Archiwa tagu: przyjaciele

Pierwsze Boże Narodzenie poza domem

2 Lutego 2017

Troszkę czasu minęło od ostatniego wpisu i w końcu by wypadało dać znać co tam się u nas działo przez ostatni miesiąc 😉 no więc zacznę od Las Vegas i wspaniałego Huntera 🙂 który był jedyną osobą spośród pewnie ponad stu, do których wysłaliśmy wiadomości na couchsurfingu z prośbą o przenocowanie nas podczas Świąt Bożego Narodzenia i Wigilii 🙂 Wysłaliśmy wiadomości miesiąc wcześniej i do tych osób, które były aktywne przez ostatni tydzień.. Bilans taki, że może ze 3 osoby odpisały, że niestety nie mogą nas przyjąć (miło, że napisali), pełno osób nas skreśliło bez napisania czegokolwiek, a reszta się w ogóle nie zainteresowała.. i tylko Hunter nas uratował 🙂 Byliśmy mu baaaardzo wdzięczni 🙂 nawet chyba nie zdawał sobie sprawy z tego jak bardzo, mimo że oczywiście go o tym fakcie poinformowaliśmy ;D Gdyby nie on ciężko byłoby znaleźć nocleg w Vegas, wiemy coś o tym i już nie mieliśmy ochoty szukać miejsca na obrzeżach z dala od bezdomnych (ale też od sklepów i tym podobnych), bo przejechać przez Vegas to też nie lada wyczyn stopem, a autobusem koszt biletu jednorazowego to kilkadziesiąt złotych 😛 Ale na szczęście uratowani spędziliśmy pierwszą krótką noc na uzupełnianiu wpisu na bloga, i słuchaniu jak nasi współlokatorzy się bawią 😛 bo oprócz Huntera był jeszcze jego stały lokator i Martin z Argentyny 🙂 i pili sobie wódkę i grali w gry 😛 a my nie mieliśmy ochoty i siły im współtowarzyszyć 😛 a potem Martin potrzaskał trochę szkła i swoją twarz pokolorował na kolejne dni 😉 i przepraszając za wszystko poszedł spać 😛 i my w końcu też 🙂 Ale trwało to tylko kilka godzin i rano niewyspani obudziliśmy się i zaczęliśmy krzątać w kuchni 🙂

Była to zdecydowanie najbardziej specyficzna Wigilia w naszym życiu 😀 Po pierwsze – palmy, kaktusy itd. a po drugie – u Huntera zero choinki, lampek, czegokolwiek wskazującego na to, że to święta 😛 Chłopaki spali przez większość dnia na kacu 😛 a my robiliśmy pranie i pichciliśmy 🙂 Stworzyliśmy moim zdaniem przepyszną zupę grzybową z borowikami suszonymi (cena kosmiczna, ale dobrze, że w ogóle były 😛 ) a do tego łazanki bezglutenowe 😀 z eko kapustą kiszoną, kurkami i suszonymi śliwkami 🙂 Było to w podzięce Hunterowi za nocleg i pomoc 🙂 ale też oczywiście dla nas, żeby chociaż troszkę było „jak w domu” 😉

Współlokator nie chciał jeść, Hunter chętnie spróbował, ale nie były to chyba jego smaki 😉 bo mimo, że chwalił, że bardzo dobre, to jednak większość zostawił 😛 szczególnie łazanek.. ale oni tutaj raczej normalnie nie jedzą kiszonej kapusty 😛 Martin, który się pojawił w międzyczasie stwierdził, że pyszne, ale też nie zjadł wszystkiego 😛 no cóż.. my się obżarliśmy jak na prawdziwą Wigilię przystało i nam smakowało bardzo 😀

Po kolacji pojechaliśmy na bardzo nietypową „pasterkę” 😉 czyli objechaliśmy samochodem z chłopakami główną ulicę nowoczesnego Las Vegas – Strip z wieżowcami, oglądając mnóstwo oświetlonych kasyn i hoteli i słuchając różnych ciekawostek opowiadanych po drodze przez Huntera 🙂 Widzieliśmy między innymi miniaturową wieżę Eiffla, która jest idealnym odwzorowaniem tej prawdziwej, tyle że mniejszym 😛 tak samo zresztą jak Statua Wolności, którą widzieliśmy.. a oprócz tego hotel wyglądający jak wielka czarna piramida, ze środka którego świeci w górę laser, który widzieliśmy przy jeziorze obok zapory Hoovera..

Widzieliśmy też wielką fontannę multimedialną, która tam chyba w ogóle nie ma przerwy zimowej tak jak we Wrocławiu, wodospady płynące obok hotelu, sztuczny wulkan, statek piratów, gigantyczny diabelski młyn i wieżę widokową i wiele wiele oświetlonych atrakcji Vegas 🙂 Jest to miasto, które teoretycznie nie powinno w ogóle istnieć, bo jest na środku pustyni 😛 a w dodatku całkowicie zasilane z naturalnych źródeł 🙂 Nie trzeba mieć tutaj pozwolenia na broń, bardziej się opłaca zburzyć i wybudować całkiem nowy hotel na miejsce starego jeśli przynosi za mało milionów $ rocznie, codziennie są tutaj jakieś darmowe imprezy, pokazy, przedstawienia.. ale więcej w ciągu tygodnia niż w weekend.. Jest to miejsce największej ilości rozwodów w całych Stanach, ale to dlatego, że nie jest potrzebny czas separacji i praktycznie żadne papiery.. ale też śluby są tutaj najpopularniejsze, np. drive thru.. czyli podjeżdżasz samochodem jak do Maka, dostajesz szybko ślub i możesz jechać dalej 😀 Jest to miasto, w którym są legalne rzeczy, które gdzie indziej są nielegalne.. Dlaczego? Jak to zapytał Hunter.. Bo to jest Vegas! 😛 Np. legalna jest prostytucja i oczywiście wszelaki hazard,  ale nie tak całkiem.. bo np. wszyscy mogą wejść popatrzeć do kasyna, ale żeby móc zagrać w ruletkę np. trzeba już mieć 21 lat i faktycznie jest to sprawdzane z dowodem, nawet u osób ewidentnie wyglądających na swoje lata 😉 Ponieważ Strip jest kilka razy droższe niż Old Vegas (Downtown) Hunter woli to drugie miejsce i tam też pojechaliśmy zobaczyć pokaz wyświetlany na takim jakby zadaszeniu nad ulicą 🙂 codziennie jest inny pokaz – muzyka i animacja 🙂 a oprócz tego codziennie gra tam jaki zespół na żywo 🙂 i wzdłuż tej ulicy oczywiście wszędzie są kasyna.. czynne 24 h na dobę.. a każde kasyno ma jakąś dodatkową atrakcję, która przyciąga ludzi.. np. gigantyczny samorodek złota, basen ze zjeżdżalnią na dworze pomiędzy oszklonymi akwariami z rekinami, czy choćby tańczące panie na stołach przy których się gra 🙂 no i podczas gry można za darmo pić wszelkie napoje alkoholowe i bezalkoholowe.. więc nic dziwnego, że ludzie siedzą tam całe dnie i tracą fortuny 😛

Żeby się ugrzać czekając na pokaz animacji przeszliśmy przez kilka kasyn.. popodziwialiśmy efekty wizualne i dźwiękowe i pojechaliśmy w końcu do ciepłego domku gdzie za chwilę zjawili się nowi lokatorzy z Francji 🙂 dziewczyna i 2 chłopaków z których jeden potrafił nawet powiedzieć po polsku, że mam piękne oczy 😀 bo mieszkał kilka miesięcy w Bydgoszczy 😛 Jak już się ulokowali do naszego pokoiku został dokoptowany Martin 🙂 Kolejnego dnia rano wybraliśmy się do ulubionego kasyna Huntera, żeby zrobić sobie zdjęcie z milionem dolarów 😀 Ma on taką tradycję, że robi sobie zdjęcie ze wszystkimi swoimi lokatorami i umieszcza w galerii na ścianie 🙂 a ponieważ nocował już ogromną ilość osób, bo chyba nikomu jeszcze nie odmówił galeria jest dosyć pokaźnych rozmiarów 🙂 zrobiliśmy sobie zdjęcia z Martinem, kolegami z Francji i naszym hostem 🙂 i zagraliśmy pierwszy raz w życiu w ruletkę 😀 Po ekspresowym wytłumaczeniu podstawowych zasad, postawiłam na 5 liczb 5 dolarów i.. przegrałam 😛 Grzesiek wolał zagrać na automatach, a nasi współlokatorzy mniej ryzykownie niż ja postawili pomiędzy liczbami i na liczbę, którą im zasugerował Hunter i nawet kilka dolarów wygrali.. A my na automatach wygraliśmy w sumie kilkadziesiąt centów 😛 ale chociaż spróbowaliśmy zagrać 😀

Pożegnaliśmy się z Francuzami i pojechaliśmy coś zjeść 🙂 Chłopaki w jakiejś burgerowni, a my sobie pichciliśmy w domu i się pakowaliśmy, bo mieliśmy już się niedługo zbierać w dalszą podróż 🙂 Bardzo miło nam się przebywało w ciepłym domku z prysznicem i miłymi rozmowami i jesteśmy bardzo wdzięczni 🙂 Jak zwykle trafiliśmy na fantastyczną osobę, która też podróżuje 🙂 Hunter był we wszystkich krajach Europy, w kilku w Azji i ma bardzo wielu znajomych i jego dom chyba praktycznie nigdy nie jest pusty 🙂 Pożegnaliśmy się z nim serdecznie, jeszcze raz podziękowaliśmy za wszystko 🙂 i kończyliśmy się pakować..

No i tutaj zaczyna się koniec naszej wspaniałej podróży.. W ostatnią przejażdżkę po Las Vegas zabrał nas współlokator Huntera, bardzo dobry kierowca 🙂 Skończyliśmy wstawiać świąteczny wpis na bloga, wstawiliśmy zdjęcia śpiesząc się bardzo, żeby zdążyć.. i czekaliśmy.. a już za chwilę oglądaliśmy Las Vegas z góry podziwiając niezliczone ilości świateł 😀 jak fajnie, że w nocy 🙂 jak dobrze, że nie ma chmur 🙂 ale to tylko tak na chwilę, a potem już przez całą drogę były chmury i turbulencje 😛 ale dostaliśmy nawet wegańskie jedzonko dwa razy 😀 w tym przepyszne owocki 🙂 i wylądowaliśmy w Kopenhadze 🙂

Można było w końcu zadzwonić do kogoś, co po drugiej stronie się nie udawało (tylko sms) i usłyszeć głos rodziny 🙂 więc zadzwoniłam do dziadka, żeby zaprosić go na moje 30-ste urodziny już w domu w Wieluniu, tylko żeby nic nie mówił rodzicom, bo to niespodzianka 🙂 z Kopenhagi samolotem do Berlina.. z Berlina polskimbusem do Wrocławia.. i jak wyruszyliśmy 25. grudnia wieczorem to już 27 rano byliśmy w Polsce 😀 w „naszym” Wrocławiu 🙂

Szczerze mówiąc nie tęskniłam za nim za bardzo 😛 ale za to za znajomiony stamtąd mocno 🙂 no i za rodzinką oczywiście też 🙂 aczkolwiek myślę, że spokojnie i my i wy dalibyście radę jeszcze trochę bez nas wytrzymać jak byśmy jeszcze dalej podróżowali 🙂 No, ale cóż.. niestety plany się pozmieniały i Ameryka Południowa się przesunęła w czasie.. na pewno bym tam jeszcze kiedyś chciała pojechać 🙂 ale raczej już nie w taki sposób mega hardkorowy jak teraz 😛 Na pewno podszkolimy hiszpański 🙂 i pomyślimy o jakimś innym środku transportu 🙂 może jakiś busik chociażby 🙂 żeby mieć gdzie spać, zjeść itd.. Pożyjemy zobaczymy 🙂 Ale kusi ta Ameryka tymi pysznymi owocami, wspaniałymi widokami i tym, że jest tam taniej niż w północnej (chyba wszędzie jest taniej 😛 ) i jest tak bardziej egzotycznie 🙂 reszta świata też oczywiście kusi nas bardzo 🙂 ale to już temat na inną historię 😉 oby się jeszcze kiedyś spełniła 🙂 ale kiedy to nastąpi.. nie wiadomo.. myślę, że pewnie nie za szybko 😉 Po pierwszym zaskoczeniu chyba już prawie wszyscy wiedzą, że jesteśmy w Polsce 🙂 ale dla tych co nie wiedzą – no to jesteśmy! 🙂 a dla tych co chcieli zaległy wpis w końcu – no to proszę bardzo! 🙂

Na koniec chcieliśmy jeszcze podziękować za tą wspaniałą podróż, która będzie wspomnieniem na całe życie 🙂 za te wszystkie fantastyczne widoki 🙂 za góry, ocean, lasy i całą naturę 🙂 za cudowne zwierzęta 🙂 i za wspaniałych ludzi, których spotkaliśmy na swojej drodze 🙂 za nowe smaki 🙂 zapachy 🙂 dźwięki 🙂 widoki 🙂 rozmowy 🙂 doświadczenia 🙂 za nieograniczoną obfitość nieograniczonego wszechświata 🙂 za pomoc 🙂 za miłość 🙂 radość 🙂 uśmiech 🙂 słońce 🙂 deszcz i śnieg 🙂 za nasz domkowy namiot, który odszedł na zasłużoną emeryturę 🙂 za wszystkie inne sprzęty, które nam dzielnie służyły i ułatwiały życie codzienne 🙂 za jedzenie 🙂 i picie 🙂 za to czego nas ta przygoda nauczyła 🙂 za to jak nas zmieniła 🙂 za to, że mogliśmy tego wszystkiego doświadczyć dzięki zdrowiu 🙂 rączkom, nóżkom, oczom, uszom i wszystkiemu innemu co cudownie działa 🙂 za to, że mamy siebie 🙂 za miłość i radość 🙂 za bycie tu i teraz 🙂 uważność 🙂 cieszenie się chwilą 🙂 wdzięczność 🙂 ponad 5 miesięcy w podroży 🙂 i za to, że mieliśmy do kogo tutaj wrócić 🙂 dziękujemy, że byliście i że jesteście z nami! 🙂 Kochamy Was 🙂

Wielki Kanion Kolorado i mali my

23 grudnia godzina 21:06

Z naszej pustyni wybraliśmy się znów do Horseshoe bend, ale tym razem nie, żeby łapać stopa, ale dostać się stamtąd do Wielkiego Kanionu 🙂 stwierdziliśmy, że tak będzie łatwiej bo na pewno jest trochę osób, które jadą stamtąd prosto do parku narodowego 🙂 Może i faktycznie jechali w tamtą stronę, ale niekoniecznie chcieli, żebyśmy zostali ich towarzyszami w trakcie drogi 😉 Może też za późno się zebraliśmy bo było już dosyć późno po południu.. w każdym razie staliśmy i machaliśmy i uśmiechaliśmy się.. pomachał nam przyjaźnie pan policjant.. i kilka innych osób.. swoją drogą zawsze nas to zastanawia czemu ludzie do nas się uśmiechają i machają i mając pusty samochód i jadąc w naszą stronę jednak nie chcą nas zabrać 😉 to chyba ta część amerykańskiej kultury zwana fałszywy uśmiech nr któryś tam, żeby nie było aż tak widać, że mam Cię w tyłku 😉 hihi 😛 Ciężko powiedzieć czy lepsze jest polskie nieuśmiechanie się w ogóle lub zrzędliwa mina czy taki uśmiech na niby 😛 Ale na szczęście większość uśmiechów kierowanych do nas jest prawdziwa, a przynajmniej mam taką nadzieję 😉 no może oprócz tych autostopowych jak widać na załączonym obrazku czy tam opisie 😉 Wracając do stania i łapania to przejechała np bardzo sympatycznie wyglądająca para i pomyślałam, że fajnie by było jakby nas chcieli zabrać, ale oni dopiero przyjechali obejrzeć podkowę, więc to jeszcze trochę potrwa.. Staliśmy i czekaliśmy.. i nic.. robiło się już coraz ciemniej i zbliżał się powoli zachód słońca a wraz z nim zimność.. no cóż.. chyba trzeba się pogodzić z porażką i iść szukać jakiegoś spanka zanim będzie całkiem ciemno.. wyruszyliśmy.. ale nie przeszliśmy daleko i okazało się, że wszędzie dookoła jest płot zarówno z prawej jak i lewej strony.. no więc zawróciliśmy z powrotem w stronę Horseshoe bend.. przeszliśmy może kilka kroków i zatrzymał się samochód! 🙂 a w nim.. zgadnijcie kto.. tak 🙂 ta sympatyczna para 🙂 Jack i Emily 🙂 Chcieli nas zabrać gdzieś przed kanionem, ale w końcu postanowili nas podwieźć do samego parku narodowego 🙂 Zawsze tak mówię, że czekamy na odpowiednią osobę 🙂 i jak już się w końcu znajdzie to prawie wszyscy nas podwożą dalej niż zamierzają sami jechać nadrabiając czasami baaardzo dużo drogi 🙂 no i uśmiechają się do nas dużo 🙂 tak naprawdę 🙂 Po drodze sympatycznie sobie rozmawialiśmy i chcieli posłuchać polskiej muzyki, więc zaserwowałam im przegląd muzyki z naszego wesela 😀 Ale jestem Anna Maria Jopek (lubię bardzo) Brzydala Domowych Melodii (też)Jest takie miejsce Bednarka (też) Cykady na cykladach Maanam, nawet była Dumka na dwa serca :P, Hey Angelene (Grzesia najulubieńsze) Jutro jest dziś Nosowska OSTR (lubimy bardzo) Koła czasu ONA (też) Ognia! Dyjak plus Nosowska (też) czyli nie nasze naulubieńsze tylko piosenki, ale taki przegląd polskich dobrych znanych głosów 🙂 a na koniec jak już nie mieli siły słuchać polskiego włączyliśmy Julię Pietruchę (dzięki Zdzichu – lubimy dzięki Tobie :D) Po drodze zatrzymaliśmy się w jednym miejscu widokowym, które zrobiło na nas wszystkich ogromne wrażenie 🙂

Dalej widoki też były wspaniałe, ale niestety coraz ciemniejsze 😉 podziwialiśmy przepiękny zachód słońca, a potem już tylko ciemność ogarnęła świat poza samochodem 😉

