żeby nawet jak zejdzie powietrze było w miarę ciepło, ale ponieważ w ten sposób sięgnęły tylko bioder, pod nogi daliśmy wypchane resztą ciuchów i w miarę miękkich rzeczy plecaki.. na to kiszka zewnętrzna, ja w trzech parach skarpetek 😛 dwóch koszulkach na krótki rękawek (czyli wszystkich jakie mam 😛 tych dwóch na ramiączkach już nie zakładałam 😉 ), koszulce termicznej, bluzie, kurtce wiatrówce, czapce, rękawiczkach, getrach, zielonych spodniach i przeciwdeszczowych – a w śpiworze jeszcze kiszka wewnętrzna 😀 Tym razem udało się spokojnie wyspać w cieple bez podkulonych przez całą noc nóg pod korpusik 😛 Nie budziliśmy się też co 30 minut kiedy jeden z boków, na który się akurat obróciliśmy przymarzał i bolał jak reumatyzm 😛 a nogi nie były bardziej zmęczone niż przed spaniem przez podkulanie przez całą noc 😉 Można powiedzieć, że tej nocy udało się nam odpocząć 🙂 i w miarę się zregenerować, więc postanowiliśmy się wybrać dalej w kierunku Merced Lake 🙂 Przeszliśmy może z 10 minut drogi od kempingu i spotkaliśmy pierwszy raz w życiu.. cztery wilki! 🙂 Cała rodzinka przyglądała się nam ze środka ścieżki, którą podążaliśmy, może z 50 metrów przed nami 🙂 po czym dostojnie się oddaliły w swoim kierunku 🙂 Nie pamiętaliśmy już za bardzo jak wygląda dokładnie wilk bo w ZOO byliśmy ostatnio w podstawówce 😛 bo teraz jesteśmy przeciwni tej organizacji i nie chodzimy, gdyż przynajmniej w Polsce niestety nie wygląda to tak jak powinno i z pewnością zwierzęta, które tam przebywają w więzieniu ku uciesze gawiedzi są bardzo nieszczęśliwe.. Może gdyby wyglądało to jak rezerwat i miałyby dużo miejsca i mogłyby zachowywać się naturalnie, a nie chodzić z kąta w kąt klatki to byśmy taki przybytek odwiedzili.. ale nie kojarzę, żeby w Polsce gdzieś tak było.. A zdecydowanie lepiej pokazać dziecku zwierzę w jego naturalnym środowisku, gdzie może się zachowywać jak dzikie zwierzę po prostu.. i kiedy ma ochotę to je, a kiedy chce to śpi, biega, poluje.. Wiadomo.. ochrona zagrożonych gatunków.. ale kto miałby ochotę się rozmnażać w klatce otoczonej przez gapiów.. Zdecydowanie lepsze wyniki w przywracaniu ilości zwierząt zagrożonego gatunku dają rezerwaty, w których po prostu sobie mogą żyć swoim szczęśliwym zwierzęcym życiem, bez ingerencji człowieka, bez myśliwych i kłusowników, którzy to najczęściej przyczyniają się właśnie do zmniejszenia populacji jakiegoś gatunku i bez zabierania ich terenu pod jakieś uprawy itd.. Ale wracając do wilków to wydawało się nam, że są większe 😛 szczególnie że filmach, w których ktoś nagle ląduje wśród krwiożerczych wilków, które tylko czekają żeby go pożreć 😉 są ogromne 😛 Były jak mały owczarek niemiecki, a jak nas zobaczyły i stwierdziły, że idziemy w ich stronę (a miały przewagę liczebną 😛 ) po prostu się oddaliły 🙂 są bardzo piękne i dostojne 🙂 takie idealne psy 🙂 dzikie i samowystarczalne 🙂 Po przejściu jeszcze kawałka polany zrobiło się nam tak ciepło, że aż rozebraliśmy się do krótkiego rękawka i podwinęliśmy spodnie 🙂 Mimo, że szliśmy przez spalony las i narazie tylko drobne krzaczki zdążyły odrosnąć, widoki i tak były przepiękne bo dookoła wysokie i bardzo kolorowe góry, a pomiędzy spalonym lasem co jakiś czas płynęły szemrzące strumyczki 🙂

Poza tym, że spotykaliśmy ptaki i wiewiórki – nie spotkaliśmy żadnej istoty, aż do wodospadu, przy którym zrobiliśmy sobie piknik 🙂

Usiedliśmy na gorących kamiennych płytach, wykąpaliśmy stópki w lodowatej i krystalicznie czystej wodzie wodospadu i.. medytowaliśmy 🙂 Opalaliśmy się, siedzieliśmy, słuchaliśmy szumu wody.. cieszyliśmy się słońcem 🙂 pięknymi widokami 🙂 pysznym jedzonkiem 🙂 delektowaliśmy się chwilą 🙂 Takie momenty podróży lubię najbardziej 🙂 czyli zasłużony odpoczynek 🙂 a w dodatku w pełnym słońcu 🙂 Było chyba ze 20°C ale dla nas zahartowanych mrozem nocy było tak gorąco, że siedzieliśmy nad wodą prawie na golasa 🙂 prawie bo jednak zawsze jest szansa, że ktoś będzie przechodził, a to jednak przy samym szlaku 😉 i za jakiś czas szła jedna dziewczyna.. ale zebraliśmy się dużo później i już w ciągu tego dnia nie spotkaliśmy nikogo.. Droga była długo i pod górę, ale widoki zachwycały 🙂 z daleka (na szczęście) ośnieżone szczyty gór, w dole przepiękna dolina, kolorowe liście na drzewach, wszędzie małe wodospady.. i cisza.. i brak ludzi.. i tu i teraz.. „każdy krok niesie pokój”.. każdy wypełniony miłością i radością 🙂 i ogromną wdzięcznością 🙂 za to gdzie jesteśmy 🙂 że mamy nogi 🙂 mamy oczy 🙂 że jesteśmy tu i teraz 🙂 mimo, że plecy pękają pod ciężarem plecaka, że nogi z każdym krokiem też coraz bardziej zmęczone.. że słońce po jakimś czasie znika za górami i w tej sekundzie robi się bardzo zimno, mimo że cały czas idziemy pod górę 😛 Bo jak się jest w cieniu, nawet w dzień jest bardzo zimno, w słońcu gorąco (ale tylko między 11stą a 15stą, a w nocy.. lodowato 😛 Na wysokości 2070 m przywitał nas pierwszy lód! a 100 m wyżej pierwszy śnieg 😛 na szczęście tylko jego pozostałości 😉

Do jeziora doszliśmy już po zmroku, a kemping był na jego drugim brzegu, więc tam doszliśmy całkiem po ciemku.. Tego dnia przeszliśmy prawie 17 km 🙂 Całkiem niezły wynik jak na takie wysokie góry 🙂 Tej nocy spaliśmy na wysokości ponad 2200 m 🙂 (nasz rekord życiowy) ale o dziwo, było cieplej niż na poprzednim kempingu 🙂 a wszystko dzięki wspaniałej grubej warstewce igieł sekwoi pod naszym namiotem 🙂 jaka cudowna izolacja 🙂 Ale zestaw spankowy taki jak dzień wcześniej, aczkolwiek było mi naprawdę bardzo ciepło 🙂 Myśleliśmy, że będziemy sami, ale podczas czytania kundelka Teofila na dobranoc, dotarło jeszcze dwóch piechurów.. Rano odwiedziliśmy Merced Lake oświetlone słońcem 🙂 chwilę je podziwialiśmy – a było co 🙂 bo jest to przepiękne jezioro otoczone górami i drzewami 🙂 i ruszyliśmy dalej..