Wjeżdżając do parku narodowego zobaczyliśmy.. śnieg.. no to ładnie 😛 i dużo drzew co było dla nas też zaskoczeniem.. i znak drogowy uwaga dzikie koty 😛 Dojechaliśmy do Visitor Center juz całkiem po ciemku i oczywiście było zamknięte 😉 ale byliśmy przeogromnie wdzięczni naszym dobroczyńcom, że dowieźli nas aż tak daleko, bo tutaj jeżdżą już darmowe autobusy 🙂 Przytulenie na koniec 🙂 i maszerujemy szukać spanka.. na szczęście dla nas jest tutaj bardzo dużo drzew, a pomiędzy nimi śnieg 😛 to drugie nie na szczęście, ale jest go mało 😛 odchodzimy kawałek od drogi pomiędzy drzewa i już mamy spanko 🙂 dobrze, że tak dużo tutaj takich jakby trocin z drzew, to jest miękko pod nami 🙂 obsypujemy też namiot dookoła i nie jest tak zimno 🙂 ale następne noce mają być coraz zimniejsze.. Kolejny dzień spędzamy na doprowadzaniu się do porządku.. zaczynamy od prysznica.. idziemy w stronę kempingu.. a tam kartka, że prysznice niedostępne z powodu remontu bojlera.. wyszła jeszcze pani, żeby nam powiedzieć gdzie mamy iść pod prysznic w zastępstwie.. no to nieźle myślimy.. miał być tani prysznic tzn 2$ za 8 minut, a teraz mamy iść do jakiegoś lodge, to tam pewnie z nas nieźle zedrą.. no ale cóż.. już postanowione i wymarzone 🙂 gorący prysznic musi być ;D Pani za kontuarem mówi nam, że dostaniemy kartę do pokoju hotelowego i że w tym pokoju możemy wziąć prysznic ile chcemy tzn 20 minut czy tam godzina.. nie ważne.. zostawiamy dowód Grześka w zamian za kartę hotelową i nie pytając ile taka przyjemność kosztuje idziemy się nacieszyć ciepłą wodą 🙂 która okazuje się tak gorąca, że nawet ja nie jestem w stanie się myć rozkręconą na max gorącą 😉 W kabinie prysznicowo wannowej wisi kartka z wyzwaniem, żeby wykąpać się w krótszym czasie niż 8 minut, co jest podobno średnim czasem prysznica.. o nie.. nie tym razem myślimy 🙂 i delektujemy się kąpielą baardzo długo 🙂 i nawet suszę włosy wyjątkowo suszarką jak jest dostępna 😀

Wracamy po 2 godzinach myśląc, że ile by nie kosztował ten luksus amerykański to było warto 🙂 i okazuje się, że nic nie płacimy! 🙂 ale super! 🙂 z radości za zaoszczędzone pieniądze postanawiamy się najeść w restauracji 😀 w której o dziwo jest nawet wegańskie jedzenie 😀 wybieramy kanapkę z chleba bezglutenowego z grillowaną cukinią i bakłażanem i pomidorem, sałatą i hummusem 🙂 a do tego zupę chilli z fasolą i warzywami, która była tak gęsta, że bardziej jak leczo niż zupa 🙂 ale się obżarliśmy 🙂 a jakie pyszne to było 🙂 szczególnie ta zupa 🙂 i taka ogrzewająca 🙂

A na koniec jeszcze wypraliśmy sobie wszystko i już całkiem pachnęliśmy jak nowi 😉 Zszedł nam na to cały dzień i nawet nie widzieliśmy jeszcze kanionu 😛 ale nie ucieknie i jutro z rana się do niego wybierzemy 🙂 Mieliśmy wstać na wschód słońca, ale nam nie wyszło i dotarliśmy na punkt widokowy chyba dopiero koło południa.. ale widok był i tak niesamowity 🙂 niby taka po prostu dziura w ziemi, ale naprawdę wyjątkowo piękna 🙂 Co prawda wolimy jednak bardziej tradycyjne góry niż takie pustynne, ale Kanion i tak zrobił na nas ogromne wrażenie 🙂 Nazwa nie oszukuje.. jest faktycznie wielki 🙂 w końcu w najszerszym miejscu ma szerokość 29 km i widać go z kosmosu 🙂 jest największym przełomem rzeki na świecie, ma 446 km długości, ale nie najgłębszym (kanion Colca jest 2 razy głębszy i najgłębszy na Ziemi).

Po nazachwycaniu się kanionem z punktu widokowego poszliśmy na spacer wzdłuż jego brzegu 🙂 i spotkaliśmy.. Polaków! 🙂 pierwszy raz w USA poza Alaską 🙂 Bardzo nam się przyjemnie rozmawiało z Jackiem i Grześkiem, bo nie dość, że po polsku to jeszcze całkiem ciekawie 🙂 w końcu poszli dalej, a my spakowaliśmy się do końca po zrobieniu obiadku 🙂 Widoki z kolejnych punktów widokowych różniły się w sumie tylko dlatego, że pojawiały się coraz to inne chmury i czasem jakieś zagłębienie było oświetlone, a czasem nie 🙂 ale jutro pojedziemy do innego punktu to może tam będzie widać inną stronę kanionu 🙂 Po drodze były różne atrakcje edukacyjne takie jak małe kawałki skał tworzących kanion, które można było sobie podotykać i zobaczyć ile mają lat 🙂 albo zagadki w stylu znajdź rzekę Kolorado patrząc przez rurkę, która jest tak przymocowana, że nie da się jej przestawić w żadne inne miejsce, tylko tam gdzie widać rzekę 😛 takie to skomplikowane zadanie 😉 Dzień już coraz krótszy, więc niedługo zaczęło się ściemniać i robić zimno.. doszliśmy jeszcze do Hopi house i poszliśmy na autobus 🙂 po drodze mijając stary drewniany dworzec kolejowy mający 115 lat 🙂

Kolejnego dnia wybraliśmy się na punkt widokowy Yaki Point, na którym było mało ludzi przez to, że nie można tam dojechać samochodem tylko autobusem.. a jak odeszliśmy kilkaset metrów dalej wzdłuż kanionu nie było już kompletnie nikogo 🙂 Pogoda tego dnia była lepsza niż dzień wcześniej, świeciło tak słońce, że aż sobie siedzieliśmy nad kanionem bez butów i sobie czytaliśmy Teofila 🙂 przepiękny widok, cisza i spokój 🙂 jest cudownie 🙂 ale nie trwało to długo i zerwał się zimny wiatr przez który chmury zasłoniły nam słoneczko 😛 i trzeba się było ewakuować 😉 Pojechaliśmy pougrzewać się przy kominku, który był tak uroczo cieplutki, że aż nie chciało się od niego odchodzić 🙂 ale ponieważ nie można było przy nim spać w końcu się zebraliśmy i poszliśmy spać na naszą miejscówę do dzików i sarenek 🙂

Ostatniego dnia przed planowanym odjazdem pojechaliśmy na Kaibab trail, żeby spróbować zejść wgłąb kanionu 🙂 Trasa na dół była bardzo przyjemna i było całkiem cieplutko, faktycznie dużo cieplej niż na górze i można by tak sobie schodzić coraz niżej, tylko że powstrzymywało nas trochę to, że trzeba potem wejść z powrotem po tej stromiźnie 😉 Spotkaliśmy po drodze muły idące za przewodnikiem i dużo więcej ludzi niż się spodziewaliśmy.. i całkiem ładne widoki 🙂 niby tylko trochę niżej a jednak inne niż patrząc z góry 🙂 Doszliśmy do punktu widokowego Ooh Aah Point (fajna nazwa co?:), który nie ma swojej nazwy bez powodu, bo faktycznie widok stamtąd jest bardzo ładny 🙂 i zeszliśmy jeszcze trochę niżej, żeby odejść od tłumu w spokojniejsze miejsce i poczytać sobie kundelka 🙂 Jakiś czas poczytaliśmy podziwiając widoki i znów pojawił się zimny wiatr, który nas wygonił i zaczęliśmy wracać z powrotem na górę 🙂 Plan, żeby zostać do zachodu słońca porobić zdjęcia nie wypalił, bo było bardzo zimno, ale i tak było bardzo ładnie 🙂 Wieczorem znów ogrzewaliśmy się przy kominku, a potem poszliśmy spać..

Kolejnego ranka obudził nas deszcz.. i nie chciał przestać padać, a trzeba się już było zebrać, bo było całkiem widno w naszym schowanku, więc bardzo niechętnie wyszliśmy z domku na deszcz.. szybko poskładaliśmy namiocik, ale i tak zdążyliśmy już mocno zmoknąć.. i biegusiem do.. kominka oczywiście 😀 Przyjemne ciepełko wysuszyło nasze ubranka i nawet buty też 🙂 ale deszcz się uparł i nie chciał przestać padać i o łapaniu stopa w taką pogodę mogliśmy zapomnieć.. więc większość dnia przesiedzieliśmy przy kominku 🙂 ale już nie było kaski na zupkę, a przelewu nie dało rady zrobić na dolary, bo nie było zasięgu.. Głodni czegoś innego niż codzienny ryż pojechaliśmy w poszukiwaniu internetu i jednocześnie zasięgu w telefonie do biblioteki 🙂 internet tam był taki szybki, że strona banku wczytywała się dosłownie 10 minut! (ah ten amerykański szybki internet;), ale jak się już nawet wczytała to sms i tak nie chciał przyjść mimo tego, że nawet zasięg się pojawił.. no cóż 😛 taki los 😛 za ostatnie dolary zakupiliśmy sobie 5 bananów 😀 i wykorzystując okazję, że nie padało poszliśmy spać oczekując bardzo zimnej nocy przed którą mieliśmy uciec, ale niestety nie udało się to nam przez całodzienny deszcz..

W nocy było dosyć zimno, ale daliśmy jakoś radę się w miarę wyspać, a rano zauważyliśmy dookoła namiotu.. śnieg! 🙂 świeżutki, czyściutki, przez nikogo nie podeptany 🙂 taki świąteczny 🙂 nie było go za dużo, ale wystarczająco, żeby się zrobiło biało dookoła 🙂 Trochę to nam się wydawało dziwne, że w pustynnym kanionie pojawia się śnieg, ale jest on w sumie na wysokości ponad 2100 metrów, więc wyżej niż nasza Śnieżka na przykład..

Tradycyjnie się ugrzaliśmy przy kominku i poszliśmy się pożegnać z ośnieżonym kanionem, który był tylko delikatnie pobielony, ale i tak był ładny 🙂 i poszliśmy łapać stopa 🙂

Dosyć szybko nam się udało i zabrali nas Jonathan i Luis 🙂 Zawieźli nas do Williams do sklepu, żebyśmy mogli uzupełnić zapasy jedzonkowe 🙂 Miało być tam już cieplej niż w Wielkim Kanionie, w którym tej nocy miało być minus 14!.. ale niestety aż tak bardzo ciepło nie było.. Nasza najzimniejsza do tej pory noc w namiocie jaką przeżyliśmy mogła się poszczycić mrozem 8 stopniowym!.. no ciężko się spało i co jakiś czas się budziliśmy i chyba ze 4 razy w nocy sikaliśmy z zimna 😛 ale jakoś przetrwaliśmy tą noc i w sumie to zimno było najbardziej w stopy.. mimo 4 par skarpetek u mnie, w tym 2 grubych zimowych alaskańskich 😉 Kolejna noc, nawet jakby się nie udało dalej pojechać miała być już cieplejsza na szczęście 🙂 i faktycznie była lepsza i nawet się za bardzo w nocy nie budziliśmy 🙂

Plan był ambitny, żeby na moje urodziny dojechać do jeziora Mead i tam sobie odpocząć już w cieplejszej atmosferze, ale nie za bardzo nam wychodziło stopowanie i z Williams udało nam się wydostać zaledwie do pobliskiej miejscowości Ash Fork, w której.. nie było niczego ciekawego 😛 Po bezskutecznym stopowaniu dalej poszliśmy szukać miejsca do spania na bezpańskim by się wydawało polu, na którym jak się okazało pasły się normalnie krowy 🙂 ale na szczęście teraz ich nie było i nie miały jak sobie zrobić czochradła z naszego namiotu 😉 Obejrzeliśmy sobie piękny zachód słońca na tle gór, Grzesiek jeszcze trochę pomarzł robiąc nocne zdjęcia, zjedliśmy sobie zupę z puree z dyni i poszliśmy spać 🙂

30 urodziny jak to okrągłe urodziny były bardzo wyjątkowe 🙂 pierwsze urodziny poza Polską, poza domem, poza rodziną.. bardzo mi się tęskniło.. ale też pierwsze urodziny w które jadłam truskawki (organiczne kalifornijskie :D) i były na prawdę pyszne, dojrzałe i słodziutkie 🙂

Od Grześka dostałam wyjątkowy tort zrobiony z puree z dyni, melasy, nasionek konopii i proszku green and fruits 😀 a do tego świeczka 😀 jak na prawdziwy tort przystało 😀

Poszliśmy łapać stopa, ale nic nam z tego nie wychodziło taki był tam ruch na wjeździe na autostradę, więc żeby się trochę ruszyć poszliśmy na spacer wzdłuż autostrady.. Przeszliśmy przez drut kolczasty na kolejne pole, na którym kiedyś mieszkały krowy i sobie wędrowaliśmy.. mieliśmy do przejścia może z 10 km do kolejnego zjazdu z autostrady na Route 66, ale szło nam to bardzo powoli przez nierówności kamienistej łąki.. w końcu doszliśmy do miejsca, które nam się wydało całkiem dobre, żeby tam pójść spać.. zostawiliśmy plecaki i wdrapywaliśmy się na górkę, żeby zobaczyć jak to wygląda z góry, kiedy nagle z naprzeciwka rozległo się donośne.. muczenie 😛 no to my w tył zwrot po plecaki, a z daleka patrzyło na nas stado byczków 😛

Miejsce spalone na nocleg, więc chcąc czy nie chcąc poszliśmy dalej.. ale tym razem wzdłuż autostrady, żeby nie iść po polu z krowami i żeby było szybciej.. Szliśmy i szliśmy.. plecy były już bardzo zmęczone, słońce coraz niżej na niebie.. a tu jeszcze kawał drogi..

Pomyślałam sobie, że może nawet by było dobrze jakby jakiś policjant nas zgarnął z tej autostrady to już by nie trzeba dalej iść 😛 i za chwilę zatrzymał się za nami samochód.. i nie był to ktoś kto chciał nas zabrać na stopa tylko właśnie.. policjant.. na sygnale.. Jak się do niego odwróciliśmy to nam pomachał 🙂 i wtedy już się przestaliśmy przejmować, że pójdziemy do „jail” za nielegalne chodzenie po autostradzie 😛 Pan policjant powiedział nam, że dla naszego bezpieczeństwa lepiej nie iść obok autostrady, bo jakiś kierowca może zasnąć czy coś i zapytał gdzie idziemy.. Zawiózł nas do następnego miasta czyli Seligman, a my oglądaliśmy sobie przepiękny zachód na Route 66 zza krat z tylnych siedzeń policyjnego radiowozu 😉 co prawda trochę było niewygodnie bo siedzenia były plastikowe, ale o wiele szybciej nam się udało dotrzeć do naszego celu 🙂 Taki to oryginalny autostop złapaliśmy w moje urodziny 🙂

W miasteczku na stacji benzynowej zjedliśmy jeszcze po ciastku urodzinowym i posiedzieliśmy chwilkę przy internecie 🙂 Dostałam pełno kochanych życzeń od rodzinki i znajomych jak już miałam w końcu zasięg i internet 🙂 jestem bardzo wdzięczna 🙂 dziękuję jeszcze raz 🙂 troszkę mniej tęskniłam jak czytałam te wszystkie kochane rzeczy 🙂 a pani ze stacji sama zaproponowała, żebyśmy sobie posiedzieli i się ugrzali 🙂 i takie to były wyjątkowe urodziny oryginalne, a po nich byliśmy tacy zmęczeni, że nawet zaplanowanego filmu w namiocie nie obejrzeliśmy, tylko poszliśmy spać na kolejną łąkę..

A rano kiedy wstaliśmy nie tak znowu ze wschodem słońca i Grzesiek wyszedł z namiotu poinformował mnie „o w d*pę – krowy przyszły” poważnym głosem z nutką konspiracji 😛 a ja na to wybuchłam takim śmiechem, że aż się popłakałam.. a Grzesiek.. „ale naprawdę.. takie czarne :P” Pakowałam się chyba najszybciej w naszej karierze, ale krowy i tak do nas nie przyszły.. tylko powędrowały w inną zupełnie stronę pastwiska, a nas nikt tradycyjnie nie zauważył.. nadajemy się na nielegalnych imigrantów 😉 albo włamywaczy hihi ;P Z mocnym postanowieniem, że teraz to już dojedziemy do jeziora, żeby chociaż trochę je pooglądać i zdążyć do Las Vegas na święta staliśmy uśmiechnięci i machaliśmy przejeżdżającym kierowcom.. ale nie było ich tak znowu dużo.. Staliśmy.. czekaliśmy.. nawet sobie zatańczyliśmy.. ale nie na bosaka jak na naszej pustyni.. zjedliśmy sobie nawet obiadek.. i czas najwyższy jechać.. bo jak nie to jakimś chyba pociągiem by trzeba.. i zatrzymała się siwiutka pani.. Indianka.. o imieniu Ti 🙂 Bardzo nas ucieszyło, że w końcu się stąd wydostaniemy i nie trzeba znów będzie łapać policjanta na stopa 😉

Nasza wybawicielka dowiozła nad do wyjazdu z Kingman w kierunku Las Vegas, gdzie po zjedzeniu 2 klifbarów i wypiciu zielonego butelkowego smuta łapaliśmy dalej.. i nawet po niedługim czasie na szczęście, bo zaczynało padać, zatrzymał się Mike, który jechał do Las Vegas, ale specjalnie dla nas zjechał z drogi w kierunku Zapory Hoovera 🙂 Pożegnał się z nami i odjechał i się zaczęło.. Znów policja na sygnale.. ale tym razem pan nie był ani trochę uśmiechnięty i kazał nam się do siebie nie zbliżać.. zasypał nas gradem pytań.. kto to był.. czemu nas tu zostawił itd.. Mówimy, że nie wiemy i że jechaliśmy autostopem.. tu nie można łapać stopa.. ale nie chcemy tu łapać stopa, tylko pójść obejrzeć zaporę.. Mamy mu pokazać swoje paszporty.. i powiedzieć swoje nazwisko, imię, drugie imię.. i datę urodzenia.. normalnie jak jacyś nielegalni imigranci.. a i jeszcze zanim wziął nasze paszporty, żeby sobie nie pobrudzić rąk to założył ostentacyjnie rękawiczki.. normalnie zeżarło go już jego ego chyba dawno i nie ma dla niego nadziei.. 😉 Zadzwonił nawet po posiłki! 😛 przyjechał drugi radiowóz, bo pan policjant nie wiedział co też z nami począć (to chyba pierwszy przypadek od kiedy otwarto zaporę, że ktoś próbował do niej dojść pieszo, a nie samochodem ;P) i musiał zadzwonić do jakiegoś przełożonego, a nie chciał nas samych zostawić, żebyśmy nie uciekli wysadzić zapory 😉 Dwóch kolejnych policjantów wyglądało na trochę zażenowanych zachowaniem kolegi.. jak na ich pytanie powiedzieliśmy, że jechaliśmy na stopa tylko się uśmiechnęli i pokiwali ze zrozumieniem głowami.. W międzyczasie wyrocznia obwieściła chyba panu policjantowi, że jednak nie musi nas zastrzelić, ani zabrać do „jail”.. oddał nam paszporty.. powiedział, że nie możemy tu łapać stopa, więc mamy wrócić taksówką (taa.. jasne 😉 i że nie możemy używać naszej kartki itd.. i że możemy łaskawie przejść obok bramki kontroli bezpieczeństwa i pójść bokiem drogi do skrótu na trail.. No cóż.. czy już kiedyś pisałam jacy Amerykanie są świrnięci? 😛 Niezłe zagrożenie stwarzamy dla nich my prehistoryczni ludzie poruszający się na złowieszczych nogach.. uuuuuu.. powiało grozą co? 😛 Śmialiśmy się jak słuchaliśmy, że Maxa Kolonko w pierwszy dzień policja zatrzymała jak sobie na nogach chodził po Nju Jorku, a tu my też takie przestępstwo popełniliśmy.. przestępstwo braku samochodu 😛 Mam nadzieję, że pan policjant kiedyś stanie się trochę bardziej świadomym i empatycznym człowiekiem.. a jak nie to trudno.. jego strata.. my i tak już mu wybaczyliśmy jego miłe i kulturalne zachowanie 😛 A tak swoją drogą to i tak mi się nie podobała ta tama 😛 ot kawał betonu.. i pełno drutów elektrycznych dookoła, że aż mózg się może usmażyć jak się tam dłużej pobędzie, a do tego jeszcze kartki obwieszczające, że w użyciu są promienie X, żeby wykryć wszelkie noże, broń itd.. i nawet jedzenia nie można mieć.. dobrze, że nas nie przeszukali bo za butlę gazową i nóż do krojenia to jak nic by było dożywocie 😉 Z ciekawostek to tylko tyle, że po jednej stronie tamy jest inny czas niż po drugiej, bo akurat na rzece Kolorado jest zmiana strefy czasowej i można się przenosić w czasie 😉 a tak to pełno ludzi, hałas i nic co Gosio-Grzesie lubią najbardziej 😉

Poszliśmy więc w kierunku jeziora, ale na trail weszliśmy już po ciemku i widoków nie było, a szlak jak na amerykańskie standardy był naprawdę ciężki.. krzaki na środku rosnące, osuwające się kamienie spod nóg.. trochę nam zajęło zanim doszliśmy nad brzeg jeziora.. Odeszliśmy kawałek i rozbiliśmy namiot, stwierdziliśmy, że lepsze miejsce poszukamy kolejnego dnia po widoku, a teraz zmęczeni emocjonującym dniem chcieliśmy już koniecznie spać..

Rano przywitał nas znów deszcz.. samochody za bardzo nie jeździły drogą nieopodal, więc postanowiliśmy, że przeczekamy.. podczas chwilowej przerwy złożyliśmy biedny mokry cały namiocik i poszliśmy oglądać jezioro.. za jakiś czas znów zaczęło padać, więc stwierdziliśmy, że dobrze byłoby się gdzieś schować i poszliśmy do Visitor Center 🙂 tam było ciepło i przyjemnie i sucho 🙂 i był internet i prąd i różne fajne filmy do oglądania 🙂 Np taki o jeziorze, w którym informowali nas, że tutaj praktycznie nigdy nie pada deszcz.. ale mamy fart co? 😉 Szybko zamykali, więc poczekaliśmy chwilę pod dachem aż trochę przestanie padać i poszliśmy szukać miejsca na spanko.. znaleźliśmy takie, że spokojnie mogliśmy się wyspać 🙂 i było cieplutko 🙂

A rano po odwiedzeniu łazienki wyszliśmy na drogę wyjazdową na autostradę łapać stopa.. ruch był mały, więc nie spodziewaliśmy się wielkich i szybkich sukcesów.. ale może po 10 minutach zatrzymał się Bob, który najpierw chciał nas podwieźć na najbliższą stację benzynową, ale po chwili rozmowy z nami postanowił nas zawieźć do samiuśkiego Vegas do domu Huntera 🙂 a jak już nas nawet przywiózł to powiedział, że gdyby coś było nie tak to, że zaprasza do siebie do domu 🙂 Ale my miłych ludzi spotykamy na swojej drodze co? 🙂

Poszliśmy jeszcze do sklepu zrobić zakupy na wigilijną kolację.. planujemy zupę grzybową i łazanki 🙂 i zakupiliśmy truskawki i lody truskawkowe za pieniądze od Mikołaja (dziękujemy :*) i kierowaliśmy się w stronę naszego świątecznego domku 🙂

Hunter powitał nas miło 🙂 oprowadził po swoim domu z wieloma sypialniami.. ma nawet basen, ale trochę za zimno teraz 😉 powiedział, żebyśmy czuli się jak u siebie i korzystali ze wszystkiego 🙂 Trochę pogadaliśmy i poszliśmy pod nasz wymarzony gorący prysznic, a teraz siedzę i piszę.. i trochę mi zeszło.. bo już 1:41.. ale chcę, żeby udało się rano wstawić post na bloga jak już dopasujemy zdjęcia i żebyście mieli co poczytać w świąteczny czas 🙂

Chcieliśmy Wam wszystkim życzyć najwspanialszych świąt 🙂 oczywiście wypełnionych miłością 🙂 i radością 🙂 spędzonych w rodzinnym gronie 🙂 na odpoczywaniu.. rozmowach.. okazywaniu sobie czułości przez przytulanie i patrzenie w oczy 🙂 Żebyście się za bardzo nie przejedli tymi wszystkimi pysznościami i wyszli na jakiś spacer na świeżym powietrzu albo pobiegać 🙂 zamiast siedzieć przed telewizorem 😉 albo tylko jeść i jeść i jeść 😉 i żebyście naładowali bateryjki tymi wszystkimi cudownymi uczuciami i mieli potem siłę wrócić do normalnego codziennego życia wnosząc do niego jak najwięcej miłości i radości 🙂 bo o to chodzi w życiu, żeby świętować codziennie! 🙂 żeby celebrować każdą chwilę 🙂 żeby delektować się każdym momentem swojego życia 🙂 żeby żyć.. w każdej godzinie, minucie i sekundzie swojego wspaniałego życia 🙂 bo mamy tylko jedno, jedyne i niepowtarzalne i doceniajmy je po prostu 🙂 Będziemy bardzo tęsknić spędzając pierwsze nasze święta bez rodzinki poza domem, ale przesyłamy wam wszystkim ogrom naszej miłości i radości, żeby była z wami jak najczęściej, szczególnie kiedy będzie najbardziej potrzebna 🙂i jesteśmy wdzięczni, że mimo, że tak daleko to jesteście z nami cały czas 🙂 Dziękujemy! 🙂 przesyłamy mnóstwo buziaków i przytulaństwa i tęsknimy mocno 🙂

Park Narodowy Zion i Anioły kalifornijskie

23. listopada 13:33

Z Yosemite Valley zabrała nas busem para podróżników do Tunnel View, skąd rozpościerała się piękna panorama w kierunku doliny 🙂

Stamtąd zabrała nas przemiła pani w bluzie z Jezusem i dwójką hiszpańskojęzycznych towarzyszy i 3 psami 🙂 Minęliśmy Wawona z wielkimi sekwojami i przekolorowymi jesiennymi drzewami 🙂 a przed wjazdem do Fresno, przejeżdżaliśmy obok przeogromnych łąk z pasącymi się stadami krów, oświetlonymi superksiężycem 🙂

Zostaliśmy dotransportowani już po zmroku do Whole Foodsa, gdzie uzupełniliśmy nasze zapasy jedzenia 🙂 i ku naszej uciesze, odezwał się do nas ktoś z couchsurfingu, że może nas przenocować 😀 jupi!! 🙂 W końcu gorący prysznic 🙂 czekaliśmy więc w markecie na odpowiedź, gdzie nasz wybawiciel mieszka i okazało się to niestety bardzo daleko, a nie wiedzieliśmy czy jakieś autobusy jeżdżą tam o tak późnej porze.. Okazało się że niestety nie.. Było już po 21szej i nijakich szans, żeby zdążyć tam na nogach, ze znów przeładowanymi kreaturkami o jakiejś normalnej porze.. Nasza radość topniała w ekspresowym tempie, ale napisaliśmy czy by Josh po nas nie przyjechał i czekaliśmy godzinę na odpowiedź.. i już prawie mieliśmy iść zrezygnowani szukać jakiegoś miejsca do spania (z myślą.. a już było tak blisko..), kiedy odpisał już po 22giej.. I przyjechał po nas swoim jeepem 🙂 uratowani! 🙂 Pewnie nie zdawał sobie nawet sprawy jak bardzo byliśmy mu wdzięczni 🙂 Gorący prysznic był jak wybawienie 🙂 Ciekawe wieczorne, a raczej nocne rozmowy o zdjęciach i filmach i chyba dopiero po 2giej poszliśmy spać 🙂 Ale pierwszy raz był to prawdziwy couchsurfing, bo spaliśmy na kanapie, a raczej 2 kanapach i pod kocykami 🙂 ja miałam w zeberkę 😀

Następnego dnia korzystając ze słońca i 25°C wybraliśmy się na spacer – bez plecaków! 🙂 do sklepu, po to czego nam jeszcze brakowało, ubrani pierwszy raz w sandałki! krótkie spodenki! a ja w koszulkę na ramiączkach 🙂 Jak tylko zaszło słońce, było znów zimno, ale cieńsze ubranka zaliczone! 🙂 Odwiedziliśmy też Josha w jego przydomowym salonie tatuażu, a w międzyczasie próbowaliśmy wstawić zaległe posty na bloga, ale udało się tylko jeden, bo już więcej nie dałam rady wstrzymywać chęci spania 😛

Rano udaliśmy się wspólnie z Joshem i Bryanem, który z nimi mieszka, na rowerową przejażdżkę po Clovis 🙂 Poranne delikatne słońce, świeże powietrze i to uczucie wiatru na twarzy, które uwielbiam 🙂 czego chcieć więcej? 🙂 do tego zabawne rozmowy i przekolorowe drzewa 🙂 było wspaniale 🙂

Spakowaliśmy się po powrocie, zjedliśmy coś i wyruszyliśmy w trasę.. Po rozmowach z Joshem i analizie pogody, zrezygnowaliśmy z Kings Canyon National Park i Sequoia National Park ze względu na mróz i śnieg, mimo że są tam piękne widoki i świetne szlaki, ale jest tam wyżej niż w Yosemite, bo jest najwyższy szczyt Ameryki Północnej poza Alaską (Mount Whitney – 4421 m n.p.m.) i na pewno jest już tam dużo śniegu, a miało być teraz ochłodzenie i załamanie pogody i napadać jeszcze więcej.. Zrezygnowaliśmy też z Death Valley National Park, ze względu na brak samochodu 😛 bo podobno tam nie ma w ogóle wody, a ciężko byłoby dźwigać jeszcze dodatkowo wodę na kilka dni.. No więc zdecydowaliśmy, że jedziemy w stronę Zion National Park i Grand Canyon.. Od Josha ruszyliśmy autobusem (za 2,5 dolara za 2 osoby) przez miasto, bo jest naprawdę spore i z  kreaturkami chyba cały dzień byśmy przez nie szli, do zjazdu na autostradę.. Stamtąd przemiła młoda meksykanka Suzie wywiozła nas poza miasto i cieszyła się bardzo, że może nam pomóc i porozmawiać i nie myśleć o egzaminie który ją czeka 🙂 Dzięki niej nie mieliśmy problemu ze znalezieniem miejsca do spania, bo przeszliśmy tylko kilkaset metrów i rozłożyliśmy namiot pomiędzy drzewami w sadzie w Selma 🙂

Kolejnego dnia załamała się pogoda i tak bardzo wiało i były chmury, że pół dnia przesiedzieliśmy w Walmarcie i wstawiliśmy zaległy wpis.. Wyszliśmy łapać stopa i bardzo zmarzliśmy przez wiatr, ale nikt nas nie chciał zabrać, tylko jeden chłopak dał nam 3 $ 😛 i pojechał dalej 😛 Zziębnięci poczłapaliśmy z powrotem do Walmarta i za „zarobione” pieniądze kupiliśmy sobie lody 🙂 Ugrzaliśmy się w markecie i poszliśmy spać.. Kolejnego dnia była lepsza pogoda, więc wcześniej zaczęliśmy łapać i udało się.. Kolejny Meksykanin przewiózł nas kawałek do Kingsburg do stacji benzynowej i powiedział, żeby się nie wstydzić i wziąć sobie coś do jedzenia i picia, więc wzięliśmy cztery Clifbary i soczek pomarańczowy i jabłkowy 😀 Stamtąd zabrał nas Armando, który jest azteckim Indianinem 🙂

Przywiózł nas do siebie do domu, dał na pamiątka aztecką piramidę ze świętym olejem, która ma nam przynieść szczęście w podroży i Las Vegas 😉 i zawiózł do.. swojej siostry na ranczo 🙂 Olivia powitała nas jak dawno nie widzianych znajomych i nakarmiła przepysznym meksykańskim burrito z fasolą, tak że prawie pękliśmy 😛 Opowiedziała o swojej rodzinie pokazując zdjęcia, a na koniec oddała nam swoją sypialnię z oddzielną łazienką 🙂

Czy już pisałam kiedyś jakich cudownych ludzi spotykamy na swojej drodze? 🙂 Życie jest takie wspaniałe i pełne miłości i radości 🙂 jesteśmy tacy wdzięczni! 🙂 A rano pierwszy raz w życiu jeździliśmy konno – na przemiłym koniu o imieniu Gator w wieku 21 lat! 🙂 bo to było prawdziwe rancho 😀 przemilaśny czarny kociamber, trzy psy, dwa kucyki, cztery dorosłe konie i jeden młody świeżo przyprowadzony z okolicznych gór i jeszcze nieoswojony, nad którym teraz właśnie Olivia pracuje 🙂

Po przejażdżce i śniadaniu pojechaliśmy do okolicznej buddyjskiej świątyni Mountain Spirit Center z Olivią i jej dwoma wnuczkami, a potem do Subwaya gdzie nam postawiła wegańską kanapkę, a dzieciaki zjadły obiad i lody 🙂 i podrzuciła nas na rozdroże w kierunku Vegas 🙂

Przytulaliśmy się nawet dwa razy, Olivia zrobiła sobie z nami zdjęcie i odjechała 🙂

A my po niedługim na szczęście czasie, bo bardzo wiało, złapaliśmy stopa prosto do Las Vegas 🙂 Przez całą drogę tylko pustynie i pustynie i.. góry 🙂 nie sam piasek tylko pełno drobnych krzaczków i kaktusów, ale wody to tam nie było nigdzie, a rzeki wszystkie powysychane..

Mojave „boneyard” czyli złomowisko samolotów

Najwyższy termometr na świecie w miasteczku Baker

Jukka krótkolistna zwana także drzewem Jozuego (Joshua Tree)

Największa elektrownia słoneczna Ivanpah Solar Plant

W Vegas wylądowaliśmy we Whole Foodsie gdzie było pełno pysznego wegańskiego jedzenia, między innymi lody Coconut Bliss w promocji 😀 więc spróbowaliśmy nowych smaków : miętowych z czekoladą, które były bardzo dobre, ale lepsze były chyba z korzennymi ciasteczkami bezglutenowymi, a najoryginalniejsze w smaku kawowe z macą i kawałkami surowego kakao 🙂

W Vegas odwiedziliśmy tylko rano znak Welcome, przy którym tylko wtedy nie było kolejki, a potem była bardzo długa, a resztę stwierdziliśmy, że odwiedzimy może później jak będziemy wracać z parków.. bo pogoda coraz zimniejsza, więc lepiej najpierw odwiedzić góry, a potem jak będziemy jechać na południe to znów odwiedzimy Vegas, no i zagramy chociaż raz w jakimś kasynie 😀

Z Vegas wydostaliśmy się dzięki Jeremiah, który uratował nas przed deszczem, zawiózł do Walmarta i nawet dalej niż chcieliśmy 🙂 W markecie kupiliśmy sobie pyszne lody brownie z okazji półrocznicy naszego małżeństwa 😀 i grube ciepłe bluzy i rękawiczki, żeby nie zamarznąć (bluzy niezbyt piękne i dużo za szerokie 😛 ale najważniejsze, że ciepłe 🙂 i z kapturem i z kieszonką kangurką) i do kompletu srebrną grubą folię na podłogę do namiotu, żeby od ziemi było cieplej 🙂 Przygotowani na mrozy i oby nie śnieg 😛 dotarliśmy z naszym kierowcą do Hurricane gdzie wciąż padało, ale już słabiej.. i udało nam się chyba ponad 3 tygodnie przeżyć bez deszczu! 🙂 Rekord ponad rekordy 😀 Spod stacji benzynowej było już niedaleko do parku i po chwili zabrała nas pani jadąca do pracy 🙂 Dotarliśmy już po południu, próbowaliśmy się czegoś dowiedzieć w Visitor Center, ale pani Rangers nie była zbyt rozmowna i wcale nie odwzajemniała naszego uśmiechu 😛 Dowiedzieliśmy się tylko, że nie będzie to nasz ulubiony park, jeśli chodzi o spontaniczną przygodę, ponieważ każdy nocleg musi być wcześniej zarezerwowany (z niemałym wyprzedzeniem), nawet ten backcountry.. i że nie można się rozbijać gdzie się chce (tylko chyba w 2 miejscach można, daleko od tego gdzie trafiliśmy) i nie można robić ognisk.. nigdy! pod żadnym pozorem! 😛 A za pozwolenie na nocleg w dziczy płaci się 15 $ a za kemping 20 $.. i że na górze podobno jest już sporo śniegu i.. nie ma wody.. Chwilę posiedzieliśmy nad mapą i doszliśmy do wniosku, że jednak nie zostaniemy tu 7-10 dni, tak jak planowaliśmy.. i nie odpoczniemy tak jak chcieliśmy.. bo nie zarezerwowaliśmy miesiąc wcześniej noclegu 😛 i nie będziemy dźwigać ze sobą galona wody na każdy dzień 😛 W ostatnim momencie się dowiedzieliśmy, że nam przestawili godzinę w nowej strefie czasowej 😛 więc nawet sobie elektroniki nie zdążyliśmy podładować i zamknęli nam Visitor Center 😛 a my poszliśmy na dwór gotować jedzonko i szukać noclegu 🙂 Na szczęście przestało padać, ale było bardzo zimno.. Spaliśmy na zamkniętym kempingu, ale to oznaczało, że znowu trzeba wstać bardzo wcześnie.. Widno zrobiło się jeszcze przed 7:00..