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Tego dnia przeciążone plecy pozwoliły nam dojść tylko do opuszczonej chatki Rangersów (niecałe 4 km) i tam opalaliśmy się na słońcu i medytowaliśmy 🙂 a jak zrobiło się zimno ogrzewaliśmy się przy ognisku 🙂

Czy już pisałam jak uwielbiam ogniska? 🙂 Ugrzani ciepełkiem poszliśmy spać do naszykowanego spanka, ale nie była to komfortowa noc.. może przez to, że blisko rzeki, bo namiot na grubej trawie, a było tak zimno, że mało co spaliśmy.. i pierwszy raz podczas naszej podróży spaliśmy.. w butach! 😛 mimo 3 par skarpetek (u mnie, u Grześka dwóch) i 3 kiszek stopy w ogóle nie chciały się ogrzać, mimo podkulenia pod korpusik 😛 było tak zimno, że nie dało się spać.. a po założeniu butów i wejściu do wszystkich kiszek stopy się troszeczkę ugrzały.. i na jakiś czas zasnęliśmy.. Ale był to punkt zwrotny naszej podróży po Yosemite i zmiany decyzji co do dalszego kierunku podróży.. Chcieliśmy zobaczyć Tuolumne Meadows – podobno bardzo piękne miejsce, a na zimę jest tam zamknięta droga dojazdowa i można dojść tylko szlakiem pieszym z Yosemite Valley 44 km w jedną stronę.. ale łąka jest na wysokości 2600 metrów, a po drodze Vogelsang High Sierra Camp na 3100 metrów.. i prawdopodobnie jest tam śnieg.. skoro już na niecałych 2300 metrów było tak zimno w nocy, to tam nie będzie lepiej 😉 a my już więcej ciuchów nie mamy 😛 nawet kurtki puchowej, i cieniutkie czapki i rękawiczki i buty poniżej kostki i brak szalika.. Stwierdziliśmy, że nie będziemy się na to porywać, bo jesteśmy niestety nieprzygotowani na taką pogodę i jak się później okazało – była to bardzo słuszna decyzja 🙂 Ale może kiedyś wrócimy tu latem 😉 chociaż pewnie nie, bo wtedy na pewno jest tutaj dziki tłum 😛 a teraz było idealnie 🙂 czyli oprócz nas praktycznie nikogo 🙂 pewnie wszyscy byli wybierać Trumpa 😉 Kolejnego dnia zanim odtajaliśmy po mroźnej nocy ruszyliśmy na szlak dopiero po 14stej.. dzień był pochmurny, więc słońce nas nie dogrzało 😛 ale jak to zawsze sobie mówimy na pocieszenie: najważniejsze, że nie pada ;P

Przez cały dzień drogi w kierunku Half Dome nie spotkaliśmy nikogo.. tylko ptaki i wiewiórki 🙂 pełno wiewiórek! a najsłodsze te najmniejsze, które wyglądają jak dzidzie wiewiórek 🙂 takie mikroskopijne i baardzo szybko biegające 🙂 Widoki w dalszym ciągu przepiękne 🙂 cisza 🙂 spokój 🙂 zapach gorących igieł (jeden z moich najulubieńszych 🙂 ), żywicowych szyszek (jest ich tutaj zatrzęsienie!), wiatr na twarzy 🙂 czego chcieć więcej? 🙂

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Zbliżała się pora na spanie tego dnia, ale nauczeni ubiegłym noclegiem chcieliśmy znaleźć miejsce z dala od rzeki i na podściółce z igieł (jak najgrubszej) 🙂 Udało się znaleźć tak fajne miejsce, że rano już po 8:00 opalaliśmy się w namiocie 🙂 bo akurat świeciło na niego słońce 🙂 zasiedzieliśmy się do południa, więc tego dnia nie przeszliśmy bardzo daleko, tylko 7 km tak jak wczoraj, a i to tylko dlatego aż tak dużo, że znalezienie noclegu nie było łatwe, żeby było ciepło w nocy, bo trafił się akurat spalony las, więc była goła ziemia i nie chciał się skończyć..