Zjedliśmy coś, poszliśmy do łazienki się umyć i łapaliśmy stopa, bo autobusy jeżdżą tylko w weekendy.. Po chwili zabrało nas 2 chłopaków busem, którzy też jechali do The Grotto 🙂

Po kilku minutach wchodzenia stromo pod górę, zaczęło świecić na nas słońce i w końcu dogrzani – powoli się rozbieraliśmy z kolejnych cebulkowych warstw, a było ich sporo, mimo że mrozu w nocy nie było, ale bardzo mocny wiatr.. Widoki po drodze były przecudne 🙂 mnóstwo barw, czerwono pomarańczowe skały, żółte liście na drzewach, zielone kaktusy i krzaczki.. Jest to faktycznie wyjątkowy park i widoki jakich w Polsce się nigdzie nie zobaczy.. ale.. na szlaku tłum ludzi.. Spodziewaliśmy się większej dzikości.. ale może to przez to, że Święto Dziękczynienia za 2 dni i pewnie mają długi weekend.. Z naszymi ciężkimi kreaturkami na plecach byliśmy dla niektórych wiekszą atrakcją niż krajobrazy.. Ale cóż się dziwić kiedy większość osób sapała gorzej od nas z malutkimi plecakami albo w ogóle bez 😛 Wszyscy byli pod wrażeniem jacy jesteśmy dzielni 😀 i nie mogli uwierzyć dlaczego idziemy z plecakami skoro nie nocujemy na górze 😛 Trudno im tu w Ameryce uwierzyć, że ktoś może nie mieć samochodu i nie jest bezdomny 😛

Udało nam się jakoś doczłapać do rozdroża, na którym zrobiliśmy sobie piknik podziwiając przecudną panoramę dolinki i czekając aż szlak się troszkę wyludni.. bo teraz dalsza część trasy na Angels Landing wiodła wąską przepaścistą ścieżką, przeważnie z łańcuchami.. Śmialiśmy się, że pełno ludzi, którzy zeszli na dół cieszyli się, że przeżyli i byli tacy z siebie dumni, że ho ho 😛 A okazało się, że to dlatego, iż przy wejściu na łańcuchy była tablica z informacją, że od 2004 roku 6 osób nie przeżyło wycieczki tym szlakiem..

W sumie na wejściu na Orlą Perć też powinni coś takiego ustawić, to może część osób wchodząca tam w japonkach albo z malutkimi dziećmi albo lękiem wysokości by się zastanowiła przed wejściem.. bo tablica,  że szlak jest niebezpieczny, powoduje tylko typowo polską reakcję: „Co ja nie wejdę?!” 😛

W końcu na łańcuchach się troszkę przerzedziło, więc ruszyliśmy w kierunku anielskiego lądowiska 🙂 Widoki wspaniałe 🙂 Szlak bardzo ciekawy i miejscami mocno eksponowany i podobny troszkę do Orlej Perci 🙂 ale ogólnie dużo łatwiejszy, tyle że bez takiego wielkiego plecaczora 😛 a z kreaturką przyznaję, że momentami było mi bardzo ciężko, nawet jak podciągałam się za łańcuch albo jak nie było łańcucha i Grzesiek mnie popychał 😛 Jednak 20 kg na plecach robi sporą różnicę 😛 od innego punktu ciężkości, przez trudniejsze utrzymanie równowagi, do ciężkości dźwigania plecaka pod górę po prostu 😛

 

Ale dla widoków na górze warto było 😀 Oprócz przepięknej panoramy na dolinę i rzekę wijącą się dookoła i wysokie kolorowe góry gdzie okiem sięgnąć, zaszczyciły nas swoją obecnością jeszcze.. kondory kalifornijskie 🙂 które przeleciały sobie zaraz obok nas szybując na wietrze 🙂 Tak ogromnych ptaków jeszcze w życiu nie widzieliśmy 🙂 Są większe niż orły i budzą respekt przez ogromne pazury i dzioby 🙂 Są największymi ptakami w Ameryce Północnej, rozpiętość ich skrzydeł dochodzi do 320 cm! 🙂 a waga do 14 kg! 🙂 Składają tylko jedno jajo co dwa lata, które wysiaduje oboje rodziców przez około 50 dni i opiekują się pisklakiem do 8 miesięcy, a żyją do 50 lat! 🙂 Ale są też najrzadszymi ptakami na świecie, a w latach 1987-92 na wolności było tylko 8 sztuk, które wyłapono, żeby je oznaczyć i reintrodukować i teraz jest ich na wolności 156, czyli dalej bardzo mało i niezły mieliśmy fart, że udało nam się je zobaczyć 🙂

Z ciekawostek przez swoją wielkość kondory potrzebują sprzyjających warunków atmosferycznych, żeby w ogóle się wznieść w powietrze i podczas deszczu i pogody bezwietrznej w ogóle nie latają 😛 a poza tym są padlinożerne 😛 Kondory pokrążyły dookoła nas, żeby każdy mógł zrobić zdjęcie i nacieszyć oczy i.. odleciały 🙂 takie troszkę dziwne mają tu te anioły 😉 ale bardzo ładne 🙂 Posiedzieliśmy chwilę na górze, pomedytowaliśmy, nacieszyliśmy oczy, pobyliśmy tu i teraz i schodziliśmy.. a nie było to wcale łatwiejsze niż wchodzenie 😛 ale przynajmniej tłum ludzi był już mniejszy 🙂

Na rozdrożu znów sobie zjedliśmy jedzonko i część trasy schodziliśmy już po ciemku, ale za rozdrożem już był praktycznie wszędzie wybetonowany chodnik, więc spoko 😛 Spaliśmy w dolince niedaleko rzeki, więc mimo skał z jednej strony nas osłaniających było dosyć zimno.. i dzisiaj wejdę jeszcze jednak w kiszkę wewnętrzną 😛 Tam było ciszej niż poprzedniej nocy i mieliśmy znów hotel 1 000 000 gwiazdkowy, dzięki bezchmurnemu niebu i ciemności dookoła 🙂 A rano spotkaliśmy rodzinę mulaków 🙂 5 małych, 5 mam, 4 rogatych tatusiów, z których jeden miał rogi przeogromne 🙂

Dzisiaj zaplanowaliśmy sobie wędrówkę w stronę East Rim, miał być punkt widokowy, ale okazało się, że była by to powtórka z wczoraj, więc poszliśmy do Hidden Canyon, bo czegoś takiego jeszcze nie widzieliśmy 🙂 Droga znów stromo pod górę i niestety tym razem cały czas w cieniu, a w połowie trasy o dziwo znów łańcuchy.. Fajna trasa przy urwisku nad przepaścią 😀 tzn. z jednej strony pięknie rzeźbione skały i przy nich łańcuchy, pod nogami wąska skalista ścieżka i.. przepaść 😉 jak byśmy szli do jakiejś ukrytej buddyjskiej świątyni, a nie do ukrytego kanionu 😉

Widoki na dolinkę znów bardzo ładne i formacje skalne też, do tego ten niesamowity czerwony kolor 🙂 Ukryty kanion był tak dobrze ukryty, że niektórzy ludzie nie wiedzieli w ogóle którędy mają iść 😛 Przez chwilę na rozdrożu poświeciło na nas pierwsze tego dnia słońce, ale schowało się za skalnymi ścianami otaczającymi nas z dwóch stron.. Szliśmy przepięknym tunelem.. po prawej cudnie wyrzeźbiona piaskowcowa ściana w takie wzory, że najlepszy architekt by się nie powstydził, a po lewej omszona zielona skała..

Bardzo fajny kanion, taki różnorodny, wspaniałe kolory i kształty.. a pod stopami.. plaża 😀 i co jakiś czas resztki strumyczka.. Przejścia były momentami takie wąskie, że przed jednym trzeba było zostawić plecaki w skalnej jaskini, bo byśmy się z nimi nie przecisnęli 😛 Było to trochę jak trasa z przeszkodami i kilkoma możliwymi opcjami do wyboru 🙂 a na końcu nawet jeden skalny łuk, jakich już raczej nie zobaczymy więcej przez zimno w Arches National Park..

Bardzo nam się podobało i w porównaniu do wczorajszego szlaku tym szło mało ludzi..  a jak wyszliśmy sobie na górę z widokiem na dolinę, przez większość czasu siedzieliśmy sami 🙂 świetne miejsce 🙂 cisza, piękny widok znad przepaści, tylko słońca brakowało.. ja sobie pisałam, Grzesiek się wspinał, trochę po prostu siedzieliśmy i patrzyliśmy 🙂

Jak to dobrze, że tu jesteśmy 🙂 że jesteśmy 🙂 że mamy zdrowe oczy i widzimy te cudowności 🙂 że możemy tutaj chodzić naszymi nóżkami 🙂 że jesteśmy zdrowi 🙂  że świeci słońce 🙂 ..w sensie nie pada 🙂 że mamy siebie 🙂 że mamy medytację i cieszenie się chwilą 🙂 że mamy miłość i radość 🙂 w każdym naszym kroku 🙂 teraz i tu 🙂 dziękujemy! 🙂

Wśród najwyższych drzew świata..

15 października 12:50

Z Gold Beach zabrał nas najbardziej świrnięty kierowca w czasie naszej podróży – Mick 🙂 bardzo sympatyczny, ale niezły dziwak 😛 najpierw tradycyjnie trzeba było zagarnąć na boki bałagan, żeby można było gdzieś usiąść i postawić nogi 😛 W sumie to bardzo częste, że pierwsze co ktoś robi jak się zatrzyma, to sprząta w samochodzie, żebyśmy się mieli gdzie zmieścić 😛 i przeprasza za bałagan 😉 i to nie taki jak to u nas czasem w Polsce, że jakieś butelki z piciem, czy tam paczka jedzenia, jakieś buty, ewentualne ubranie.. oni mają w samochodzie czasem pół swojego dobytku 😉 zresztą dookoła domów też czasami mają mega śmietnik 😛 U nas ludzie raczej się z tym kryją i nawet jak są mega „kolekcjonerami” to trzymają raczej swoje skarby w domu, a tutaj się w ogóle nie przejmują takimi drobiazgami 😛 Ale wracając do Micka przyjechał ze wschodniego wybrzeża bo tu bardziej naturalnie z żoną i malutką córeczką, walczy z globalnym ociepleniem próbując być samowystarczalnym – ma wodę ze strumienia, swoją energię itd.. Gadał chyba jeszcze głośniej niż typowy Amerykanin.. a oni mówią naprawdę baaardzo głośno, nawet jak stoją zaraz obok siebie 😛 i pytał kilka razy o to samo 😛 ale ogólnie jechał bezpiecznie i był w porządku 🙂

Przywiózł nas do Brookings, gdzie spędziliśmy noc na łące niedaleko rzeki i od rana łapaliśmy stopa z nadzieję dotarcia chociaż do Kalifornii, a może i do Redwood 🙂

Utrudnieniem była stojącą nieopodal na sygnale policja, która przyjechała do jakiegoś wypadku samochodowego, więc jakiś czas postaliśmy i poszliśmy dalej.. Tam zatrzymała nam się para jadąca busem, który był w wieku Grześka 😀 Bus był z Niemiec i jeździł nawet po Polsce 😀 Nasi kierowcy jechali do domu do San Francisco, gdzie zapraszali 🙂 Ale my woleliśmy nasz wyczekiwany Redwood 🙂 Podwieźli nas pod Visitor Center, załatwiliśmy darmowe pozwolenie na nocleg, co prawda dostaliśmy tylko na jedną noc, bo potem miało być urwanie chmury 😛 ale stwierdziliśmy, że zobaczymy jaka będzie pogoda 🙂

A jeszcze nie napisałam wcześniej o Olympic National Park, że tam nie mieliśmy żadnego pozwolenia na spanie, mimo że dostaliśmy mapę w Visitor Center, bo jak to my szliśmy pod prąd, a nie od tej strony gdzie była chatka Rangersów, bo była dopiero nad jeziorem Quinault, czyli tam gdzie dotarliśmy po przejściu całego szlaku.. to znaczy było po drodze ich kilka domków, ale wszystkie nieczynne, może latem tam ktoś siedzi w środku dziczy, ale nie w taką pogodę 😛 i tam nas nikt nie ostrzegał, że będzie lało.. Ale w sumie jakie to ma znaczenie.. i tak byśmy poszli 😛 bo pogoda już raczej może być tylko bardziej zimowa z biegiem czasu, a na wiosnę nie będziemy czekać 😛

A wsiadając do tego wana w Brookings znów widzieliśmy tych chłopaków na rowerach ! 🙂 kurcze.. jak miło 🙂 jak starzy znajomi 🙂 Z Visitor Center poszliśmy na nogach na szlak i doszliśmy do pierwszego „kempingu”, to w sumie zajęło nam cały dzień do wieczora 🙂 „Kemping” był miejscem na może ze trzy namioty, gdzie były dwie skrzynki misiowe i tak w ogóle to był dla ludzi jeżdżących konno.. hmm.. co by nam nie przeszkadzało w rozłożeniu się tam, ale stał już jakiś namiot, więc poszliśmy tam gdzie nam Pan Rangers przykazał, czyli na kamolkowatą plażę nad rzekę, żeby było spokojniej 🙂

Ogólnie było ciepło, bo nawet słońce momentami świeciło 😀 w końcu 🙂 ale w nocy było chłodno i.. twardo.. bo niestety kilka dni wcześniej zaczęło mi schodzić powietrze z mojej ulubionej matki do spania i po niecałych 2 godzinach była już płaskim naleśnikiem.. a kamolki twarde i zimne.. układanie wewnętrznych śpiworków i chustki trochę pomagało, ale dobrze, że była rzeka to w końcu się udało zlokalizować miejsce ucieczki komfortowego powietrza spankowego.. Pewnie jakaś jeżyna, w którymś lesie po drodze.. one tu są wszędzie, a czasem się rozkładamy jak jest już ciemno.. Niestety łatki naprawcze z zestawu Term-a-Rest są do dupeczki 😛 i powietrze dalej schodzi.. troszkę wolniej 😛 na ich usprawiedliwienie napiszę tylko, że dziura jest przy samym składaniu maty na pół.. być może dlatego..  A zastanawialiśmy się nad zestawem z klejem.. Ale stwierdziliśmy, że jeszcze nam się przedziurawi albo wyleje, jak go będziemy po raz tysięczny wciskać do plecaka.. no cóż.. trzeba będzie kupić łatki rowerowe jak się gdzieś uda.. może one pomogą.. Niestety Term-a-Rest nas zawiódł w trakcie tej podróży.. Na plus jest to, że po ponad miesiącu! odpisali Grześkowi na maila i chyba przyślą mu nową matę.. się okaże 😛 Dobrze, że jednak coraz cieplejsze miejsca przed nami – mam nadzieję 🙂 Ponieważ pogoda była super i wciąż nie padało! już ponad dzień 🙂 wow! 🙂 postanowiliśmy pójść dalej przez park do drugiego kempingu, tym bardziej, że jak spotkaliśmy trzech chłopaków mówili, że Tall Trees trail jest super 🙂 Późnym wieczorem po przejściu.. na boso.. przez rzekę.. na szczęście tylko do kolan i okrągłe kamienie, a woda tylko przez chwilę była lodowata 😉 dotarliśmy do wielkich drzew 🙂

Wcześniej po drodze też od czasu do czasu zdarzały się spore okazy, ale te, które zobaczyliśmy tutaj były.. prze-o-gro-mne! 🙂 Jak to mówią „nie do opisania – do zobaczenia” 😉 hihi 🙂 Tego nawet na zdjęciu nie da się pokazać, jak wysokie są te drzewa.. Jak malutki się przy nich wydaje człowiek.. Zdecydowanie skłania do refleksji..

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

W tym Parku Narodowym żyje najwyższe drzewo na świecie Hyperion, które ma ponad 115 m wysokości i jego dokładna lokalizacja jest objęta tajemnicą.. i dobrze! 🙂 i jeszcze 2 inne drzewa z listy 10 najwyższych drzew na świecie.. są to sekwoje wieczniezielone, są najwyższe, ale nie największe i najstarsze.. mają tylko niecałe 7 m średnicy i ponad 2000 lat! 🙂 a sekwoje olbrzymie są największe objętościowo – General Sherman ma 1200-2000 ton ( jest to największy na świecie żywy organizm! 🙂 ), ale ma tylko 84 m wysokości i ponad 3200 lat 🙂 może też zobaczymy tego szanownego jegomościa 🙂 Spacerowanie wśród tak sędziwych istot to jest dopiero medytacja 🙂 Jesteśmy w porównaniu do nich tacy malutcy.. tak krótko żyjemy.. Nawet żyjąc 100 lat przeżyjemy tylko 1/20 życia tych drzew.. A mało kto tak długo żyje.. Ale drzewa też nie zawsze dożywają tak długo i większość tego lasu wycięli jego „wspaniali” odkrywcy, a Park Narodowy utworzono dopiero w 1968 r., żeby zachować chociaż część tych niezwykłych drzew 🙂 One i tak występują tylko na West Coast, a widać jak mały jest ten park.. jak mało drzew zostało.. A nigdy nie wiadomo czy jakiś gigant nie wywróci się przez wiatr albo nie spłonie.. Życie jest kruche i cenne, więc cieszmy się że jesteśmy! 🙂 Redwood dał nam wspaniałą lekcję naszej „małości”.. i tego, żeby cieszyć się każdą chwilą, która jest nam dana 🙂 bo choćbyśmy żyli 100 lat, to i tak nie ma tych chwil w naszym życiu aż tak bardzo dużo, żeby którąkolwiek z nich zmarnować.. bo najważniejsza jest ta właśnie chwila, która trwa.. tylko w tej możemy naprawdę żyć 🙂 cieszyć się 🙂 kochać 🙂 przytulić się 🙂 uśmiechnąć 🙂 złapać za rękę 🙂 popatrzeć w oczy 🙂 oddychać 🙂 życie ma nam tyle do zaoferowania 🙂 delektujmy się każdą chwilą, celebrujmy każdy moment 🙂 jesteśmy 🙂 tu i teraz 🙂 wystarczy być 🙂 i już jest idealnie 🙂 takie drzewa sobie stoją tutaj tyle lat i po prostu są.. są sobą.. i cieszą się życiem 🙂 to czuć jak się jest w ich otoczeniu 🙂 Poprzytulaliśmy się do nich i do siebie nawzajem 🙂 i poczłapaliśmy dalej z naszymi ciężkimi kreaturkami na plecach.. i jak rozstawialiśmy namiot cały czas nie padało! 🙂 taki prezent nam Redwood zrobił 🙂 a już rano przywitał nas deszcz 😛 i całe szczęście, że większość drogi powrotnej do miejscowości Orick podwiozła nas Amanda i Jimmi – to udało się aż tak nie zmoknąć 🙂 Wysłaliśmy konkursowe kartki i łapaliśmy stopa do kolejnego parku 🙂

Po krótkiej chwili z deszczu wybawili nas Natascha i Michael jadący kamperem ze swoim czteromiesięcznym synkiem Maksymilianem 🙂 da się? da się! 🙂 oni są świetnym przykładem 🙂 Wykorzystują dwumiesięczny urlop rodzicielski taty i roczny mamy aby podróżować po Ameryce i poznawać swojego malucha 🙂 I wcale nie uważają, że jest to trudne i skomplikowane.. wręcz przeciwnie.. mówią, że jest to powolna podróż z częstymi postojami, ale cieszą się bardziej każdą chwilą i odwiedzanym miejscem, a maluszek daje tyle radości 🙂 I faktycznie widać, że cieszy się tym, że rodzice są szczęśliwi i wypoczęci i praktycznie w ogóle nie płacze ( nawet na rękach u nowego wujka i cioci 😉 ) tylko jak jest głodny albo wszyscy wychodzą z kampera robić zdjęcia elkom przy drodze 😛

Po drodze odwiedzamy z nimi aleję gigantów (Avenue of the Giants), wzdłuż której też wszędzie rosną sekwoje wieczniezielone 🙂

..i sklep z pamiątkami z Redwood i Wielką Stopą 🙂

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Michael i Natascha są dla nas bardzo mili i proponują wspólny nocleg na kempingu na jednym miejscu, żebyśmy nie musieli już łapać stopa tak późno 🙂 Okazuje się, że nic dodatkowo nie trzeba płacić za namiot, więc mamy darmowy nocleg 🙂 plus prysznic.. ale mamy już taką wprawę, że wydajemy tylko po 1 $ na osobę i łącznie z myciem włosów prysznic zajmuje każdemu z nas 4 minuty 😀 A po prysznicu zapraszają nas do siebie na kolację 🙂

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Michael super wybrnął z wyzwania jakie mu postawiliśmy i zjedliśmy pyszny makaron w sosie pomidorowym i świeżym szpinakiem 🙂 Miła odmiana dla ryżu i kaszy codziennie 🙂 Świetnie nam się z nimi rozmawiało i nawet Maksymilian był tak podekscytowany nowymi ludziami, że nie chciał iść spać 😛 ale tak już tarł oczy, że poszliśmy do swojego namiotowego domku 🙂 A kolejnego dnia jeszcze sporo kilometrów z nimi przejechaliśmy 🙂 Zdobyliśmy kolejnych wspaniałych przyjaciół, z którymi spędziliśmy wspólnie trochę czasu i troszkę się przez ten czas poznaliśmy 🙂 Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś się spotkamy, ponieważ są z Berlina 🙂 więc nie aż tak daleko od naszego domu 🙂 Dowieźli nas do Willits gdzie chcieliśmy coś kupić w sklepie, ale udało się tylko melasę 😛 więc łapaliśmy dalej..

Michael podsunął nam pomysł, żeby napisać na kartce Honeymoon trip, ponieważ Amerykanie kochają historie.. i pewnie będzie tak łatwiej coś złapać, nawet jak pogoda nie byłaby za dobra.. Spróbowaliśmy, a co nam szkodzi.. i po kilkunastu minutach zatrzymała się.. taksówka 🙂 i pierwsze pytanie jakie zadał nam Mike to.. honeymoon.. really? ( miesiąc miodowy.. naprawdę? ) hihi 🙂 chyba zadziałało 🙂 Pierwszy raz jechaliśmy taksówką na stopa, a ja to w ogóle może ze trzeci raz w życiu 😛 Poopowiadał nam o elkach duchach, które są białe i dlatego wyglądają w nocy jak duchy i którędy najlepiej jechać do Yosemite National Park 🙂 Okolica była przepiękna 🙂 dookoła wszędzie wzgórza, pełno kolorów, ładne chmury.. i nie padało 🙂 Bardzo nam się podobało 🙂

Z Mikiem dotarliśmy do Ukiah i stąd właśnie dzisiaj piszę 🙂 W końcu nam się udało zrobić zakupy tego co potrzebujemy, bo były różne rzeczy na wagę i odwiedziliśmy mój ulubiony amerykański sklep, czyli Co-op 🙂

Naprawdę jest moim najulubieńszym sklepem chyba oprócz Urban Vegan (http://www.urbanvegan.pl) 😉 Bo co prawda nie jest wegański, ale ma organiczne warzywa i owoce, pełno wegańskich jedzonek, których nie ma nigdzie indziej i pełno świetnych ekologicznych, wegańskich i organicznych kosmetyków 🙂 Mogłabym tutaj chodzić całymi dniami i to wszystko.. oglądać 😀 bo takie drogie, że w sumie kupiliśmy tylko (albo aż) jarmuż, awokado, banany, kaszę, rodzynki, spirulinę, macę i koper włoski na wagę, świeżo zmielone masło migdałowe i nowy proszek waniliowy (bo Vegi chyba już nie uświadczymy w USA), no i uniwersalny eko biodegradowalny płyn do prania i mycia włosów 🙂 i z ciekawostek bułki z kiełkowanej pszenicy! 🙂 dużo lepiej strawne niż takie normalne i wszystkie mikro i makro elementy bardziej przyswajalne 🙂

Nie wiem czy jest takie coś w Polsce.. ja nie widziałam 😛 W smaku za bardzo nie czuć różnicy.. ja już się trochę odzwyczaiłam, bo jemy teraz bez gluta tzn. ryż i różne kasze, ale od czasu do czasu można zaszaleć 🙂 Sklep jest świetną inicjatywą, bo nie dość, że wszystko jest organiczne, to jeszcze lokalne 🙂 Bo fajnie, że np. w Lidlu są organiczne jabłka (bo innych lepiej nie jeść  dla dobra swojego zdrowia), tylko szkoda, że nie z Polski! Bo to niezbyt ekologiczne wozić je tyle kilometrów skoro u nas jest ich pełno.. Takie banany u nas nie wyrosną, ale na brak jabłek nie możemy narzekać 😛 A i tak najlepsze są malinówki z Krzyworzeki 😀 Jest też tam bar, w którym serwują świeżo wyciskane organiczne soki i smoothie, albo kawę, herbatę i czekoladę – oczywiście organiczną i pochodzącą ze Sprawiedliwego Handlu (Fair trade). Bo choć to droga inwestycja – takie produkty Fair trade, to ich cena nie jest wysoka bez powodu.. Myślę, że lepiej wypić kawę lub wypić kakao, czy zjeść czekoladę od święta, zamiast codziennie, ale z czystym sumieniem 🙂 że nie przykładamy ręki do cierpienia dzieci 🙂 Bo nie wiem czy wiecie, ale symbol Fair trade oznacza między innymi, że do pracy przy zbiorach kawy, czy kakao w Ameryce Środkowej i Południowej, Afryce czy Azji nie są nieludzko wykorzystywane dzieci, którym zabiera się dzieciństwo, możliwość edukacji i spełnienia marzeń w przyszłości.. Pomyślmy o tych dzieciach i przyczyńmy się nie tylko do naszego szczęścia poprzez łyka kawy, czy gryza czekolady 🙂 Taki mały gest ,a tyle szerzenia miłości i radości na świecie 🙂

No więc znów obładowani jak wielbłądziki możemy ruszać do kolejnego parku.. Może się uda jeszcze zrobić pranie po drodze 🙂 tylko że znów.. pada.. Wiadomo.. ja to akceptuję.. i wcale się nie złoszczę.. bo i tak nie mogę tego zmienić 😛 ale ta nasza ucieczka od deszczu trwa już ponad 2 miesiące 😛 i dłużej niż na 3 dni to chyba nam się jeszcze nie udało 😛 i w sumie wcale mi nie szkoda tych kalifornijskich plaż, które teraz omijamy jadąc bardziej na wschód bo ciężko by było pływać w tym sztormie 😛 i słabo się opalać w ubraniach wodoodpornych 😛 ale może jeszcze tam dotrzemy jakby przypadkiem wróciło lato 🙂 kto wie 😛 A tutaj się cieszymy naszą podróżą nawet jak pada, jak wieje, jak jest ciężko, jak jest twardo w nocy, jak jest zimno, jak jest mgła i nic nie widać, jak stoimy przy drodze, że aż nogi ścierpną i nic, jak trzeba przejść przez miasto 10 km, żeby znaleźć miejsce do spania, jak jest pełno pysznego jedzenia, które jest takie drogie, że i tak go nie kupimy, jak jeszcze ani raz się nie opalaliśmy na plaży, ani nie chodziliśmy w krótkich spodenkach, ani nie pływaliśmy (nawet nie zanurzyliśmy stopy przez sztorm) w oceanie, ani nie leżeliśmy na plaży w hamaku z drinkiem z palemką (w ogóle nie piliśmy alkoholu oprócz 2 piw i wina, którymi nas ktoś poczęstował), nawet jak Grzesiek nie pije praktycznie w ogóle kawy, a ja owocowych smoothie.. Nie robimy dużej ilości rzeczy, które byśmy chcieli i zupełnie inaczej sobie wyobrażaliśmy tę podróż, a głównie pogodę 😛 Ale i tak jest idealnie! 🙂 bo mamy siebie! 🙂 mamy swoją najbardziej świrniętą na świecie podróż poślubną 🙂 mamy dużo czasu na niemyślenie 🙂 na cieszenie się 🙂 na bycie 🙂 na delektowanie się chwilą 🙂 na medytację 🙂 na uważność 🙂 na życie 🙂 bo najważniejszy w naszym życiu jest ten krok, który właśnie teraz stawiamy 🙂 taki jaki jest 🙂 dziękujemy! 🙂

Pierwszy stop z kobietą i wegańska zupa :)

10 października 10:52

Wydawało mi się to niemożliwe a jednak w końcu u nas jest cieplej niż W Polsce 😀 W nocy było tak ciepło, że spałam w samych majtkach i koszulce 😀 no i śpiworku 😛 normalnie jest jak jakieś lato 😉 w dzień, jak świeci słońce jest całkiem ciepło 🙂 a jak przychodzi nagle ni stąd ni zowąd mgła (to jest moment 😛 ) robi się kilkanaście stopni przez wilgotność i wiatr.. Ale najważniejsze że nie pada! 🙂 a padało codziennie non-stop przez cały tydzień, przez który większość czasu przesiedzielibyśmy, żeby całkowicie się nie przemoczyć u Freda Meyera ;P jak to dobrze, że jest tam w miarę ciepło (jest co prawda klima i trzeba siedzieć w kurtce, ale i tak dużo cieplej niż jak człowiek jest całkowicie mokry i wieje wiatr 😛 ), jest internet, jest prąd, jest jedzenie 🙂 cóż nam więcej trzeba? 😉 hmm.. może ruszyć się w końcu w kierunku Redwood?!? a nie wyczekiwać moment kiedy.. mniej pada, a nie leje, żeby móc przejść z Freda 2 km do naszego miejsca na domek.. Ale przyroda na szczęście zrozumiała naszą potrzebę ucieczki z Freda, gdzie już chyba wszyscy nas znali 😉 i w końcu.. przestało lać.. Dalej była mżawka, mgła i chmury.. ale przecież to idealna pogoda by podróżować ;D Tak więc bez żalu opuściliśmy Freda i zaczęliśmy łapać stopa dalej 🙂 Z wcześniej opisywanego Tillamook udało się nam dotrzeć po 3 dniach (bo też padało) 2 stopami do Newport w przerwach między deszczem 🙂 I tam właśnie utknęliśmy na 5 dni 😛 Ale nam się spodobało 😉 Na szczęście zabrali nas stamtąd bardzo sympatyczni ludzie mniej więcej w naszym wieku, którzy poznali się w 2 dni wcześniej no couchsurfingu i postanowili sobie razem podróżować wzdłuż wybrzeża 🙂

Byliśmy im bardzo wdzięczni, że w końcu dzięki nim udało nam się uciec z Newport 🙂 Przewieźli nas ze 30 km do kempingu, gdzie zostawali na noc, a my dalej łapaliśmy i po chwili zatrzymał się jeden z mieszkańców Yachats wracający do domu i wziął nas ze sobą 🙂 Próbowaliśmy jeszcze chwilę łapać, ale niedługo się miało ściemniać, więc zaczęliśmy szukać miejsca do spania.. Przez chwilę nawet zastanawialiśmy się nad kempingiem, ale był jak zwykle bez prysznica, a kosztował.. 26 $ ! więc zrezygnowaliśmy i poszukaliśmy sobie miejsca niedaleko drogi, ale trzeba było wstać o 5 rano i się zbierać dalej.. Poszliśmy zobaczyć wschód słońca, bo noc była gwieździsta, ale nic nie zobaczyliśmy oprócz mgły i chmur i kawałka oceanu 😉 ale chociaż nie padało 😀

Jak to się zmieniają człowiekowi priorytety pogody w podróży 😉 Nie leje = super pogoda 😀 a że nie widać prawie żadnych widoków – no cóż.. może za jakiś czas będzie widać.. albo jak dotrzemy gdzieś dalej 🙂 Zrobiliśmy sobie jedzonko i zaczęliśmy łapać stopa dalej, a że nie szło nam za bardzo obserwowaliśmy Japończyków (chyba) ze sprzętem fotograficznym próbujących ponad godzinę ustrzelić dobre zdjęcie.. stali tak i czekali na dobry moment.. a on się nie pojawiał.. cóż za cierpliwość ! Była tam bowiem dziura między skałami, do której wpływała woda, wypełniała krater, a potem powinna wystrzelić w górę.. powinna, ale jakoś nie miała ochoty 😛 Chyba po prostu był odpływ albo za małe fale, bo dziura się tylko malutko wypełniała wodą, a inna która według zdjęć miała być „gejzerem” w ogóle się nie wypełniała.. ale nigdy nie wiadomo 😉 Jak już przyjechali tutaj specjalnie dla tej dziury między skałami to nie dadzą tak łatwo za wygraną 😉 Polak już by dawno stracił cierpliwość 😛 Ale wracając do łapania stopa.. miejsce bardzo dobre bo przy tej właśnie atrakcji turystycznej gdzie był duży parking, żeby się zatrzymać, ograniczenia prędkości, więc wszyscy jechali w miarę wolno, dobra pogoda bo nie padało nawet, a my czekaliśmy, czekaliśmy i nic.. Nawet już zdjęcia skończyli robić i pojechali.. a my dalej staliśmy.. Zaczęliśmy się zastanawiać o co chodzi w tym Oregonie? Czy tu mają jakiś zakaz brania autostopowiczów? Czy tu jacyś autostopowicze mordercy grasowali i to nagłośnili w tv 😉 prawda jest taka, że w tym stanie idzie nam bardzo kiepsko bez względu na pogodę, miejsce stopowania i to czy trzymamy kartkę, czy łapiemy tylko na kciuk.. w sumie zabierali nas tylko przyjezdni.. Zagadka ta rozwiązała się w końcu, ale o tym w dalszej części wpisu.. A tutaj nawet w końcu nas ktoś zabrał.. na pakę 🙂 i zawiózł do następnego Freda do Florence 😛 a tam za marketem wielkie wydmy z piachu! 🙂 trochę sobie po nich pospacerowaliśmy – były bardzo ładne 🙂 ciekawe skąd się tam wzięły bo do oceanu było daleko, a dookoła nich był las..

Poszliśmy zrobić zakupy i robiliśmy sobie jedzonko na dworze, kiedy podszedł do nas starszy pan, trochę jak Bob Marley i zaprosił do siebie na wegetariańską zupę 🙂 więc jak skończyliśmy gotować to poszliśmy 🙂 i dostaliśmy wegańską 😀 zupę z czarnego ryżu i fasoli z kukurydzą w puszce po jakiejś konserwie 🙂 i do tego surówkę z sałaty, kiełków, jabłek, marchewki i pysznym octowym sosem 🙂

Fajna idea takiego autobusu, który przyjeżdża tam w każdą sobotę i niedzielę, ale widać że mają też tutaj dużo takich osób potrzebujący w takim razie..

Po zjedzeniu obiadku zszywaliśmy Grześka kurtkę i wtedy podeszła do nas pani, która tam kosiła trawę i dała nam 20 $ na obiad 🙂 chyba wyglądaliśmy na całkiem przyzwoitych bezdomnych – hihi 😉 Tego dnia udało nam się złapać stopa do Coos Bay ze starszym panem, który się bardzo przejmował gdzie będziemy spać i czemu akurat tam chcemy jechać.. a to dlatego, że okazało się to całkiem sporym miastem.. większym niż się spodziewaliśmy.. po drodze pogoda zmieniała się jak w kalejdoskopie, ponieważ cały czas jechaliśmy drogą 101 wzdłuż wybrzeża.. świeciło słońce i schodziło coraz niżej nad ocean, a za chwilę pojawiała się nieprzenikniona mgła, tak że nie było prawie widać samochodu zaraz przed nami, nie mówiąc o widoku na ocean 😉 Jakoś mimo strachu naszego kierowcy udało nam się znaleźć spokojne miejsce do spania bez niedźwiedzi i innych złych sworzeń 😉 tylko hałas samochodów się niósł znad rzeki na naszą górkę, jak samochody przejeżdżały przez kratkowaną podłogę mostu, który kiedyś się chyba podnosił 😉

Wieczorem zjedliśmy za pieniądze od Pani przepyszny organiczny czerwony winogron – bo winogron jest na liście parszywej 12 (znacie tą listę? jest to lista produktów, które muszą być koniecznie jedzone organiczne/z własnego ogródka, żeby nie bolał po nich brzuszek, ponieważ kumulują w sobie najwięcej pestycydów, tzn wśród roślin, bo w mięsie jest ich jeszcze więcej, bo zwierzęta hodowlane jak wiadomo jedzą rośliny ;P )

1. jabłko
2. seler
3. truskawka
4. brzoskwinia
5. szpinak
6. importowana nektarynka
7. winogrona
8. papryka
9. ziemniak
10. jagoda/borówka amerykańska
11. sałata
12. zielony jarmuż czy też kapusta włoska taka marmurkowata

Lista ze strony http://www.pepsieliot.com/jestes-z-polski-nie-masz-wyjscia-musisz-zostac-wegetarianinem/ którą serdecznie polecamy 🙂 i można ją też znaleźć w książce „Dieta roślinna na co dzień” Hever Julieanna, która jest najlepszą książką dla początkujących wegan/pasjonatów kuchni roślinnej 🙂

Wracając do winogronu jest tutaj bardzo drogi, więc jedliśmy go pierwszy raz 😀

A na śniadanko najpyszniejsza na świecie surówka z organicznego jarmużu, papryki czerwonej i pomidorka malinowego, plus nieorganiczne awokado – z listy szczęśliwej piętnastki 😀 na której są produkty właściwie odporne na pestycydy:

1. cebula
2. słodka kukurydza (uwaga musi być nie GMO)
3. ananas
4. awokado
5. asparagus
6. słodki zielony groszek
7. mango
8. oberżyna/bakłażan
9. melon
10. kiwi
11. kapusta
12. arbuz
13. bataty (słodkie ziemniaki)
14. grejpfrut
15. grzyby

Uwielbiamy takie sałatki 🙂 i jarmuż, który nie jest pryskany jest bardzo smaczny, nawet całkiem na surowo, bez gotowania na parze choćby kilka minut, bo nie jest w ogóle gorzki! a jest najzdrowszym pokarmem na świecie, bo ma największą gęstość energetyczną według skali ANDI (znacie? 😀 można o niej poczytać na stronie http://www.akademiawitalnosci.pl/jak-oszczedzac-na-jedzeniu-czyli-optymalizacja-eksploatacji/ którą też polecamy 🙂 lub w wyżej wymienionej książce 🙂 ) i polecamy każdemu, dla dobra swojego zdrowia, żeby się z nim zaprzyjaźnił 🙂