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Nocleg rozkładaliśmy już po ciemku (czyli około 18tej 😛 ) na dosyć grubych igłach, odeszliśmy od rzeki za górkę, żeby nas osłaniała i na wszelki wypadek obłożyliśmy namiot dookoła iglastymi gałązkami znalezionymi na ziemi, żeby osłonić się przed wiatrem 🙂 Noc była ciepła i spokojna 🙂 a rano nawet słońce zaświeciło nam w namiot 🙂

Wstaliśmy tym razem dosyć wcześnie, bo tego dnia mieliśmy ambitny cel – Half Dome 🙂 Chcieliśmy dojść do skrzyżowania pod górą, zostawić tam plecaki i pójść stromo pod górę ostatnie kilometry już na lekko.. ale przy skrzyżowaniu tablica informowała, że lepiej tam nie zostawiać plecaków (czyli nie tylko my wpadliśmy na ten pomysł? 😛 ), bo grasuje tam sporo misiów i są nimi bardzo zainteresowane 😛 Chcąc nie chcąc wdrapywaliśmy się pod górę z pełnym obciążeniem.. żeby odciążyć trochę Grześka plecy tym razem ja niosłam namiot i.. ledwo przeżyłam ;P Nie no oczywiście żartuję.. wiadomo, że jestem dzielna i co mi tam 3 kg w tą czy w tą 😉 Już po drodze widoki były wspaniałe, więc spodziewaliśmy się, że na szczycie będzie przepięknie 🙂

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Dopiero pod kulminacyjnym wejściem gołą skałą zostawiliśmy plecaki i szliśmy bez niczego, ponieważ były już na zimę zdjęte poręcze ułatwiające wejście, więc lepiej było być bez plecaków, żeby łatwiej było utrzymać równowagę 🙂 Prawie na sam wierzchołek były.. schody 😛 (niedługo pewnie będzie winda 😉 ), tylko ostatnie metry to goła skała z granitu, ale szorstka i tylko miejscami z drobnymi kamyczkami, które można było ominąć.. 🙂 Jak lekko bez plecaków.. jak byśmy latali! 🙂 ani się nie obejrzeliśmy i już wspięliśmy się wyżej niż kiedykolwiek w naszym życiu – 2571 metrów! 🙂

A na szczycie słońce, wspaniałe widoki dookoła i jeszcze wyżej można było wejść po.. drucie zawieszonym wzdłuż prawie pionowej skały.. nawet próbowaliśmy kawałek, ale skała była tak wyślizgana, że + nasze też już baaardzo wyślizgane podeszwy butów = duży poślizg 😛 więc daliśmy spokój.. i siedzieliśmy sobie i medytowaliśmy ciesząc się szczytem, który nam się udało zdobyć i pogodą, która nam na to pozwoliła 🙂

I zgadnijcie kogo spotkaliśmy.. chłopaka z UK jadącego na rowerze 😀 tego z pralni, którego już wcześniej spotykaliśmy.. świat jest mały.. poczuliśmy się jak starzy znajomi 😉 Wróciliśmy po plecaki i dotarliśmy do kempingu Little Yosemite Valley po ciemku..

W nocy znów igły pod namiotem i gałązki dookoła, więc było ciepło 🙂 a w dzień postanowiliśmy odpocząć trochę nad rzeką przy kempingu, wyprać chociaż spodnie, które były całe usmolone spalonym lasem i uklejone żywicą 😛 i umyć włosy 🙂 Wyczyn był to nie lada, bo woda prosto z rzeki była tak lodowata jak ta pod darmowym prysznicem na kempingu w Cisnej 😛 ale tam się nie odważyłam na mycie włosów 😛 a tu nie było innego wyjścia 😉 Głowa mi prawie odpadła – tak bolała jak Grzesiek polewał mi włosy wodą prosto z rzeki 😛 ale na szczęście słońce świeciło tak mocno, że włosy wyschły mi chyba w niecałą godzinę 🙂 i jeszcze ten drobniuteńki piaseczek na plaży przy rzece pod gołymi stopami 😀 warto było! 🙂 Na pewno lepiej niż by nam było na plaży w LA 😉 Można powiedzieć, że plaża w Kalifornii zaliczona ;D Cisza, spokój, szum strumienia.. tylko my.. i.. wilki.. dwa.. które postanowiły podejść pod nasze plecaki.. ze 3 kroki od nas! 🙂 ale nic do jedzenia nie było na wierzchu, więc patrol poszedł dalej w las 😛