Po śniadanku dalej łapaliśmy stopa rozmawiając jak to ciężko w Oregonie i że kobieta nas jeszcze żadna nie wzięła na stopa (oprócz jednej w Słowenii, do której podeszliśmy na stacji benzynowej i okazała się być.. Polką 😀 ) i jakie to ludzie robią śmieszne miny jak nas nie chcą zabrać, albo jakie dziwne rzeczy nam pokazują 😛 ale o tym to by chyba lepiej film nakręcić.. 😉 kiedy nagle na stacji benzynowej niedaleko której łapaliśmy zatrzymuje się samochód i na nas trąbi.. ja stoję dalej koło plecaków, a Grzesiek idzie pogadać 🙂 Pierwszą kobietą nie zagadaną przez nas wcześniej, która chce nas zabrać na stopa jest Amanda 🙂 zawiezie nas do Port Orford, ale najpierw jeszcze wjedzie na chwilę coś załatwić do domu.. A może by tak zapytać o prysznic.. rozmawiamy sobie między sobą, kiedy po chwili rozmowy skąd jedziemy, dokąd, jak długo itd. sama proponuje, żebyśmy wzięli prysznic i zrobili pranie jeśli chcemy 🙂 bo wie jak to jest kiedy człowiek śpi pod namiotem na amerykańskich kempingach bez ciepłego prysznica.. szczególnie jak się jest kobietą.. Zgadzam się z Tobą Amando całkowicie 🙂 Po chwili odwiedzamy naszą wybawicielkę w jej domu, stajemy się bardziej ludzcy i dużo ładniejsi 😉 Po prysznicu i  ogoleniu pijemy soczek pomarańczowy i jesteśmy gotowi ruszyć dalej 🙂 Przywiozła nas do siebie do domu i nie dość, że nie wycięła nerki (a zna anatomię bo jest pielęgniarką i ma dużo medycznych książek 😉 ) to jeszcze poratowała prysznicem, dała pełno suchych ręczników, napoiła i nakarmiła – jest naszą ulubioną kobietą, która nas wzięła na stopa 😀 Jak to kobieta bardzo dużo nam opowiedziała i dzięki temu wiemy jak drogie są tu studia, bo właśnie studiuje na uczelni wyższej kolejny stopień pielęgniarskiego wtajemniczenia i płaci 25 000 $ rocznie! Czyli u nas można powiedzieć, że faktycznie na dziennych studiach edukacja jest praktycznie za darmo 😛 Wiadomo, że książki, jedzenie, mieszkanie, ale za same studia się nie płaci tyle na szczęście, bo jak czytałam ostatnio np. o weterynarzach w USA to po skończeniu studiów mają średnio 300 000 $ długu! Wyobrażacie sobie to? Jeszcze najczęściej mieszkanie na kredyt, samochód (oczywiście jak największy) na kredyt.. jak oni muszą być bardzo zadłużonym narodem.. Faktycznie chyba całe pieniądze w Ameryce przez american dream są z długu.. Jeśli nie oglądaliście Zeitgeist to gorąco polecamy, aby zapoznać się jak działa system monetarny.. Niestety w Polsce też zaczyna to wyglądać bardzo podobnie.. Ale wracając do Amandy jest rozwiedziona, ale jak to stwierdziła to u nich normalne.. jakie to smutne, że u nas w Polsce też coraz częściej.. Traktuje swoje 2 psy jak swoje dzieci i pytała czy w Polsce też tak jest 🙂 Ale najbardziej się skupiła na naszym bezpieczeństwie w podroży – czy mamy gaz pieprzowy itd. Ona ma zawsze przy sobie gaz pieprzowy, nóż i jeszcze pistolet! I że normalnie nigdy nie bierze autostopowiczów, ale my tak przyjaźnie wyglądaliśmy 🙂 I powiedziała czemu tutaj prawie nikt nie bierze na stopa.. Ponieważ mają ogromny problem z narkotykami, a że tacy ludzie najczęściej łapią stopa, no bo wiadomo nie mają pieniędzy i samochodu. I że jej osobiście się przydarzyło, że jak stała na czerwonym, a kawałek dalej stał ktoś i łapał stopa, podbiegł do jej samochodu i zaczął szarpać za klamkę (ale u nich automatycznie po włączeniu silnika zamykają się drzwi) i jakiś koleś trzy samochody dalej powalił go na ziemię i zadzwonił po policję.. i że podobno tutaj często się takie rzeczy zdarzają.. i czy u nas też taki mamy problem? W sumie my z dużego miasta, ale szczerze mówiąc nie widzieliśmy aż tylu bezdomnych i naćpanych ludzi we Wrocławiu jak tutaj w większych miastach.. U nas chyba raczej ludzie piją, jak sobie nie radzą ze światem.. chociaż dopalacze też coraz popularniejsze.. Ale bezdomnych jest dużo mniej.. może pogoda nie sprzyja.. a może mniej dla nich pomocy niż tutaj.. ciężko powiedzieć.. Opowiedziała nam też trochę o przyrodzie i okolicy i dojechaliśmy do Port Orford 🙂

Stamtąd zabrał nas młody chłopak, który nie wiedział jeszcze gdzie jedzie (chyba po prostu na przejażdżkę) i przywiózł nas do Gold Beach 🙂 Poszlibyśmy na zachód słońca, ale znów wielka mgła przykryła ocean i okolice, więc poszliśmy szukać miejsca na domek 🙂

Udało się całkiem nieźle tak, że nie trzeba było w końcu wstawać wcześnie rano, więc zmęczeni zasnęliśmy już po 20:00 i spaliśmy 12 godzin! 🙂 Ale chyba się zregenerowaliśmy i czujemy się wyspani 🙂 Z ciekawostek – przez deszczowy tydzień spotkaliśmy w pralni 2 chłopaków na rowerze, jeden z Kanady drugi z UK, którzy też jadą na południe i potem znów spotkaliśmy tego z Kanady we Fredzie we Florence i wczoraj znowu go spotkaliśmy w Port Orford 😀 a myśleliśmy, że nam już zwiał daleko 🙂 fajnie się tak spotykamy 🙂 jak starzy znajomi 😉 I jeszcze bardzo fajne jaszczurki spotykaliśmy w lesie jak wędrowaliśmy i w ogóle przed nami nie uciekały tylko sobie beztrosko spacerowały 🙂 a duża dorosła jaszczura zastygła w bezruchu i tylko się na nas patrzyła 🙂 Były przeurocze 🙂 Mają piękne oczy i słodziutkie łapeczki 🙂 sami zobaczcie 🙂

Jak takie malutkie smoki 🙂 A teraz namiot złożony i ruszamy dalej w naszą przygodę 🙂

Oby się dalej udało w miarę sucho 🙂 cieszymy się, że jest słońce 🙂 jest ciepło 🙂 mamy suche ubranka 🙂 jemy sobie pyszne jedzonko 🙂 oglądamy fajne widoki 🙂 albo tajemniczą mgłę 😉 jeździmy sobie na stopa 🙂 albo medytujemy przy drodze łapiąc stopa 🙂 spotykamy samych świetnych ludzi 🙂 uczymy się o Ameryce 🙂 obserwujemy świat dookoła nas 🙂 cieszymy się każdą chwilą 🙂 że możemy sobie spacerować 🙂 oddychać świeżym powietrzem 🙂 oglądać zwierzątka 🙂 przyglądać się ludziom 🙂 rozmawiać sobie z nimi 🙂 uśmiechać się do nich 🙂 no i cieszymy się, że jesteśmy razem 🙂 już 146 miesięcy 😀 i możemy sobie wspólnie podróżować i nacieszać się sobą i tym co nam się przydarza 🙂 i być tu i teraz 🙂 miłością i radością 🙂 dziękujemy! 🙂

Pyszne curry i botwinka.. i zabawy z Kaleesi :)

1 października godz. 09:26

Siedzimy sobie w sklepie w Tillamook, gdzie jakimś cudem jest gniazdko elektryczne i wi-fi jednocześnie 😀

Browarek dla biegaczy za skromne 7$ 😛 Nie próbowaliśmy 😉

Mimo, że z parku Olympic wyruszyliśmy dosyć późno, udało się nam złapać stopa prosto do planowanego Aberdeen i to chyba w minutę 😛

Zabrał nas Roy, który tworzy artystyczne meble z wielkich poskręcanych pni 😀 Pokazał nam nawet gazetę, w której był na pierwszej stronie i mówił, że to nie on tworzy, ale natura jest twórcą i pozwala mu się odkrywać 🙂

W Aberdeen zrobiliśmy zakupy i nawet pozwiedzaliśmy trochę to miasteczko, które jednak nie miało zbyt dużo do zaoferowania, więc nic dziwnego, że Kurt Cobain stamtąd uciekł 😉 ale odwiedziliśmy jego pomnik w okolicy, w której się urodził. W końcu Nirvana to mój pierwszy młodzieńczy ulubiony zespół 🙂

Jak na niezbyt urodziwe miasteczko przystało, w wielu miejscach próbuje w nim rozkwitać sztuka, żeby troszkę podkolorować jego szarość 😉 bardzo nam się podobały rzeźby i murale 🙂 była nawet cała uliczka, gdzie można było namalować jakiś swój obraz na ścianie 🙂 fajna akcja 🙂

Jest nawet Polska. Kto znajdzie? 😛

Plusem Aberdeen był też rynek, na którym kupiliśmy sobie pyszne słodkie dojrzałe melony kantalupa po 0,99 $ za sztukę i banany z kropami za.. 0,19$! 🙂

W końcu się najedliśmy owoców 🙂 W końcu ceny zaczęły być bardziej przystępne 😉 W końcu też zrobiło się.. gorąco! 🙂 krótki rękawek i podwinięte nogawki w spodniach 🙂 Czyżby udało się w końcu dotrzeć do lata? 🙂 Ale czeka na nas Redwood, więc powoli kilkoma stopami, najpierw dotarliśmy do Raymond, gdzie za to wszystko było mega drogie 😛 a stamtąd superszybkim sportowym autem – nasz kierowca aż dostał mandat 😉 ale pan władza był bardzo miły i tylko straszył z 10 razy więzieniem 😛 a nasz driver przez 10 lat jak jeździł samochodem (od 16. roku życia!) dostał dopiero pierwszy mandat 😉 za bardzo chyba się z nami rozgadał i nie zauważył ograniczenia prędkości 😉 Trzeba przyznać, że amerykańscy kierowcy, przynajmniej ci, z którymi my jeździmy jeżdżą bardzo dobrze i bezpiecznie.. często też bardzo szybko, ale nie.. głupio.. tzn. nie wyprzedzają na górce, zakręcie, jak nic nie widzą.. Polakom niestety zdarza się to za często.. Dotarliśmy do Warrenton i mieliśmy nadzieję że w Walgreens będzie Vega One, ale pozostało nam tylko testowanie nowego zastępnika warzywno-owocowego Garden of Life RAW Organic Meal.. niestety nie ma aż takiego super składu i.. smaku 🙂

Odezwało się do nas kilka osób, że nie mogą nas przenocować lub nie mają pralki 😛 i Lydia, że jutro możemy przyjechać 🙂 i nawet zapytała czy po nas przyjechać, bo do Astorii było kilka mil.. ale ponieważ miała być w domu po 14:00 stwierdziliśmy że do 15:00 powinniśmy spokojnie zajść na nogach, nawet z ciężkimi plecakami 🙂 Tutaj już nie było tak gorąco mimo, że świeciło słońce, ponieważ było bardzo wietrznie.. Dookoła Astorii są trzy mosty, w tym jeden, którym przyjechaliśmy z Waszyngtonu i wjechaliśmy do Oregonu ma aż 6 km! 🙂 bardzo fajnie to wygląda, szczególnie z góry 🙂

U Lydii, Jamesa i Kaleesi spędziliśmy 2 noce 🙂 Czuliśmy się u nich prawie jak w domu 🙂 znów gorący prysznic i pranie sprawiły, że staliśmy się bardziej cywilizowani 🙂 Ale najfajniejsze były rozmowy z nimi 🙂 Pierwszego wieczoru pojechaliśmy samochodem na wybrzeże obejrzeć zachód słońca, statki, centrum miasteczka i.. lwy morskie 🙂 Pierwszy raz je widzieliśmy na żywo 🙂

Jak wróciliśmy do mieszkania, gospodarze poczęstowali nas przepysznym wegańskim curry! 🙂 Już dawno nie jedliśmy czegoś tak dobrego 🙂 i z ziemniakami, które się Grześkowi już tak dawno marzyły ;D graliśmy też w bardzo fajną grę planszową Pente, która nieźle angażuje mózg 😛 .. chyba sobie taką kupimy, jakbyśmy się nudzili 😉 hihi 🙂 oczywiście się nie nudzimy tutaj w ogóle i mamy jeszcze pełno książek do przeczytania 😉

Chcieli nam dać materac dmuchany, pościel itd, ale przecież mamy swoje matki samo-pompujące i śpiworki 🙂 Lydia pracuje w college’u i dzięki temu, że jeździ do pracy na 11:00, mogliśmy się porządnie wyspać 🙂 Rano wypiliśmy wymarzone zielone smoothie (banany, jarmuż, ananas, mleko migdałowe).

Po śniadanku wybraliśmy się na wieżę widokową (Astoria Column – 38m wysokości, 164 schody) bo była piękna pogoda 🙂 Widoki były wspaniałe 🙂 dookoła góry, długie mosty, ocean, statki 🙂 i mało ludzi o tej porze dnia 🙂 no i bez plecaków! 🙂 to chyba było najfajniejsze 🙂

 

Mój znaleziony samolocik niestety za długo nie poleciał z góry, ale znalazł go znów ktoś na dole i poskładał od nowa, więc będzie przynajmniej wielokrotnego użytku 😉 samolocik zrzucany z wieży, też może być recyklingowany 😛

Wieża w tym roku była odrestaurowana i miała odnowione obrazy, które były na niej już 90 lat temu 🙂 Była to cała historia Astorii, od czasów kiedy przybyli tu Europejczycy, żeby stworzyć Indianom „nowy wspaniały świat”..  No cóż.. zdecydowanie nie ma z czego być dumnym 😛 wystarczy spojrzeć jak pięknie i dziko wyglądała ta kraina zanim przybyli stwarzać cywilizację 😛 aż mi się zachciało obejrzeć Pocahontas (ale dawno nie widziałam) albo Avatara 😉

Posiedzieliśmy sobie trochę na łące obok wieży i przepisywaliśmy wspomnienia z Olympic 🙂 a w międzyczasie znów zaczęło mocno wiać i się robić zimno 😛

Wymyśliliśmy, że zrobimy dla Lydii i Jamesa jakieś tradycyjne polskie danie w ramach wdzięczności 🙂 i żeby pochwalić się trochę naszą kulturą i pysznym polskim jedzeniem 🙂 Wybór padł na botwinkę – oczywiście w wersji wegańskiej 😀 Za lekko nam było bez plecaków to sobie wymyśliliśmy dźwiganie zakupów przez całe miasteczko o niezliczonej ilości wzgórz – hihi 😉 Oczywiście wszystkie składniki musiały być organiczne – więc była to niezła inwestycja 😉 szczególnie koperek, który nie jest tutaj tak powszechny jak u nas 😛 ale wiadomo, że jest to najważniejszy składnik botwinki dodający aromatu, ważniejszy nawet niż buraki 😛 Była trochę trema, tym bardziej że nigdy wcześniej nie robiliśmy botwinki 😛 i oczywiście jak to my – nie mogliśmy zrobić w całości z jednego przepisu, tylko jak zwykle stworzyliśmy swój własny 😉

Ale kiedy już w trakcie tworzenia naszego dzieła kulinarnego Lydia wołała z pokoju, że super pachnie, troszkę się uspokoiliśmy 🙂 takie gotowanie jest nieźle kreatywne 🙂 Zupka miała na dnie miseczek puree z ziemniaków prze-py-szne! 🙂 a botwinka była doprawiona świeżym czosnkiem, imbirem, papryczką chilli, koperkiem i mlekiem kokosowym 🙂 a na górze dekoracja z koperku i orzechów włoskich 🙂 Nie chwaląc się zupa nam wyszła.. obłędna! 😀 Gospodarze się zachwycali a my.. nacieszaliśmy się polskim smakiem 🙂 Gorąca pyszna zupa to jest to! W kuchence turystycznej nie da się takiej zrobić 😛 Nawet w akademiku w parowarze nie robiliśmy zup 😛 mimo, że lubimy 🙂 więc już nam się bardzo tęskniło 🙂 Lydia chciała przepis (trzeba stworzyć 😛 ) więc to najlepszy znak, że smakowało 🙂

A po kolacji znów rozmowy głównie o podróżowaniu (w końcu to też podróżnicy) 🙂 dzięki którym się sporo dowiedzieliśmy o okolicy bliższej i dalszej 🙂 Trochę podszkoliliśmy angielski, trzeba by się teraz zabrać za hiszpański 😛 Oprócz rozmów i jedzenia super były też zabawy z Kaleesi, ponieważ jest ona.. kotką 😀 a wiadomo jak ja kocham koty 🙂 w dodatku była przemiła, zabawna i była pieszczochem 🙂 i chyba mnie polubiła 😀

Poznaliśmy kolejnych wspaniałych przyjaciół, za którymi będziemy na pewno tęsknić 🙂 Trafiamy na naszej drodze na takich cudownych ludzi 🙂 Jesteśmy bardzo wdzięczni! 🙂 Lydia przed pracą zawiozła nas jeszcze z powrotem do Warrenton, żeby było szybciej niż nasze 1,5 godziny na nogach przez most 😛 i nasze drogi się rozeszły.. ale mam nadzieję, że jeszcze kiedyś się spotkamy 🙂 może w Polsce – gdzie kiedyś chcieliby pojechać, bo dziadek Jamesa jest z Polski 🙂

Z Warrenton trafiliśmy do Manzanita mijając po drodze Cannon Beach ze skałami wystającymi z morza, a potem według naszego kierowcy najlepszą plażę na całym West Coast do surfingu 🙂 Tym razem nie będziemy próbować, bo chmury deszczowe nas ścigają, ale w sumie fajnie by było kiedyś spróbować jak już jesteśmy na West Coast 🙂

Stamtąd zabrał nas na pace młody chłopak tutaj 🙂 podoba mi się jeżdżenie na pace – jak rollercoaster 🙂

Dzisiaj jest pochmurny, deszczowy dzień i najchętniej byśmy siedzieli cały dzień pod dachem w ciepełku 😛 ale chyba gdzieś się dalej ruszymy w kierunku parku – zobaczymy co z tego wyjdzie 🙂 może aż tak nie zmokniemy 😉 może już się wypadało 🙂 najważniejsze, że udało nam się w końcu kupić impregnat I zaimpregnować buty i znów.. działają! 🙂 są wodoodporne, a nogi suche 🙂 już dzisiaj testowaliśmy na wysokiej mokrej trawie 🙂 Jakie proste rzeczy mogą człowieka ucieszyć 🙂 zaimpregnowane buty 🙂 suche skarpetki 🙂 ciepłe ubranie 🙂 pyszne banany 🙂 fasolka z puszki w sosie pomidorowym 🙂 prąd w gniazdku! 🙂 wi-fi 🙂 plecak pełny jedzonka 🙂 ciężki, ale samowystarczalny 🙂 w końcu cały nasz domek dźwigamy na plecach 🙂 no i to, że możemy się tym wszystkim razem cieszyć 🙂 że razem sobie jemy śniadanko 🙂 razem sobie człapiemy z kreaturkami 🙂 razem sobie mokniemy 🙂 Dziękujemy! 🙂

Bambi na prywatnym kempingu

15 września godz. 11:19 (USA)

Mike wczoraj po nas nie przyjechał, czekaliśmy na niego do 9:30 i zaczęliśmy łapać stopa z powrotem do drogi 101.. może zaspał, może zapomniał, ale nic się nie dzieje przez przypadek..