Spodnie niestety nie zdążyły wyschnąć, więc założyliśmy mokre i ugrzewaliśmy je przy wieczornym ognisku 🙂 przy którym towarzyszył nam Paweł.. z Czech 🙂 On przeszedł taką trasę, jaką my planowaliśmy i dzięki niemu dowiedzieliśmy się, że dobrze, że tam nie poszliśmy 😛 Śnieg był taki, że ma całe mokre buty (dużo wyższe niż nasze) i skarpetki, a normalnie ludzie chodzili tam na rakietach śnieżnych 😛 A widoków na łące nie widział, bo była noc, a tam nie można było spać, więc szedł dalej 😛 Zmęczony poszedł spać, my jeszcze trochę się pogrzaliśmy, dogasiliśmy ognisko i też spaliśmy 🙂 Kolejnego dnia kiedy schodziliśmy na dół spotkaliśmy baardzo dużo ludzi.. w końcu to popularny szlak, jeśli się go nie idzie po ciemku 😛

Zobaczyliśmy wodospad Nevada, który był naprawdę urodziwy, ale był przy nim taki tłum, mimo że to już nie sezon i jesień i nawet nie weekend, że stwierdziliśmy, że nasza rzeczka z wilkami jednak nam się dużo bardziej podobała 😉 bo wiadomo, że medytować można nawet w środku ruchliwego miasta, ale my jednak wolimy wśród ciszy i dzikości 🙂 Przy Vernal Fall ukazała się nam nawet tęcza 🙂 ale za długo tam nie posiedzieliśmy bo było już zimno i śmigaliśmy na dół, żeby zdążyć do Visitor Center przed 17stą oddać puszki misiowe 🙂

Chcieliśmy wysłać rodzince info, że żyjemy, ale przemiły pan od puszek nie dał nam hasła do wifi bo jest prywatne.. heh.. i tak życzymy mu wszystkiego dobrego.. i żeby był szczęśliwszy w swoim życiu.. bo za każdym razem jak go widzimy ma skwaszoną minę 😛 Internetu brak.. jest telefon stacjonarny z możliwością zadzwonienia za granicę za 1 $ za 2 minuty! 😛 ale biorąc pod uwagę, że u nas była już 17sta w Polsce była już 26sta 😛 więc żeby nie spowodować zawału rodzicielom stwierdziliśmy, że zadzwonimy rano 🙂 i poszliśmy na zakupy do supermarketu 😛 Banany sztuka za 2 zł, awokado za 8zł, Clifbary za 8zł, czekolada gorzka z malinami (88 gram!) za 15zł, czipsy z fioletowej organicznej kukurydzy za 16zł, masło orzechowe 100% 18zł, a ryż brązowy niecałe pół kilo za 6zł.. więc kupiliśmy kilka paczek bo tak tanio 😛 Nie poszalejemy z naszym weganizmem tutaj 😛 żeby nie zbankrutować trzeba jechać do miasta zrobić zakupy 😛 Noc w dolinie była taka ciepła, że spaliśmy tylko w jednym śpiworze! bez kurtek i spodni przeciwdeszczowych i ja tylko w dwóch parach skarpetek 😀 Rano się okazało, że nie da się zadzwonić z budki.. pewnie można tylko na stacjonarne.. a nie ma zasięgu, żeby wysłać sms.. heh.. dobrze, że po drodze ze sklepu zobaczyliśmy szczegółową mapę, na której było zaznaczone, że darmowe wifi jest przy delikatesach (w remoncie 😛 ) i w bibliotece 🙂 jest nadzieja 😀 Okazało się, że biblioteka jest czynna we wtorek, środę i czwartek ze 4 godziny 😛 a jest piątek.. Kartka na drzwiach, że darmowe wifi, hasła brak.. heh.. na szczęście za budynkiem Grzesiek zdobył hasło od siedzącej tam pary 🙂 Uratowani! 🙂 Wysłane maile do domku, odpowiedzi na bloga.. i zamarznięci na tyle, że idziemy spać w to samo miejsce 🙂 Kemping o dziwo tylko za 6 $ za osobę (oczywiście bez prysznica), ale pełny i.. śmierdzący grillem! i taki hałas, że chyba byśmy nie zasnęli, więc poszliśmy spać tradycyjnie do lasu 🙂 ciepło, miło i przyjemnie 🙂 i cicho 🙂 i świeże powietrze 🙂

A dzisiaj udało się dostać do pralni, gdzie siedzimy większość dnia, bo jest ciepło, zrobiliśmy pranie (spodnie najpierw trzeba było wyszorować mydłem i gąbką bo były czarne a nie zielone 😛 ) i suszenie za 2$, a do tego umyliśmy sobie za darmo włosy 🙂 Niestety dalej tylko kocie mycie w umywalce nam zostało, mimo że udało nam się nawet wypłacić pieniądze w bankomacie (opłata za wypłatę 4$, przez ostatni miesiąc nie udało nam się znaleźć bankomatu, który nie pobiera opłaty), bo prysznic za jedną osobę (a nie da się pójść razem bo oddzielnie damski i męski i jest koło hotelu, więc na pewno jakiś cerber pilnuje 😉 ) kosztuje skromne 5$! ktoś chyba upadł na głowę.. spróbujemy szczęścia znów z CS tym razem we Fresno i może się uda wyszorować porządnie pod gorącym prysznicem 🙂 a narazie zimna woda w umywalce na kempingu, ale przynajmniej za darmo 😉 Jutro wyruszamy dalej uzupełnić zapasy, a potem Kings Canyon i Sequoia National Park jeśli pogoda pozwoli, a jeśli nie to cieplejsze strony czyli Death Valley itd.. zobaczymy co przyniesie nam życie 🙂 Narazie cieszymy się bardzo, że jesteśmy w Yosemite 🙂 jest tu przepięknie i codziennie jest słońce 🙂 a w nocy już nie zamarzamy 🙂 jest czyste powietrze 🙂 czysta woda 🙂 szurające pod nogami, pachnące jesienią żółte liście 🙂 jelenie wylegujące się na łąkach 🙂 najdłuższy w Ameryce Północnej wodospad 🙂 robiące wrażenie góry 🙂 cisza i spokój bo już mało turystów 🙂 czas, żeby odpocząć 🙂 cieszyć się chwilą 🙂 delektować się 🙂 celebrować 🙂 świętować 🙂 medytować 🙂 być tu i teraz 🙂 razem 🙂 dziękujemy! 🙂

Miały być ciepłe kraje – a wyszło jak zwykle

3 września godz. 14:26 (Kanada)

Ależ się wczoraj dużo działo.. Grzesiek prowadził pierwszy raz Jeep’a (Grand Cherokee) z automatyczną skrzynią biegów.. i podobało mu się 🙂 (niezłego kopa ma to autko), kolejne życiowe doświadczenie 🙂 Ponieważ bezustannie padało i było zimno postanowiliśmy się.. wykąpać 😛 oczywiście w strojach kąpielowych 🙂 i wyobraźcie sobie, że było bardzo cieplutko 🙂 bo uczyniliśmy to w gorących źródłach 🙂 Naprawdę były w niektórych miejscach tak gorące, że aż trudno było ustać.. tego nam było trzeba 🙂 Wygrzani, trochę popływaliśmy, pomasowaliśmy plecy, posiedzieliśmy, pomedytowaliśmy 🙂

Było super, ale jeszcze trochę zaplanowanej drogi przed nami, więc ruszyliśmy dalej. Po drodze oprócz niekończących się lasów, rzek, jezior i gór spotkaliśmy też całe rodzinki bizonów amerykańskich (buffalo) pasące się spokojnie przy drodze i jak to na krowy przystało mające wszystko gdzieś i w ogóle się nie przejmujące, że jacyś turyści czy tam podróżnicy znów sobie robią z nimi zdjęcia 😉

Zatrzymaliśmy się też przy przepięknym, błękitnym jeziorze, żeby zrobić zdjęcie.. a tam.. sami zobaczcie co..