Dzięki temu poznaliśmy native American (rdzennego Amerykanina), milionera, a przy tym bardzo sympatycznego i interesującego człowieka – Eda.

Do drogi 101 było 7 km i na szczęście dojechaliśmy tam na pace z Polakiem z pochodzenia, ale po polsku nic nie gadał 😛 Stanęliśmy na skrzyżowaniu i czekaliśmy.. najpierw zatrzymał się koleś, który powiedział, że nie jedzie tam gdzie chcemy, ale za kilkadziesiąt dolarów nas zabierze.. nie dzięki 😛 czekał na kogoś.. i tym kimś okazał się jego szef.. Ed, który od razu jak nas zobaczył powiedział, że nas podrzuci i że widział nas wczoraj koło Walmarta 🙂 Co chwilę ktoś nam mówi, że nas gdzieś widział, więc chyba jesteśmy dość rozpoznawalni – przez nasze spodnie zapewne 😉 Zaczął opowiadać iloma różnymi rzeczami się zajmował w życiu.. budował canoe z wielkich drzew, łowił ryby, jest przewodnikiem i opowiada o rybach, a jego głównym zajęciem jest chyba konstruowanie domów.. mówił że ma szczęście w życiu, mieszka w pięknym miejscu i zna tajemnice Indian i jedną nam nawet zdradził.. zatrzymał się na środku drogi, wyrwał chwasta, powąchał i przyniósł, żebyśmy my też powąchali, że to dzika marchewka i to się je, a wszyscy prawie myślą, że to takie białe kwiatki sobie rosną przy drodze 😛 i że w lesie jest pełno jedzenia, tylko trzeba wiedzieć co można jeść 🙂 Pokazał nam orła nad jego gniazdem przy drodze, zawiózł do Visitor Center, gdzie dostaliśmy fajną mapę i powiedział, że przeszedł wszystkie szlaki w Olympic National Park i że najładniejszy jest z Brinnon do Lake Quinault.

Szlak ma około 50 mil, wiedzie piękną doliną wśród dzikości, zieloności i wielkich drzew jak jego samochód (a był spory ;)). Zdaliśmy się więc na opinię Indianina i postanowiliśmy nie jechać już dalej do Port Angeles, bo tam więcej ludzi i cywilizacja. Zanim nas wysadził u wejścia na szlak zatrzymaliśmy się w sklepie przy drodze, żeby zrobić zakupy i dał nam 100$! żebyśmy sobie kupili co potrzebujemy 🙂

Czy już pisałam jakie mamy szczęście do ludzi, których spotykamy? 🙂 Jesteśmy mega wdzięczni 🙂 bardzo dziękujemy! 🙂 Kupiliśmy banany (z kropami oczywiście), jabłka, marchewki, wodę (nic od rana nie piliśmy) i Clifbary 🙂 Byliśmy gotowi na podbój szlaku 🙂 W ciągu drogi spotkaliśmy z 10 osób. Zrobiliśmy postój przy rzece na pierwszym kempingu, a raczej tym co z niego zostało 😉

Usiedliśmy na ławce, żeby się uziemić, poopalać i coś zjeść 🙂 Szum rzeki, śpiew ptaków, słodka wiewiórka nas odwiedziła, ale oczywiście nic nie dostała i sobie sama poradziła ze zdobyciem jedzonka 🙂 W końcu jest cieplutko, uwielbiam zapach gorących igieł 🙂 Jest bardzo zielono, słychać tylko dźwięki natury 🙂 Tak sobie wędrujemy z naszymi ciężkimi kreaturkami i medytujemy 🙂 „Każdy krok niesie pokój”, „mamy wszystko czego nam potrzeba” 🙂 promieniujemy naszą miłością i radością dookoła 🙂 czerpiemy pozytywną energię z natury i emanujemy nią 🙂 Po drodze minęliśmy wielkie skały, piękny wodospad, dużo zwalonych na drogę starych drzew, pełno ptaków.. doszliśmy do drugiego kempingu – naszego celu 🙂 Nie wiem ile ma lat, ale lata świetności ma już dawno za sobą.. ławki zarośnięte mchem, zalane mułem z rzeki, tak samo grille.. natura odbiera to co kiedyś do niej należało..

Widać, że nie jest to zbyt często wykorzystywane miejsce w dzisiejszych czasach.. tyle kilometrów dojść na nogach z plecakiem, bez auta/kampera? Oprócz nas wieczorem było dwóch panów i.. trzy sarenki.. dwie malutkie przesłodkie i ich mama 🙂 w ogóle się nas nie bały, podeszły do nas same bardzo blisko 🙂 są takie piękne 🙂 maluchy dokładnie jak Bambi 🙂

Na szczęście są skrzynki misiowe i nie trzeba wieszać wszystkiego na drzewie i jest nawet kibelek.. wow! 🙂 Rozłożyliśmy się na drugim końcu kempingu.. kiedyś było tu naprawdę pełno miejsc.. ze 30? Takie stanowiska dla maksymalnie 8 osób: ławka lub dwie, miejsce na ognisko i grilla i miejsce na namiot.. i co jakiś czas skrzynka misiowa. Grzesiek zrobił mi nawet ognisko 🙂 Jak ja uwielbiam ogniska i patrzenie się w ogień i mieniący się żar 🙂 Chyba prawie wszyscy to lubią bo kojarzy się nam być może z jakąś naszą pradawną naturą i historią? 🙂

Wieczory i poranki są bardzo chłodne, ale na szczęście namiot nie zamarza 😛 a w śpiworku jest ciepło w jednym długim rękawie 🙂 W końcu się porządnie wyspaliśmy 🙂 Nie pamiętam już kiedy wstaliśmy po 8:00.. Nawet jak spaliśmy u kogoś w domu to wstawaliśmy wcześnie, nie mówiąc już o spaniu w lesie gdzieś w okolicy miasta.. A jak wstaliśmy okazało się, że mamy cały wielki kemping tylko dla siebie i swoje małe Bambi 🙂

Jak tylko wyszliśmy z namiotu chodziły sobie dookoła nas 🙂 Jest tutaj tak fajnie, że dzisiaj tu zostajemy, żeby odpocząć, polenić się, poczytać, umyć włosy 🙂 rozłożymy sobie nawet hamak.. a co? 🙂

Na razie mimo, że świeci słońce jest jeszcze dosyć chłodno, bo wieje mocny wiatr od rzeki, ale mam nadzieję, że po 13:00 będzie już cieplej 🙂 zobaczymy 🙂 Ciekawe jak długo będziemy nacieszać się swoim prywatnym kempingiem dzisiaj 🙂 Super jest takie miejsce w środku niczego, a za towarzystwo tylko dzika przyroda 🙂 no i my dla siebie nawzajem 😉 czyli najlepsze towarzystwo oczywiście 🙂 Dziś będzie dzień uważności, medytowanie, bycie tu i teraz, nacieszanie się wszystkim 🙂 Bo wiadomo, że najlepsza medytacja to taka kiedy robi się wszystko uważnie i z miłością i radością 🙂 myje zęby, pije, je, chodzi.. 🙂 Bo właśnie ta chwila jest jedyną, którą mamy 🙂 jedyną, w której naprawdę żyjemy 🙂 jedyną, którą możemy celebrować, którą możemy się nacieszać 🙂 Chcemy wykorzystać każdą cenną chwilę naszego życia, bo nigdy nie wiadomo ile ich zostało.. Dziękujemy! 🙂

Pierwszy nocleg w hotelu

13 września godz. 12:23 (USA)

Dzisiaj w końcu dzień odpoczynku 🙂 Siedzimy sobie nad rzeczką Vance Creek, cisza, spokój, ptaszki tylko ćwierkają i świerszcze grają i woda szumi 🙂 Jaka odmiana od hałasu miasta 🙂 Przywiózł nas tutaj Mike, pokazał fajne miejsce nad rzeką gdzie można rozbić namiot (drobnokamolkowa plaża), gdzie jest jezioro z miejscem do kąpania i gdzie są świeże warzywka (jak już wiedział żeśmy weganie po pytaniu czy lubimy ryby) i pojechał łowić ryby, a jutro po nas przyjedzie o 9:00, żeby nas zabrać dalej 🙂 Przez ostatnie dni sporo się nachodziliśmy z naszymi ciężkimi kreaturkami, więc przyda nam się bardzo jeden dzień przerwy 🙂 Robimy tyle kilometrów po mieście, że mamy wydatek energetyczny jak po maratonie wg endomondo 😉 i tak też się czujemy wieczorem 😛 Bolą nas plecy i nogi już prawie we wszystkich możliwych miejscach 😉 a że śpimy krótko, nie zdążają się zregenerować do końca.. Ostatnie noce spędzaliśmy w mieście (między drzewami co prawda, ale jednak blisko ludzkości), więc wcześnie rano wstawaliśmy, żeby się zebrać z namiotem, zanim ktoś pójdzie z psem na spacer 😛 Wczoraj rekordowo wstaliśmy o 5:00 😀 Dziś na szczęście trochę później 🙂

Z parku Larabee zabrał nas chyba już dwudziesty z kolei kierowca, który przewiózł nas kawałek poza miasto do parkingu koło restauracji skąd zabrało nas małżeństwo jadące do Burlington 🙂 Przy restauracji był piknik z widokiem na ocean i z jeżynami 🙂 Tutaj jest ich pełno, zresztą w Kanadzie też, ogromne krzaki mega kłujące, wypełniające wolne przestrzenie – schronienie dla zwierzaczków i.. bezdomnych w mieście 😛

W Burlington usiedliśmy na zewnątrz McDonalda bo było ciepło i internet i sikanie 😛 ale jak się okazało nie zdążyliśmy opublikować posta bo w środku nie było nigdzie gniazdek! i nie mieliśmy gdzie doładować komputera.. Nie był to wyjątek, bo w żadnym markecie, który od czasu wjazdu do USA odwiedziliśmy nie było gniazdek! Stany Zjednoczone by się wydawało, że dobrobyt itd. 😛 ale jednak chyba tylko na Alasce mieliśmy tak dobrze 😉 Chyba, że to wyjątek w stanie Waszyngton i gdzie indziej będzie lepiej.. okaże się 🙂   Utrudnia to jednak jeszcze bardziej wstawianie postów.. w dzikości wiadomo – brak neta i prądu, w mieście jest wifi gdzieniegdzie, ale nie ma gdzie podładować elektroniki.. no chyba, że przy elektrycznym wózku w przedsionku do marketu 😉 to jest jedyne miejsce, ale nie jesteśmy aż tak zdesperowani, żeby tam siedzieć kilka godzin 😛 Dobrze, że się pogoda poprawiła, to będziemy solara używać jak najczęściej 🙂 ale niestety nie możemy tak podładować komputera.. jakoś sobie będziemy radzić 🙂

No więc po zawodzie, że nie udało się wstawić posta, zaczęliśmy szukać miejsca do spania i okazało się, że w miarę zielone i odludne miejsce jest co najmniej 10 km drogi od Mc’a 😛 Kolejnym wstrząsem było to jak szybko robi się ciemno!, podczas naszej wędrówki przez miejską dżunglę o godzinie 20:00 było już całkiem ciemno.. byliśmy w szoku 😛

Kiedy doczłapaliśmy się ledwo podnosząc nogi do Little Mountain Park okazało się (mimo, że na nawigacji park miał pełno ścieżek i wydawał się taki.. zadbany?), że jest to las deszczowy jak z jakiegoś filmu 😛 Wielkie paprotki, zwalone drzewa, zielone porosty na drzewach.. jak by nikt nigdy tam nie sprzątał (oprócz zrobienia ścieżek).. w takim miejscu widać jak wszystko przemija i że takie drzewo np. które wydaje się całkiem martwe tak naprawdę jest już nowym drzewem, a nawet kilkoma.. nie widać granicy między tym co martwe a co żywe.. wszystko jest ze sobą połączone.. takie to życiowe.. Ale wracając do wyglądu lasu i do tego, że było już całkowicie ciemno i włączyliśmy czołówki, żeby cokolwiek było widać – ciężko było znaleźć jakiekolwiek miejsce do spania.. Po kolejnych kilometrach ku naszemu zdziwieniu znaleźliśmy idealnie płaskie miejsce, blisko ścieżki, ale zarośnięte i w takim miejscu, że pewnie dużo ludzi tędy nie chodzi..

Zasypiało się dziwnie – taka całkowita cisza.. zero wiatru, zero ptaków, tak ciemno że czy się otworzyło oczy czy zamknęło nie było różnicy – tylko czarność 😛 ale spało się bardzo dobrze 🙂 Aż do momentu kiedy po 7:00 rano obudziły Grześka (o dziwo :P) głosy jakichś dziewczyn.. chyba nas zauważyły, ale nic nie powiedziały.. Ale jak za chwilę szły kolejne osoby i jedna z nich stwierdziła „very nice place to camp” stwierdziliśmy, że czas się zbierać 😛 bo i tak już nie pośpimy..

Kolejny trail z powrotem przez miasto zajął nam większość dnia z postojami na jedzenie itd. i kiedy pod wieczór dotarliśmy na zakupy do Freda, zaczęliśmy już obmyślać gdzie tym razem pójdziemy spać, bo tamta miejscówa już spalona 😉 Wtedy podszedł do mnie Tim i zapytał czy czegoś nie potrzebujemy do jedzenia albo coś, czy autostopowicze i gdzie jedziemy.. powiedziałam, że nie dziękuję i że do Olympic National Park, on na to, że tam jest super i powodzenia 🙂 Bardzo sympatycznie 🙂 Za chwilę wrócił zapytać czy chcemy z nim jechać bo jedzie na południe Seattle – no to mamy stopa! 🙂 Tylko dopiero co pisaliśmy ludziom z couchsurfingu, że od jutra byśmy chcieli spać u nich, więc znów by trzeba chodzić i szukać noclegu w lesie 😛 Ale zgodnie z zasadą, żeby mówić życiu TAK (oglądaliście „Jestem na tak” (Yes man) z Jimem Carreyem – świetny film – polecamy :)) stwierdziliśmy, że jakoś to będzie i że bardzo chętnie się z nim zabierzemy 🙂 Tim okazał się przewodnikiem wycieczek po parkach narodowych w USA i dzięki niemu jechaliśmy pierwszy raz na stopa busem.. z przyczepką 🙂 Dowiedzieliśmy się też trochę o różnych parkach i że wszędzie jest super 🙂 widać, że lubi to co robi 🙂

Miał jechać stopem na Alaskę, kiedy znalazł tę pracę 🙂 zresztą stopem też zwiedził pełno miejsc 🙂 Kiedy przejeżdżaliśmy obok Seattle widzieliśmy wieżowce, sławną wieżę widokową i.. pełno namiotów bezdomnych pod autostradami. Naprawdę całe osiedle.. wielkie miasto, a do tego przez cały rok temperatura pewnie powyżej zera.. no cóż.. sami sobie zgotowali ten los.. Dziwne to dla nas, że ktoś wybrał takie życie, trudno nam to zrozumieć, ale kto wie jak byśmy postąpili żyjąc jego życiem.. Jakoś zawsze wierzę, że jak tylko ktoś chce to potrafi wybrnąć ze wszystkich życiowych trudności.. ale może nie chce? może tak woli.. tzn. chce, ale właśnie tak żyć.. tak czy siak jakiś taki smutek wywołuje ten widok.. Na szczęście okazało się, że nie musimy szukać noclegu w tej ogromnej konkurencji namiotowej 😉 bo Timothy się nad nami zlitował i zaproponował nocleg w swoim pokoju.. w hotelu! 🙂 Tym sposobem pierwszy raz na tym wyjeździe spaliśmy w hotelu 😀 na podłodze co prawda, ale jakże wygodnie 🙂 i gorący prysznic i pranie i elektryczność! 🙂 nawet dwa posty się udało wrzucić, ale za to nie za długo się spało 😉

Dostaliśmy nawet butelkę czerwonego wina żeby godnie uczcić pierwszą noc w hotelu 🙂

Jak my się poświęcamy dla Was, żebyście się dowiedzieli co u nas ;D Zjedliśmy sobie też razem kolację i śniadanie z zapasów Tima z poprzedniej wyprawy: mix sałat, awokado, świeża marchewka plus kasza jaglana na kolację (całkiem zdrowo) a bułki z dżemem truskawkowym (pyszny i mało słodki) i masłem orzechowym na śniadanie (normalnie tak nie jemy, ale można zaszaleć 😉 ), a w międzyczasie banany i mieszanka orzeszków 🙂

Super nam się gadało, dużo się dowiedzieliśmy, zrobiliśmy zdjęcia map parków 🙂 Kolejny raz jestem pod wrażeniem jakie mamy szczęście w życiu i jakich wspaniałych ludzi spotykamy na swojej drodze 🙂 Jesteśmy mega wdzięczni! 🙂

Rano Tim zawiózł nas na wyjazd w kierunku Tacoma, gdzie zawiózł nas starszy pan, który też oczywiście kiedyś jeździł stopem 🙂 10000 mil przejechał – wow! 🙂

W Tacoma znów trail przez miasto, tym razem do REI bo stwierdziliśmy, że przyda nam się nowa butla, a obok był wyjazd na autostradę 🙂

Stamtąd zabrał nas kolejny starszy pan, który nam powiedział, że dzięki Polsce i Wałęsie nastąpił przełom i im też się dzięki temu lepiej żyło 🙂 Zawiózł nas do Olympii, gdzie przeszliśmy trochę kilometrów przez park Olympia Woodland Trail, żeby znaleźć miejsce do spania i rozbiliśmy się niedaleko czyjegoś domu i dlatego wstaliśmy o 5:00 rano. Zmęczeni zrobiliśmy trail po kolejnym mieście – Olympia okazała się całkiem całkiem i łapaliśmy stopa dalej 🙂

Znów jechaliśmy na pace pickupa, ale trochę szybciej niż przez Denali Park 😉 Wiatr we włosach, słońce świeci, jest super 🙂 Dotarliśmy do Shelton i znów trail przez kolejne miasto, żeby znaleźć miejsce do spania..