Trzy niedźwiadki zaczęły zwiewać czym prędzej jak nas usłyszały.. chyba też im się widoczek spodobał 🙂 Był naprawdę wspaniały 🙂 Jadąc dalej nasz kolejny plan dał w łeb 😛 Najpierw w oddali zobaczyliśmy ośnieżone szczyty, mimo że góry wcale nie były aż tak wysokie.. a potem coraz więcej śniegu dookoła nas i na poboczu.. aż w końcu śnieg walący wielkimi płatami, tak że czułam się jakbyśmy byli postaciami ze Star Wars w jakimś statku kosmicznym..

To by było na tyle naszych planów ucieczki do cieplejszych krajów 😉 Nie wiem czy to tutaj normalne na początku września, ale na pewno to pierwszy śnieg w naszym życiu na początku września 😛 To już w maju się zdarzał nawet, ale we wrześniu nigdy 😛 Nawet jak byliśmy w Tatrach wtedy to nam się jakoś zawsze upiekło 🙂 Całe szczęście, że w środku w samochodzie nie pada i jest ciepło 🙂 ale kiedyś wypadało by pójść spać 😉 Jak tylko znaleźliśmy jakąś pustą boczną drogę, zatrzymaliśmy się tam i wsród padającego śniegu w ekspresowym tempie rozbijaliśmy namiot – jesteśmy już w tym ekspertami 😀 Spaliśmy we wszystkich ciuchach łącznie z przeciwdeszczowymi, plus we wszystkich kiszkach 😛 Ale było mi naprawdę bardzo ciepło i przyjemnie po wypiciu ciepłej herbaty, szybko zasnęłam i spałam dobrze i obudził mnie tylko na chwilę tradycyjnie szczekający ptaszek, żeby powiadomić, że to już nowy dzień 🙂 Tym razem umówiliśmy się godzinę później – na 9:00 i zbierając wszystko zastanawialiśmy się jak tam Jared.. On niestety nie spał zbyt dobrze i dopiero przed chwilą porządnie zasnął.. W nocy było słychać zanim zasnęliśmy, że jeździł samochodem, żeby się ugrzał w środku, a rano zobaczyliśmy, że próbował zrobić też ognisko, ale średnio wyszło 😛

Chyba nie był przygotowany na taką zimę w lecie 😉 Zostawiliśmy nasze plecaki i wybraliśmy się na spacer wzdłuż zagadkowej drogi przy której spaliśmy. Przeszliśmy tak prawie 10 kilometrów, bo do końca drogi było niecałe 5, wiał mocno wiatr, ale na szczęście nie padało i jak wracaliśmy to nawet przebłyskiwało słońce przez chmury – jest nadzieja 🙂 Jak tak sobie szliśmy to rozmawialiśmy, że jak by tu nagle teleportować jakiegoś Polaka, to by sobie pomyślał, że to Bieszczady 🙂 Zielono, cicho, spokojnie, niskie góry dookoła, kupy wilków 😉 tylko gigantyczna koniczyna sięgająca mi do pępka mogłaby wzbudzić podejrzenia, że coś tu nie gra 😉

Kanada jest prze-o-grom-na, w całej jej wielkiej przestrzeni rozrzucone są małe miasteczka, średnio co kilkaset kilometrów (przynajmniej tak jest w prowincji Yukon i Kolumbii Brytyjskiej) a pomiędzy nimi każda dziura, żeby nie było pustych przestrzeni pozapychana jest.. lasem.. pod którym rosną sobie większe lub mniejsze góry 🙂 Tego lasu jest tak dużo, mimo że widać dużo spalonych drzew, że aż normalnie się zieleni w oczach.. tak pozytywnie oczywiście 🙂 Super uczucie patrzeć na ciągnący się setkami kilometrów las i tylko od czasu do czasu jakieś budynki 🙂 Nawet jak słońce znów nas nie rozpieszcza i się schowało gdzieś za chmury – jest idealnie 🙂 Jest tak jak widocznie miało być skoro tak jest 🙂

A jak jest?

  • zielono, żółto pomarańczowo, błękitnie i szaro
  • pięknie
  • dziko
  • przestrzeń
  • spokój
  • czas
  • a może już wtedy nie ma czasu – jak jest tu i teraz? kto wie 😉
  • medytacja
  • cieszenie się
  • miłość i radość
  • bycie
  • życie
  • wdzięczność

Dziękujemy! 🙂