Zrobiliśmy zakupy i wyszliśmy ze sklepu jak już było ciemno, więc poszliśmy do najbliższego lasu, gdzie nie byliśmy pewni czy ktoś nie mieszka.. ale wychodząc stamtąd spotkaliśmy pana, który zapytał czy szukamy miejsca na namiot.. powiedzieliśmy, że tak.. on na to, że mieszka niedaleko nad jeziorem i że tutaj mieszkali wcześniej bezdomni, ale się wyprowadzili w kwietniu i że teraz jest tutaj cicho i bezpiecznie i że może nam pokazać gdzie jest dobre miejsce na namiot. Pan wydał nam się bardzo miły i godny zaufania (w końcu tylko dobrych ludzi spotykamy na swojej drodze :)), więc zgodziliśmy się, żeby nas oprowadził 🙂 z nim nie baliśmy się nawet jak byśmy kogoś spotkali, ale faktycznie nie było nikogo.. tylko śmieci 😛 przynajmniej w pierwszym miejscu, które nam pokazał, więc tam nie chcieliśmy, ale drugie było całkiem OK 🙂 Całkiem cicho, brak ludzi i nie słychać było drogi, dobre miejsce żeby iść spać (najpierw przeszliśmy jeszcze sami kawałek dalej, ale tam była już jakaś firma, więc wróciliśmy w miejsce polecane ;)) Podziękowaliśmy za pomoc i pan poszedł w swoją stronę, a my stwierdziliśmy, że znów trzeba rano wstać wcześnie i się zbierać 😛 Spało nam się bardzo dobrze tylko krótko, ale mam nadzieję, że dziś nadrobimy zaległości 🙂 A dzisiaj po śniadanku i odwiedzinach Walmarta sam zagadał Grześka Mike i nas tutaj przywiózł 🙂

Mamy mega szczęście w życiu i spotykamy samych wspaniałych, pomocnych ludzi 🙂 Jesteśmy wszystkim bardzo wdzięczni 🙂 Mam nadzieję, że któryś z nich to przeczyta 🙂 Bardzo dziękujemy! 🙂 Będziemy dalej przekazywać pozytywną energię, którą otrzymaliśmy 🙂 szerzyć miłość i radość 🙂 teraz i tu 🙂

3200 km w 3 dni i pierwsza przygoda z couchsurfingiem

9 września godz. 9:36 (Kanada/USA)

 

Dzięki Jaredowi przejechaliśmy 3200 km! 🙂 Przywiózł nas do miejscowości Abbotsford, niedaleko Vancouver i pojechał do Seattle. Jesteśmy mu przeogromnie wdzięczni za to jak dużo nam pomógł 🙂 Przez tyle czasu razem można już się trochę poznać i zaprzyjaźnić 🙂 Przytuliliśmy się na pożegnanie, wymieniliśmy kontaktami i.. pojechał.. ale czuję że się jeszcze kiedyś zobaczymy.. może w Kolorado.. i aż tak nie tęsknię 😉

W Abbotsford widać pierwsze różnice między USA a Kanadą:

  • mniejsze samochody i mniejsi ludzie, ale też mniej uśmiechnięci
  • bardzo dużo klonów i pełno czerwonych jesiennych liści
  • gorsze drogi
  • bardzo dużo ludzi ze wschodu: Chiny, Japonia, Indie itd.. co chwilę widać kogoś w turbanie, za to bardzo mało osób ciemnoskórych
  • drogi internet i słaby zasięg w telefonie – taki sam 😉

Szukając noclegu zauważyliśmy też bardzo dużo osób bezdomnych.. w parku miejskim, mimo zakazu biwakowania normalnie na widoku rozstawione kilka wielkich namiotów, pranie się suszy.. Żeby znaleźć miejsce do spania musieliśmy zejść na obrzeża miasta, dalej od supermarketów, bo tam dopiero nie mieliśmy konkurencji 😉 Ceny są trochę niższe niż na Alasce, ale co ciekawe na półce jest jedna cena, a na paragonie inna – bo dopiero po zakupie doliczają podatek i każda prowincja ma inny, np. w Kolumbii Brytyjskiej gdzie byliśmy było to 12%. Grzesiek był trochę zrezygnowany, że napisaliśmy do 9 osób na couchsurfingu i nikt nam nie odpisał, a w dodatku ludzie się na nas za przyjaźnie nie patrzyli 😛 Ale na następny dzień Marek się odezwał, a potem sporo osób podchodziło i zagadywało skąd jesteśmy, gdzie jedziemy i nawet jeden starszy pan dał nam po 5 C$  na coś dobrego 😉 więc dzień wydawał się dużo lepszy 🙂 Kolejny pan nas nawet zaprosił do siebie do samochodu na piwo! i pogaduchy 🙂 A jakiś czas później ten sam pan nas podwiózł połowę drogi do Vancouver, jak staliśmy przy drodze i łapaliśmy stopa 🙂 Potem czekaliśmy i czekaliśmy w Surrey, aż w końcu zabrał nas swoim sportowym samochodem chłopak z Singapuru z jamnikiem Zeus 🙂 Dowiózł nas do stacji podniebnego pociągu (SkyTrain) i dzięki niemu pierwszy raz takim jechaliśmy 🙂

 

Jeszcze się nie dowiedzieliśmy gdzie dokładnie Marek mieszka, ale stwierdziliśmy, że pojedziemy do Downtown i jak wysiedliśmy i napisaliśmy do niego, okazało się, że był parę minut drogi od nas. Trafiliśmy akurat na długi weekend bo 5 września było Święto Pracy i ludzie mieli wolne, więc na ulicach tłumy. Zamieszkaliśmy na 25 piętrze w przytulnym mieszkanku 🙂 Wyprani, wykąpani – mogliśmy ruszyć na podbój miasta (Grzesiek mi nawet obciął grzywkę :D)

Super mieć takiego przewodnika jak Marek, który mieszka już tutaj kilka lat i wie co jest warte zobaczenia 🙂 Miasto w nocy wyglądało naprawdę bardzo ładnie, światełka na drzewach (jak to Marek powiedział „dla turystów”) bardzo mi się podobały, bo wiadomo, że ja lubię światełka 🙂 Ogólnie całe miasto się bardzo świeciło i powiedziałam, że sporo prądu musi na to iść, ale nasz przewodnik powiedział, że w Kolumbii Brytyjskiej praktycznie cały prąd jest z elektrowni wodnej! Vancouver przez ogromne wieżowce robi wrażenie wielkiego miasta, a w rzeczywistości ma tylu mieszkańców co Wrocław, ale powierzchnię dwa razy mniejszą, i stąd te wieżowce.

Dwa najwyższe wieżowce to Shangri-La 201m (59 pięter) i Trump Tower 188m (63 piętra). Dla porównania Sky Tower 206m (51 pięter) – czyli jest wyższy 🙂

Zostaliśmy zaproszeni do najlepszej (wg HappyCow) wegańskiej knajpy w mieście – Meet, chłopaki zjedli burgera z frytkami i surówką, ja miskę z brązowym ryżem, tofu, jarmużem, papryką i surową marchewką, sosem migdałowym 🙂 Mi bardzo smakowało 🙂 Oni mówili, że frytki za tłuste i przypieczone, ale za to piwo bardzo Grześkowi smakowało, mimo że jasne 🙂

Zobaczyliśmy jeden z największych portów w Ameryce Północnej, grający zegar, nocną panoramę miasta, znicz olimpijski, bramę Chinatown i pięknie oświetlone stare miasto. Chinatown jest już teraz dosyć opustoszałe, najprawdopodobniej Chińczycy wyprowadzili się stamtąd, bo zbliżyła się do tego miejsca „dzielnica biedy” (Chinatown ma o sto lat więcej niż Grzegorz).

 

Dzielnicę biedy też poszliśmy zobaczyć.. wygląda przerażająco.. pełno ludzi siedzących przy ulicy.. na dywanach itp.. i jest ich naprawdę bardzo dużo.. i sporo młodych osób z niewidzącym wzrokiem i jakąś kartką, że są biedni, głodni, zimno itd. Jak można upaść aż tak nisko w takim młodym wieku? Bardzo to smutne.. mają ręce i nogi.. mogą wszystko.. a wpadli w szpony narkotyków i już nic nie mogą.. We Wrocławiu nigdy czegoś takiego nie widzieliśmy, ale nie widzieliśmy też tylu chłopaków chodzących za rękę 😉 Vancouver jest bardzo tolerancyjnym miastem dla par niemieszanych i mają tutaj swoją specjalną dzielnicę i co roku wielką imprezę i nawet wtedy zamykają ulicę na jeden dzień.

Jest tutaj podobno najlepsza marihuana, bo taka do celów medycznych, więc co jakiś czas czuć było w okolicy jakąś osobę, którą bolały plecy 😉

Następnego dnia była piękna pogoda, więc poszliśmy zwiedzać Stanley Park – piękny widok na miasto był stamtąd, bardzo dużo ludzi biegało i jeździło na rowerze, dzikie gęsi się pasły jak we Wrocławiu gołębie 😛

 

Wieczorem po drugiej, bardziej dzikiej stronie parku na trzeciej plaży była impreza z bębnami w roli głównej 🙂 Bardzo fajnie i klimatycznie, ocean, światła miasta w oddali, nawet chwilkę się uziemiałam na plaży na boso, bo po zachodzie słońca piasek był już trochę zimny.. widzieliśmy nawet szopa.. no i gigantyczne liście na drzewach, paprotki i kilka wiewiórek.

Vancouver jak na miasto jest naprawdę ładne 🙂 ale może też nasza ocena wzrosła jak zwiedzaliśmy je bez ciężkich plecaków i mieliśmy zapewniony nocleg – kto wie 😉 Po dwóch nocach na zregenerowanie sił opuściliśmy Marka i stwierdziliśmy, że nie będziemy już dalej zwiedzać Kanady bo jest za zimno i wolimy ruszyć na południe 🙂 Fajnie, że spotykamy takich miłych ludzi na swojej drodze 🙂 jak przyjemnie było dla odmiany porozmawiać po polsku 🙂 dowiedzieć się trochę o okolicy bliższej i dalszej (bo Marek też jest podróżnikiem), miło spędzić razem czas i po prostu  odpocząć 🙂 Jesteśmy bardzo wdzięczni i dziękujemy za wszystko! Może się jeszcze kiedyś spotkamy 🙂

Ponieważ ciężko by było się wydostać z Vancouver na stopa, a na nogach chyba nie można było przejść tego przejścia granicznego, postanowiliśmy zainwestować w pociąg – kolejna nowa przygoda 🙂 Pociąg z Vancouver do Bellingham dla dwóch osób z bagażem kosztował nas 32$ (sporo), ale za to komfort psychiczny bezcenny 🙂 Bardzo miła rozmowa z panem z kontroli imigracyjnej, starał się mówić wyraźnie i powoli, zapytał tylko czy w ciągu tej podróży byliśmy w Stanach, czy zaczęliśmy 24 lipca (nie umiał się rozczytać po wcześniejszym kontrolerze ;)) i gdzie jedziemy 🙂 Potem miała być kontrola celna, ale w pociągu na granicy tylko nam zabrali wypełnioną karteczkę, popatrzyli na zdjęcie i zapytali gdzie jedziemy – szybko i bezstresowo 🙂 Zjedliśmy nawet w pociągu wegańskiego, organicznego burgera! i pestki dyni w ostrej salsie – za pieniądze od pana 😉

Z ciekawostek to w Kanadzie mają plastikowe banknoty!, ale my mieliśmy tylko do czynienia z pięciodolarówkami, a za resztę płaciliśmy kartą.

Zainspirowani Markiem kupiliśmy sobie jeszcze Vega One (all in one) i sobie dosypujemy do kaszy i ryżu, zamiast porcji warzyw i owoców, plus dodatkowo antyoksydanty, omega-3 i probiotyki! 🙂 Jesteśmy pod wrażeniem ile można upchnąć do łyżki tego proszku i jaki jest zdrowy. Ale to super receptura opatentowana przez Brendana Braziera – wegańskiego sportowca, Ironmana i dietetyka 🙂 W jednej sipce (45g) są 3 kubki zieleniny: brokuły, jarmuż, spirulina, chlorella, 50% dziennej porcji witamin i minerałów, 27% błonnika, 1,5g omega-3 z siemienia, konopii i saviseed (sacha inchi), jest też mega zdrowa maca, marchew, buraki, pomidory, jabłka, żurawina, pomarańcze, jagody, borówki, truskawki, grzyby shitake, ekstrakt z papai, ekstrakt z pestek winogron, organiczny granat, acai, mangostan, goji, maqui.. a do słodzenia.. stewia! Skład jest naprawdę mega, tak że już żadnych suplementów nie trzeba dodatkowo, a co najważniejsze to jest przepyszne 🙂

Ja piszę, a Grzesiek się właśnie zajada z kaszą jaglaną – bo udało nam się w Kanadzie kupić w końcu paczkowaną, a tutaj wczoraj kupiliśmy organiczną na wagę i gryczaną niepaloną! Wow 🙂 Byłam taka podjarana jak ją zobaczyłam, że aż pani co stała obok i coś sobie ważyła się śmiała ze mnie 🙂 No i ceny warzyw i owoców też już są na szczęście niższe niż na Alasce – banany z kropami były wczoraj za 0,39$/lb! Tak tanio nam się jeszcze nie udało 🙂  Narazie tańsze niż w Polsce były tylko Clifbary (w promocyjnym opakowaniu 1 szt za 1$) i wczoraj woda kokosowa 100%  (pyszna :)), puszka 520 ml za 1$! Wczorajszy dzień upłynął nam na uzupełnianiu zapasów i wędrówce przez miasteczko w tą i z powrotem do noclegu w parku Larabee – około 14 km z ciężkimi plecakami, więc nie było łatwo.. Dzisiaj postaramy się pojechać dalej na południe – kolejny nasz cel to Olympic National Park, a potem odbijemy od wybrzeża w kierunku kolejnych parków narodowych 🙂 Na razie pogoda jest super! W nocy śpimy tylko w jednym śpiworze i koszulce termicznej 🙂 a w dzień chodzimy w krótkim rękawku! 🙂 Chyba w końcu kierujemy się w stronę lata, chociaż tutaj na razie jesienne liście opadają.. Jak my kochamy słońce 🙂 jest tak optymistycznie 🙂 jest ciepło 🙂 błękitne niebo 🙂 wielkie drzewa i paprotki 🙂 zieloność 🙂 pełno ptaków 🙂 tu i teraz 🙂 jest cudownie 🙂 Dziękujemy! 🙂

Miały być ciepłe kraje – a wyszło jak zwykle

3 września godz. 14:26 (Kanada)

Ależ się wczoraj dużo działo.. Grzesiek prowadził pierwszy raz Jeep’a (Grand Cherokee) z automatyczną skrzynią biegów.. i podobało mu się 🙂 (niezłego kopa ma to autko), kolejne życiowe doświadczenie 🙂 Ponieważ bezustannie padało i było zimno postanowiliśmy się.. wykąpać 😛 oczywiście w strojach kąpielowych 🙂 i wyobraźcie sobie, że było bardzo cieplutko 🙂 bo uczyniliśmy to w gorących źródłach 🙂 Naprawdę były w niektórych miejscach tak gorące, że aż trudno było ustać.. tego nam było trzeba 🙂 Wygrzani, trochę popływaliśmy, pomasowaliśmy plecy, posiedzieliśmy, pomedytowaliśmy 🙂

Było super, ale jeszcze trochę zaplanowanej drogi przed nami, więc ruszyliśmy dalej. Po drodze oprócz niekończących się lasów, rzek, jezior i gór spotkaliśmy też całe rodzinki bizonów amerykańskich (buffalo) pasące się spokojnie przy drodze i jak to na krowy przystało mające wszystko gdzieś i w ogóle się nie przejmujące, że jacyś turyści czy tam podróżnicy znów sobie robią z nimi zdjęcia 😉

Zatrzymaliśmy się też przy przepięknym, błękitnym jeziorze, żeby zrobić zdjęcie.. a tam.. sami zobaczcie co..

Trzy niedźwiadki zaczęły zwiewać czym prędzej jak nas usłyszały.. chyba też im się widoczek spodobał 🙂 Był naprawdę wspaniały 🙂 Jadąc dalej nasz kolejny plan dał w łeb 😛 Najpierw w oddali zobaczyliśmy ośnieżone szczyty, mimo że góry wcale nie były aż tak wysokie.. a potem coraz więcej śniegu dookoła nas i na poboczu.. aż w końcu śnieg walący wielkimi płatami, tak że czułam się jakbyśmy byli postaciami ze Star Wars w jakimś statku kosmicznym..

To by było na tyle naszych planów ucieczki do cieplejszych krajów 😉 Nie wiem czy to tutaj normalne na początku września, ale na pewno to pierwszy śnieg w naszym życiu na początku września 😛 To już w maju się zdarzał nawet, ale we wrześniu nigdy 😛 Nawet jak byliśmy w Tatrach wtedy to nam się jakoś zawsze upiekło 🙂 Całe szczęście, że w środku w samochodzie nie pada i jest ciepło 🙂 ale kiedyś wypadało by pójść spać 😉 Jak tylko znaleźliśmy jakąś pustą boczną drogę, zatrzymaliśmy się tam i wsród padającego śniegu w ekspresowym tempie rozbijaliśmy namiot – jesteśmy już w tym ekspertami 😀 Spaliśmy we wszystkich ciuchach łącznie z przeciwdeszczowymi, plus we wszystkich kiszkach 😛 Ale było mi naprawdę bardzo ciepło i przyjemnie po wypiciu ciepłej herbaty, szybko zasnęłam i spałam dobrze i obudził mnie tylko na chwilę tradycyjnie szczekający ptaszek, żeby powiadomić, że to już nowy dzień 🙂 Tym razem umówiliśmy się godzinę później – na 9:00 i zbierając wszystko zastanawialiśmy się jak tam Jared.. On niestety nie spał zbyt dobrze i dopiero przed chwilą porządnie zasnął.. W nocy było słychać zanim zasnęliśmy, że jeździł samochodem, żeby się ugrzał w środku, a rano zobaczyliśmy, że próbował zrobić też ognisko, ale średnio wyszło 😛

Chyba nie był przygotowany na taką zimę w lecie 😉 Zostawiliśmy nasze plecaki i wybraliśmy się na spacer wzdłuż zagadkowej drogi przy której spaliśmy. Przeszliśmy tak prawie 10 kilometrów, bo do końca drogi było niecałe 5, wiał mocno wiatr, ale na szczęście nie padało i jak wracaliśmy to nawet przebłyskiwało słońce przez chmury – jest nadzieja 🙂 Jak tak sobie szliśmy to rozmawialiśmy, że jak by tu nagle teleportować jakiegoś Polaka, to by sobie pomyślał, że to Bieszczady 🙂 Zielono, cicho, spokojnie, niskie góry dookoła, kupy wilków 😉 tylko gigantyczna koniczyna sięgająca mi do pępka mogłaby wzbudzić podejrzenia, że coś tu nie gra 😉

Kanada jest prze-o-grom-na, w całej jej wielkiej przestrzeni rozrzucone są małe miasteczka, średnio co kilkaset kilometrów (przynajmniej tak jest w prowincji Yukon i Kolumbii Brytyjskiej) a pomiędzy nimi każda dziura, żeby nie było pustych przestrzeni pozapychana jest.. lasem.. pod którym rosną sobie większe lub mniejsze góry 🙂 Tego lasu jest tak dużo, mimo że widać dużo spalonych drzew, że aż normalnie się zieleni w oczach.. tak pozytywnie oczywiście 🙂 Super uczucie patrzeć na ciągnący się setkami kilometrów las i tylko od czasu do czasu jakieś budynki 🙂 Nawet jak słońce znów nas nie rozpieszcza i się schowało gdzieś za chmury – jest idealnie 🙂 Jest tak jak widocznie miało być skoro tak jest 🙂

A jak jest?

  • zielono, żółto pomarańczowo, błękitnie i szaro
  • pięknie
  • dziko
  • przestrzeń
  • spokój
  • czas
  • a może już wtedy nie ma czasu – jak jest tu i teraz? kto wie 😉
  • medytacja
  • cieszenie się
  • miłość i radość
  • bycie
  • życie
  • wdzięczność

Dziękujemy! 🙂